“Η τρόικα θέλει να σας καταστρέψει” του Νόαμ Τσόμσκι

Ο κορυφαίος αμερικανός διανοητής Νόαμ Τσόμσκι σε μια εκ βαθέων και εξαιρετικά επίκαιρη συνέντευξη στο ΒΗΜagazino.
Τον έχουν χαρακτηρίσει «Αϊνστάιν της γλωσσολογίας», «Δαρβίνο της εποχής μας» και «κορυφαίο διανοούμενο του κόσμου». Είναι ένας από τους σημαντικότερους ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κάτι που του έδωσε και τον χαρακτηρισμό «ο αντιαμερικανός εξτρεμιστής», τον οποίο χρησιμοποιούν κυρίως οι Αμερικανοί. Η θεμελιώδης πλέον «Ιεραρχία Τσόμσκι», την οποία περιέγραψε το 1956, τον έχει καθιερώσει και ως έναν από τους σημαντικότερους γλωσσολόγους όλων των εποχών. Και όμως, παρ’ ότι έχεις όλα αυτά στο μυαλό σου όταν πηγαίνεις να τον συναντήσεις, ο 83χρονος Νόαμ Τσόμσκι είναι τελικά ακόμη πιο επιβλητικός και εντυπωσιακός από τη φήμη του.

Η αλήθεια για τον «ταξικό πόλεμο» στην Αμερική Του Richard Wolff

Οι Ρεπουμπλικάνοι υποστηρίζουν, με οργουελικό τρόπο, ότι “ο φόρος εκατομμυριούχων” είναι “ταξικός πόλεμος”. Η πραγματικότητα είναι ότι οι πάμπλουτοι έχουν κερδίσει τον πόλεμο.

«Eσκασε η φούσκα της Mπολόνια» ομολογούν οι Γερμανοί του ΓIΩPΓOY ΔEΛAΣTIK

Η εισαγωγή διδάκτρων, η σύντμηση του χρόνου σπουδών και η στενή πρόσδεση των πανεπιστημίων στις απαιτήσεις της αγοράς αποτελούν την πεμπτουσία της μεταρρύθμισης που προώθησε η Διαδικασία της Mπολόνια, όμως δεν είναι καθόλου σύμπτωση ότι η φούσκα της Mπολόνια έσκασε τόσο σύντομα μετά τη χρηματοπιστωτική φούσκα

Αναδημοσίευση από την Ημερήσια

Σοσιαλδημοκρατικές Αυταπάτες του Immanuel Wallerstein

Η Σοσιαλδημοκρατία έφτασε στο απόγειό της ιδεολογικής της ισχύος κατά την περίοδο μετά 1945,αμέσως μετά τον 2ο Π.Π. , έως τα τέλη της δεκαετίας του 1960. Εκείνη την εποχή, αντιπροσώπευε μια ιδεολογία και ένα κίνημα που διαμορφώθηκε για τη χρήση των κρατικών πόρων, ώστε να διασφαλιστεί η ανακατανομή του πλούτου των κρατών προς την πλειοψηφία του πληθυσμού με διάφορους συγκεκριμένους τρόπους: τη διεύρυνση των εκπαιδευτικών και των υγειονομικών εγκαταστάσεων καθώς και των παρεχόμενων υπηρεσιών . Με εγγυήσεις για τη διά βίου στήριξη των εισοδημάτων μέσα από τα προγράμματα για την υποστήριξη των αναγκών των μη "οικονομικών ενεργών" ομάδων, ιδιαίτερα των παιδιών και των ηλικιωμένων, και με τα προγράμματα για την ελαχιστοποίηση της ανεργίας. Η Σοσιαλδημοκρατία υποσχόταν ένα συνεχώς καλύτερο μέλλον για τις επόμενες γενιές, ένα είδος μόνιμου επίπεδο αύξησης των εθνικών και των οικογενειακών εισοδημάτων. Αυτό ήταν που ονομαζόταν ως κράτος πρόνοιας. Ήταν μια ιδεολογία που υποστήριζε την άποψη ότι ο καπιταλισμός θα μπορούσε να «μεταρρυθμιστεί» και να αποκτήσει ένα πιο ανθρώπινο πρόσωπο.

Οι φοιτητές πρέπει να γίνουν αναρχικοί Συνέντευξη του Νόαμ Τσόμσκυ στο Γερμανικό περιοδικό Die Zeit

“Οι αναρχικοί προσπαθούν να προσδιορίσουν τις εξουσιαστικές δομές. Πιέζουν αυτούς που ασκούν εξουσία να δικαιολογήσουν τους εαυτούς τους. Η δικαιολόγηση δεν πετυχαίνει τις περισσότερες φορές. Τότε οι αναρχικοί δουλεύουν για να αποκαλύψουν και να κατανοήσουν τις δομές, είτε έχουν να κάνουν με πατριαρχικές οικογένειες, ένα διεθνές μαφιόζικο σύστημα, ή τις ιδιωτικές τυραννίες της οικονομίας, τις πολυεθνικές."

Αναδημοσίευση από http://parallhlografos.wordpress.com/

Κλέφτες καταστημάτων όλου του κόσμου ενωθείτε του Slavoj Zizek

Η επανάληψη, σύμφωνα με τον Χέγκελ, παίζει σημαντικό ρόλο στην ιστορία: όταν κάτι συμβαίνει μόνο μία φορά, μπορεί να εκληφθεί ως ατύχημα, κάτι δηλαδή που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί εάν η κατάσταση είχε εξελιχθεί διαφορετικά. Αλλά όταν το ίδιο γεγονός επαναλαμβάνεται, αυτό είναι σημάδι ότι μια βαθύτερη ιστορική διαδικασία εκτυλίσσεται. Όταν ο Ναπολέων ηττήθηκε στη Λειψία το 1813, φάνηκε σαν κακοτυχία. Όταν όμως ηττήθηκε και πάλι στο Waterloo, ήταν σαφές πλέον ότι η εποχή του τελείωνε.

Όλη η δύναμη στα ελεύθερα πανεπιστήμια του μέλλοντος Αναδημοσίευση από την Αυγή

Το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης [ΕΠΚ] αποτέλεσε μια απόπειρα αναζωογόνησης του απελευθερωτικού χαρακτήρα της έρευνας και της μάθησης, εν μέσω μιας συνεχούς εμπορευματοποίησης της παραγωγής γνώσης στην κοινωνία. Παρακολουθώντας την εκπαίδευση και την έρευνα να εντάσσονται σε μια βιομηχανία που οργανώνεται πάνω σε εταιρικά πρότυπα, επιδιώξαμε να επαναφέρουμε στη ζωή την ιδέα του Πανεπιστημίου. Με τον όρο «ζωή» αναφερόμαστε στη ταραγμένη πραγματικότητα που βιώνουν οι άνθρωποι εν μέσω των αντιφάσεων του καπιταλισμού. Στόχος μας ήταν να επανασυνδέσουμε την παραγωγή της γνώσης, τη μάθηση και τη συμμετοχή των δεξιοτήτων με την καθημερινότητα, μέσα από ένα αυτό-οργανωμένο θεσμικό πλαίσιο ενός ελεύθερου πανεπιστημίου. Η πρόθεσή μας αυτή ήταν πολυσύνθετη και βέβαια ουτοπική, ταυτόχρονα όμως πρακτική και πειραματική. Μετατρέψαμε το διαμέρισμά μας στην Κοπεγχάγη σε Πανεπιστήμιο διακηρύσσοντας πολύ απλά ότι «αυτό είναι ένα πανεπιστήμιο.» Έτσι, με αυτή τη δηλωτική πράξη, το οικιακό περιβάλλον του διαμερίσματός μας μετατράπηκε σε πανεπιστήμιο. Δεν απαιτήθηκε καμία αλλαγή στην διαρρύθμιση, εκτός μικρών πραγμάτων που χρειάζονται προκειμένου να φιλοξενηθούν άνθρωποι και να παρουσιάσουν τις σκέψεις τους, να μελετήσουν το αρχειακό υλικό, να προβάλουν φιλμ, να παρουσιάσουν έγγραφα και έργα τέχνης. Το σπίτι μας έγινε ένα δημόσιο ίδρυμα ταγμένο στην διαδικασία παραγωγής της κοινοτικής γνώσης και των κυμαινόμενων επιθυμιών