Chomsky Speaks Greek

Αναστέλουν την λειτουργία για 12 ώρες, εκατομμύρια σελίδες στο διαδίκτυο σήμερα, σε διαμαρτυρία για το νόμο SOPA

2012-01-18T11:35:00.002+01:00

Σήμερα Τετάρτη 18 Ιανουαρίου 2012, θα γίνει ένα συμβολικό μπλακ-άουτ στο διαδίκτυο από εκατομμύρια σελίδες σε ολόκληρο τον κόσμο.
Αίτια γι’ αυτό ο περιβόητος νόμος SOPA (Stop Online Piracy Act) ο οποίος προτάθηκε από μία μικτή επιτροπή Δημοκρατικών–Ρεπουμπλικανών βουλευτών και προβλέπει την εγκαθίδρυση μίας μαύρης λίστας ιστοσελίδων, η πρόσβαση στις οποίες θα...
αποκόπτεται για οποιονδήποτε παραμένει στις ΗΠΑ.

Σύμφωνα με τις διατάξεις του νομοσχεδίου οποιοσδήποτε κάτοχος πνευματικών δικαιωμάτων θα μπορεί με μία απλή εισαγγελική παραγγελία να υποχρεώνει όλους τους τηλεπικοινωνιακούς παρόχους της χώρας να διακόπτουν εντελώς την πρόσβαση σε ιστοσελίδες, που υποστηρίζεται ότι εμπλέκονται με παραβίαση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας, αλλά και καταχωρητές ονομάτων χώρου, παρόχους φιλοξενίας και άλλων υπηρεσιών προς αυτές να διακόπτουν κάθε συνεργασία.

Άμεση συνέπεια αυτού είναι η δημιουργία μαύρης λίστας ιστοσελίδων και διαδικτυακών τόπων, που καταγγέλλεται ότι παραβιάζουν το δίκαιο της πνευματικής ιδιοκτησίας, η εισαγωγή σε αυτή δίχως την πρότερη έκδοση απόφασης δικαστηρίου και η ταχεία διακοπή της πρόσβασης.

Μάλιστα, το βάρος σε έξοδα και ενέργειες για την επαναφορά της πρόσβασης θα πέφτει στον πλέον εγγεγραμμένο στη λίστα αυτή.
Αυτά φυσικά, αποτελούν πρωτοφανείς επεμβάσεις στον κυβερνοχώρο, που πλήττουν με απαράδεκτο τρόπο θεμελιώδη δικαιώματα και εγκαθιδρύουν ένα καθεστώς γενικευμένης καταστολής.

Έτσι συμβολικά σήμερα, Τετάρτη 18/1/12 πολλά site δεν θα είναι σε λειτουργία και αντίθετα στην κεντρική τους σελίδα θα έχουν ένα μήνυμα που θα εξηγεί τον λόγο της μη λειτουργίας τους.

Τα περισσότερα θα είναι κάτω από τις 8 το πρωί, μέχρι τις 8 το απόγευμα (τοπικές ώρες).

-Και αν μερικοί πείτε:

Μα αυτό συμβαίνει στην Αμερική, τί μας αφορά;

-Σκεφθείτε τα εξής:

Το ότι πρόκειται να ψηφιστεί στις ΗΠΑ, μην νομίσετε ότι δε θα μας επηρεάσει καθώς τέτοιου είδους νόμοι παίρνουν αμέσως παγκόσμιες διαστάσεις (θυμηθείτε τον “Τρομο-νόμο” στην Ελλάδα πριν από μερικά χρόνια).

Από την άλλη αναλογιστείτε πως ο όγκος των server που φιλοξενούν ιστοσελίδες σε ολόκληρο τον κόσμο βρίσκεται στις ΗΠΑ. Η ψήφιση αυτού του νομοσχεδίου, μέσα σε ελάχιστα 24ωρα, θα μπορούσε να είχε νεκρώσει το Internet, από τη πρόσβαση σε ιστοσελίδες, ανεξαρτήτως βεληνεκούς και περιεχομένου.

Σε λίγο διάστημα και με την εξάπλωση αυτού του εκτρώματος, τα μόνα site που θα υπάρχουν θα είναι τα ελεγχόμενα και αυτά της προπαγάνδας.

-Για να το πούμε πιο απλά και μ’ ένα καθημερινό παράδειγμα:

Σκεφτείτε τις φορές που είχατε θελήσει να δείτε ένα βίντεο στο YouTube, τ’ οποίο ωστόσο, όταν πατάγατε το play, σας έλεγε πως υπάρχουν περιοριστικά δικαιώματα στη χώρα σας.

Αυτό ΑΚΡΙΒΩΣ θα συμβαίνει και ολόκληρες ιστοσελίδες, αν επιβληθεί ο SOPA, οποίος φυσικά θα επεκταθεί εν ριπή οφθαλμού σε ολόκληρο τον κόσμο. Και από την άλλη δεν πρέπει να ξεχνάμε πως οι περισσότεροι server στον κόσμο, εδρεύουν στις ΗΠΑ.

Αυτό το νομοσχέδιο πλήττει και γίγαντες του διαδικτύου, όπως η Google, Facebook, Wikipedia, κλπ. Μάλιστα τον περασμένο Νοέμβριο, κατά τη δεύτερη συζήτηση του νομοσχεδίου στο Κογκρέσο αρκετές διαδικτυακές εταιρείες είχαν τοποθετήσει καταχωρήσεις σε μεγάλες αμερικανικές εφημερίδες, εξηγώντας την αντίρρησή τους στο νομοσχέδιο των ΗΠΑ που θα θα επιτρέψει στο Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ να θεωρεί το streaming, χωρίς την έγγραφη συναίνεση του ιδιοκτήτη του πνευματικού έργου, ως έγκλημα!

Οσοι πάλι αναρωτηθείτε και πείτε:

-Μα καλά, αφού γίνεται ενάντια στην πειρατεία γιατί να είναι κακό αυτό το νομοσχέδιο;
Η απάντηση είναι πολύ εύκολη και βέβαια υπάρχει τεράστιος διαχωρισμός και χάσμα, ανάμεσα στις λέξεις: Πειρατεία και Κλοπή.

Κάνεις δεν αρνείται πως πρέπει να αποζημιώσει τον δημιουργό. Αυτό που αρνούμαστε είναι τους μεσάζοντες που υπερπολλαπλασιάζουν τις τιμές και εξαγοράζουν το προϊόν, πουλώντάς το μας ακριβά και από την άλλη μη αμείβοντας τον δημιουργό, ανάλογα με τα κέρδη τους.

After spending thousands of years building libraries of donated books, why do governments try to tear them down when they happen spontaneously online?
Why can’t I give money directly to every musician I like, instead of paying Apple or Spotify and leaving virtually nothing in the pockets of the artists?
Why does the US pay so much for cellphone service? And for slow internet?
How is it possible that singing “Happy Birthday” in public is still illegal, and why does anyone stand by these laws?
Will every kid growing up in every developing country have access to every book ever made, as soon as they get a smartphone? Or will the books cost $12, an impossible expense for a poor kid?
Why have we all been sitting idly while the movie and music lobbyists have been systematically advancing legislation that strips freedoms, blocks innovation, and exclusively advances Hollywood’s financial agenda?

-Η επιβολή λογοκρισίας στο Internet και συνεπώς στη πληροφορία, είναι γενικευμένη σε ολόκληρο τον κόσμο. Αλλού ως SOPA, αλλού ως διατάγματα και σε χώρες όπως η δική μας που ήδη οι ατομικές ελευθέριες και τα ανθρώπινα δικαιώματα, καταπατούνται, είναι η σφοδρή επιθυμία και προφανώς το επόμενο βήμα.

ΤΙ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ:-Αν έχετε ιστοσελίδα, εμείς θεωρούμε πως ΠΡΕΠΕΙ να ενώσετε τη φωνή σας. Δεν έχει καμία σημασία το μέγεθος και το περιεχόμενο της σελίδας που διαθέτετε. Σημαντικό είναι η συμμετοχή και η αφύπνιση των ανθρώπων που σας διαβάζουν.
Μπορείτε μάλιστα να κοινοποιήσετε εδώ ή εδώ ή εδώ και τον σύνδεσμο της σελίδας, για τη συμμετοχή. Η διαδικασία είναι πολύ απλή και δεν θα σας πάρει, πάνω από πέντε (5) λεπτά.

ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΜΕΤΕΧΕΤΕ ΩΣ ΑΤΟΜΑ:Μην αγοράσετε ή κατεβάσετε μουσική αυτήν την ημέρα (π.χ. από το iTunes).
Μην πάτε να δείτε κάποια ταινία.

Εκτός Ίντερνετ θα μείνει για όλη την Τετάρτη η αγγλική Wikipedia με απόφαση του ιδρυτή της Τζίμι Γουέιλς σε διαμαρτυρία για το νομοσχέδιο SOPA το οποίο έχει επισύρει την οργή χιλιάδων χρηστών του Ίντερνετ που υποστηρίζουν ότι ουσιαστικά θα λογοκρίνει το Διαδίκτυο.

Όπως εξήγησε ο Γουέιλς «πρόκειται για απόφαση της κοινότητας της Wikipedia» και θα αφορά την αγγλόφωνη έκδοση της εγκυκλοπαίδειας.

Πρόσθεσε σε μήνυμα στο Twitter ότι με αυτήν την ενέργεια σε μία από τις πλέον πολυσύχναστες σελίδες στο Ίντερνετ «χρειάζεται να στείλουμε στην Ουάσινγκτον ένα ΜΕΓΑΛΟ μήνυμα».

Την ίδια ημέρα, δηλαδή την Τετάρτη, προγραμματίζεται να σιγήσουν και άλλες δημοφιλείς ιστοσελίδες όπως το Reddit που θα σιωπήσει για 12 ώρες και το Cheezburger Network όπου φιλοξενούνται αρκετές δημοφιλείς σελίδες όπως τοFailblog.

Ο νόμος SOPA (Stop Online Piracy Act – Νόμος «Σταματήστε την πειρατεία στο Ίντερνετ») πρόκειται να συζητηθεί το προσεχές διάστημα στη βουλή των Κοινοτήτων με σκοπό την ψήφιση του.

Ταυτόχρονα στη Γερουσία πρόκειται να συζητηθεί και ένα παρόμοιο νομοσχέδιο, το PIPA (Protect Intellectual Property Act (Νόμος «Προστατεύστε την πνευματική ιδιοκτησία»).

Υπέρ των νόμων είχαν ταχτεί παραγωγοί περιεχομένου όπως μουσικά και κινηματογραφικά στούντιο λέγοντας ότι η πειρατεία των παραγωγών τους βλάπτει τα έσοδα τους.

Σύμφωνα με τον νόμο, όσοι έκριναν ότι διανέμεται υλικό που τους ανήκει, θα μπορούσαν ουσιαστικά να κλείσουν με δικαστική εντολή την ιστοσελίδα που το διανέμει μπλοκάροντάς την μέσω του DNS, του συστήματος ονοματοδοσίας του Ίντερνετ. Έτσι οι φυλλομετρητές δεν θα μπορούσαν να την βρουν πουθενά και θα ήταν αόρατη από όλο το Ίντερνετ.
http://www.blogger.com/img/blank.gif
Την Παρασκευή πάντως ανακοινώθηκε ότι αποσύρεται η διάταξη για μπλοκάρισμα μέσω DNS από τον SOPA και τον PIPA, μία μικρή νίκη για τους πολέμιους του νόμου. Ο Λευκός Οίκος με δήλωσή του δεν τάχτηκε ανοιχτά υπέρ του νόμου, κίνηση που φαίνεται να έστρεψε κάπως την κατάσταση υπέρ των επικριτών του SOPA.

Έτσι την Δευτέρα υπήρχε η φήμη ότι θα αποσυρθεί ή ότι θα μπει στο συρτάρι ολόκληρος ο SOPA χωρίς να είναι σαφές ποια θα είναι η συνέχεια.

-Υπάρχουν και άλλες προτάσεις τις οποίες και μπορείτε να δείτε ελεύθερα όλοι, στη σχετική δημοσίευση του stopSOPA, στο GooglePlus.

http://www.thermopilai.org/content/anasteloun-ten-leitourgia-gia-12-ores-ekatommuria-selides-sto-diadiktuo-semera-se

Γιώργος Σιφωνιός: Στην ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ συνεχίζουμε μέχρι τη νίκη!

2012-01-15T22:23:00.002+01:00

Συνέντευξη στο Γιώργο Λαουτάρη

Τις 77 μέρες κλείνει η ηρωϊκή απεργία στη Χαλυβουργία Ελλάδος. Ο πρόεδρος του εργοστασιακού σωματείου Γ. Σιφωνιός. δηλώνει στο ΠΡΙΝ βέβαιος πως η απειλή του βιομήχανου για λουκέτο δε θα πραγματοποιηθεί και πως η έκβαση της μάχης θα κρίνει πολλά για όλη την εργατική τάξη.

Το δίλημμα που θέτει η εργοδοσία της Χαλυβουργίας Ελλάδος και το οποίο αντιμετωπίζουν ταυτόχρονα χιλιάδες άλλοι εργαζόμενοι είναι «μείωση μισθών ή απολύσεις». Πώς απαντάτε;

Με γενική συνέλευση θέσαμε αυτό το δίλημμα στους εργαζόμενους. Απαντήσαμε ότι αυτό το δίλημμα δεν αντιστοιχεί στις ανάγκες των εργαζομένων. Δεν μπορεί να δουλεύει κάποιος στην πιο βαριά βιομηχανία τη; χώρας, μέσα στη φωτιά και στο σίδερο για τέτοιους μισθούς που θέλει να δώσει ο Μάνεσης. Τον έχουμε χαρακτηρίσει «λαγό των βιομηχάνων». Είναι αυτός που ορίζει στη σιδηροβιομηχανία τις συμβάσεις όλου του κλάδου. Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι αν περάσει ο σχεδιασμός εδώ, θα είναι μόνο η αρχή. Είναι χαρακτηριστικό ότι αυτός απέπεμψε τη συλλογική σύμβαση στη σιδηροβιομηχανία το 2011, ενώ είχαν συμφωνήσει να υπογράψουν σύμβαση με 20 λεπτά παραπάνω οι άλλοι σιδηροβιομήχανοι. Ο κύριος Μάνεσης «έκοψε» τη σύμβαση αυτή και την έστειλε στη διαιτησία.

Τι μισθό παίρνει ένας χαλυβουργός σήμερα;

Θα σου πω τον ανώτερο και από εκεί καταλαβαίνεις. Εγώ δουλεύω 33 χρόνια, είμαι ο πιο παλιός. Με κυλιόμενες βάρδιες τεσσάρων η μερών, με τρία Σαββατοκύριακα και νυχτερινό παίρνω 1.450 ευρώ. Ο νεοπροσλαμβανόμενος έχει 42 ευρώ μεροκάματο. Υπάρχουν και τμήματα που δουλεύουν μόνο πενθήμερο από Δευτέρα ως Παρασκευή. Εκεί ένας νεοπροσληφθείς έγγαμος παίρνει σκάρτα 900 ευρώ.

Πώς περιγράφετε τις καθημερινές συνθήκες δουλειάς;

Η κόλαση θα μας φανεί παράδεισος! Περνά από δίπλα σου το σίδερο και βράζει σε 1.700 βαθμούς. Καταλαβαίνεις τι κατάσταση ζούμε. Τα πνευμόνια μας έχουν καεί. Εδώ λιώνουν σίδερα που έχουν τα πάντα μέσα. Από ραδιενεργά υλικά μέχρι μόλυβδο, υδράργυρο και άλλα στοιχεία που ελευθερώνονται στη θερμοκρασία που χυτεύεται το σίδερο. Τα ραδιενεργά υλικά προέρχονται από τα τεμαχισμένα ραδιοακτινολογικά μηχανήματα, ακόμη και άρματα μάχης που έρχονται εδώ με τη μορφή του σκραπ από την Ουκρανία και αλλού. Στην παραλαβή υπάρχουν μετρητές ραδιενέργειας Γκάιγκερ που επειδή χτυπούσαν, τους αχρήστευσαν. Έχουμε πολλά θύματα, ακρωτηριασμένους. Αν πάμε μια βόλτα, οι πιο πολλοί χαλυβουργοί είναι σακατεμένοι.

Αυτό που λέει το τραγούδι «με τα κομμάτια μας δένει τ' ατσάλι» είναι πραγματικότητα. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες δουλεύουν οι χαλυβουργοί με αυτές τις ελάχιστες αμοιβές. Γι' αυτές έχει ευθύνη η Ομοσπονδία που υπογράφει, είτε γιατί είναι συμβιβασμένη είτε γιατί είναι πολιτικοί υπάλληλοι των αφεντικών. Γι' αυτό είναι διορισμένοι σ' αυτές τις θέσεις και δουλεύουν με γραβάτες και κουστούμια. Οι συνδικαλιστές πρέπει να είναι στους χώρους παραγωγής.

Αν συνεχιστεί η απεργία, δεν υπάρχει ο φόβος να κλείσει το εργοστάσιο και να απολυθούν όλοι οι εργαζόμενοι;

Αυτό είναι το επιχείρημα του κυρίου Μάνεση. Κάθε φορά που το εργοστάσιο αυτό πρόβαλλε κάποιες διεκδικήσεις, πάντα αυτό το επιχείρημα χρησιμοποιούσε. Δεν μπορείς όμως να κλείσεις ένα εργοστάσιο της βαριάς βιομηχανίας! Κάποια στιγμή θα ξεμπλοκάρουν τα ευρωπαϊκά προγράμματα και οι παραγγελίες. Δεν μπορεί να κλείσει ένα εργοστάσιο που ξεκίνησε με παραγωγή 150.000 τόνων και σήμερα την έχει φτάσει στους 270.000 τόνους. Αυτό είναι γελοίο.

Και μόνο από την παραγωγή καταλαβαίνουμε πόσο έχουν αυξηθεί και τα κέρδη των εργοδοτών. Γνωρίζουμε βεβαίως τόσα χρόνια ότι και οι ισολογισμοί και τα επίσημα στοιχεία δεν αντιστοιχούν στην πραγματικότητα. Ο κύριος Μάνεσης δηλώνει ότι έχει 450 άτομα προσωπικό, στην ουσία όμως δουλεύουν 380 στην παραγωγή. Έχει δέκα διευθυντές και άλλους τόσους γραφιάδες. Οι υπόλοιποι είναι η σωματοφυλακή του, οι ναύτες στο κότερο του, το προσωπικό στο σπίτι του. Αυτούς όλους τους πληρώνουν οι 380 εργάτες που βγάζουν την παραγωγή. Όλη η συντήρηση του κότερου πάει στην εταιρεία. Εκεί λοιπόν θα έχει ζημιά!

Ο εργοδότης μας δεν νομίζω να δηλώνει τέτοια εισοδήματα που να δικαιολογούν αυτές τις πολυτέλειες. Τα ρίχνει στην εταιρεία, η εταιρεία έχει ζημιά και μετά τα φορτώνουν στους εργάτες. Όταν είχαν κέρδη όμως δεν μας είπαν να τα μοιραστούμε! Πληρώσαμε το κέρδος τους, δεν θα πληρώσουμε και την κρίση. Την κρίση μάλιστα τη δημιούργησαν οι ίδιοι, δεν τη δημιούργησαν οι εργάτες. Όλοι οι εργάτες είναι καταχρεωμένοι: Χαράτσια, δάνεια, παιδιά που σπουδάζουν, λογαριασμοί. Δεν φτάνουν τα χρήματα να έρθουμε στη δουλειά μας.

Η τριμερής συνάντηση στο υπουργείο Εργασίας τι κατάληξη είχε;

Πριν γίνει η τριμερής κάναμε επτά παρεμβάσεις στο υπουργείο Εργασίας, δέκα πορείες στο κέντρο της Αθήνας, έχουμε διαδηλώσει και στη Βουλή. Η πολιτική ηγεσία είναι αυτό που λέμε εμείς μαύρο μέτωπο. Το ΠΑΣΟΚ πέρασε νόμους που δεν θα τολμούσε να περάσει ούτε η χούντα. Νόμους τέτοιους που είχαν προγραμματίσει να περάσουν από τη συνθήκη Μάαστριχτ με αυτό το επαίσχυντο κείμενο της Λενκής Βίβλου, πώς θα μειώσουν το μισθολογικό κόστος. Τώρα το περνάνε με πρόσχημα την κρίση. Από την τριμερή δεν βγήκε τίποτα. Στην τρίτη συνάντηση έκανε ένα βήμα πίσω η εργοδοσία, θέλοντας να κάνει ελιγμό για να σπάσει την απεργία μας. Πήρε πίσω το πεντάωρο και είπε ότι θα επαναπροσλάβει 15 απολυμένους από τους 50. Από αυτή την εβδομάδα οι απολυμένοι είναι 65.

Ποια είναι η κατάσταση στο εργοστάσιο του Βόλου;

Αυτή τη στιγμή το εργοστάσιο του Βόλου λειτουργεί σαν απεργοσπαστικός μηχανισμός, εφόσον ανήκει στον ίδιο όμιλο του Μάνεση. Κάνουν ακριβώς την ίδια δουλειά με το ίδιο προσωπικό. Έχουμε πάει οκτώ φορές. Με μαζική συμμετοχή των απεργών χαλυβουργών πάμε και τους μιλάμε. Είναι τρομοκρατημένοι, γιατί το ίδιο το σωματείο τους οδηγεί στον Καιάδα. Στη Γενική τους Συνέλευση υπήρχαν 55 στους 220 συμμετέχοντες που είπαν «όχι» στην πρόταση για το 5ωρο. Τους υποχρέωσαν όμως όλους να υπογράψουν, το σύνολο των εργαζομένων κι αυτούς που είπαν «όχι». Τώρα που τους έβαλε να υπογράψουν για 5ωρο, δουλεύουν 8ωρο, χάρη σε μας που απεργούμε. Γι' αυτό υποστηρίζουμε ότι κάνουν δουλειά απεργοσπάστη αυτή τη στιγμή. Αυτό που τους φωνάζουμε είναι ότι δεν έχουν καταλάβει τι υπογράψανε. Τους λέμε, «εφόσον δεν το εφαρμόζετε, πάρτε το πίσω τώρα να δουλεύετε με σταθερά ωράρια όπως μέχρι τώρα, να έχετε μόνιμη δουλειά». Τώρα που έχει τη νομιμοποίηση ο εργοδότης, με το πρόσχημα ότι δεν έχει δουλειά θα τους βάλει να δουλεύουν τρεις ώρες ή εκ περιτροπής, τρεις μέρες τη βδομάδα. Έχει οπλιστεί από την αντεργατική φαρέτρα της κυβέρνησης, των νόμων του Λοβέρδου και της Κατσέλη.

Αν έβγαιναν στην απεργία οι συνάδελφοι σας στο Βόλο τι θα επακολουθούσε;

Θα είχαμε κερδίσει. Ο εργοδότης έχει παραγγελίες. Είναι αυτό που λέγαμε, δεν υπάρχει περίπτωση να κλείσουν τέτοια εργοστάσια. Θα βρουν τρόπο να διοχετεύσουν τα κέρδη τους αλλού, ούτως ώστε να κρατηθούν. Άλλωστε μια χαρά κρατιούνται. Αν δεν ήταν έτσι θα το έκλεινε. Καθόλου δεν φοβάμαι ενδεχόμενο λουκέτο. Είμαι απόλυτα σίγουρος ότι αυτό το εργοστάσιο δεν κλείνει. Το δείχνει και η πρακτική τους, το ότι συντηρούν τα μηχανήματα, υπάρχουν φύλακες κ.λπ. Ένα εργοστάσιο που είναι να κλείσει το εγκαταλείπει ο ιδιοκτήτης.

Μέχρι πότε θα κρατήσει η απεργία σας;

Μέχρι να νικήσουμε! Μέχρι να γυρίσουν όλοι στους δουλειές τους. Θεωρούμε τους εαυτούς μας, και τους 380 που δουλεύουν στην παραγωγή, απολυμένους. Αν δεν επιστρέψουν στη δουλειά τους, με μόνιμα σταθερά ωράρια εργασίας, γιατί επιχείρησαν να κάνουν ελαστικοποίηση, δεν σταματάμε. Για να παρακάμψουν τα συνδικαλιστικά όργανα που αντιστέκονται σ' αυτή η βαρβαρότητα πάνε να φτιάξουν καινούργιους νόμους, να αποφασίζει ο βιομήχανος για τη ζωή του εργάτη. Πώς θα τον χρησιμοποιήσει και πότε. Άρα αν περάσουν αυτά τα μέτρα από εδώ, έχουν σαρώσει μετά όλη την εργατική τάξη.

Βρίσκει ανταπόκριση και συμπαράσταση ο αγώνας σας σε άλλους κλάδους;

Μόνο από την αλληλεγγύη των εργαζομένων κρατιόμαστε. Από αυτούς έχουμε πάρει το 50% της δύναμης μας. Απλοί εργαζόμενοι, ασυνδικάλιστοι και ακομμάτιστοι. «Κρατάτε και θα σας στηρίξουμε εμείς» μας λένε. Κάθε μέρα έρχονται εδώ από το πρωί μέχρι το βράδυ. Ήταν εργάτες που πρωί περνώντας για τη δουλειά τους, άφηναν μια οικονομική ενίσχυση και έφευγαν. Πολλοί είναι ανώνυμοι λόγω φόβου. Έρχονται νηπιαγωγεία με τις δασκάλες τους, έρχονται σχολεία. Την περίοδο των γιορτών ο χώρος εδώ έσφυζε από παιδιά. Αγρότες μας φέρνουν τα προϊόντα τους, επαγγελματίες ότι έχουν στα μαγαζιά τους. Βοηθάνε δικηγόροι και γιατροί. Εδώ έχουμε πάνω από χίλια ψηφίσματα από όλο τον κόσμο. Έρχονται από την άκρη της Ελλάδας, από Ροδόπη, από Σάμο, από Κρήτη ήρθαν δέκα φορές. Στερεά Ελλάδα, Μεσολόγγι, Άρτα, Γιάννενα, παντού. Ολλανδία, Σουηδία, Γαλλία Βέλγιο. Αυτή τη βδομάδα ήρθαν συνδικαλιστές από το Βιετνάμ, την Κύπρο και την Ινδία. Τα ντουλάπια και των 380 εργατών είναι γεμάτα τρόφιμα.

Ποιο είναι το μήνυμα σας στους εργαζόμενους της χώρας που κι αυτοί ίσως βρίσκονται αντιμέτωποι με ανάλογα διλήμματα από τους εργοδότες τους;

Να μη δεχτούν τίποτα. Να βγούνε στο δρόμο. Όλοι έχουμε τα ίδια προβλήματα. Μισοί είναι απλήρωτοι, οι άλλοι απολυμένοι. Καλώ τον κόσμο να ξυπνήσει και να δει ότι δεν έχει να πληρώσει τους γιατρούς, τα φάρμακα των γερόντων και τα βιβλία των παιδιών. Μας τα χρωστάνε δεν τους χρωστάμε!

(ΠΡΙΝ 15/1/2012)

Μέρες απεργίας: Το ντοκυμαντέρ για τη Χαλυβουργία (Ελληνοφρένεια)

2012-01-06T21:38:00.000+01:00

http://www.ellinofreneia.net/video.php?id=2570

Χαλυβουργία, 40 μέρες μετά

2011-12-13T23:58:00.001+01:00

Τα ΜΜΕ, η «σιωπή των αμνών» και ο αγώνας των χαλυβουργών
ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΠΟΕΣΥ

Η απεργία των εργατών της Ελληνικής Χαλυβουργίας γράφει μια σύγχρονη εποποιία αντίστασης και ανυπακοής στα εργοδοτικά τελεσίγραφα. Εδώ και 40 ημέρες οι χαλυβουργοί του Ασπρόπυργου δίνουν έναν σκληρό αγώνα ενάντια στο βιομήχανο Μάνεση, και το σχέδιό του να επιβάλει 5ωρη εργασία με μείωση μισθών έως και 50%, ή μαζικές απολύσεις, παρά το γεγονός ότι η εταιρεία είναι κερδοφόρα και έχει αυξημένη παραγωγή και παραγγελίες τον τελευταίο χρόνο. Ήδη, όλες αυτές τις ημέρες που οι εργάτες επιμένουν απεργιακά, έχουν απολυθεί 50 συνάδελφοί τους, αλλά αυτό όχι μόνο δεν τους πτοεί, αλλά τους ατσαλώνει ακόμα περισσότερο.

Η απεργία τους όμως είναι σα να μην υπάρχει για τα κυρίαρχα ΜΜΕ! Η «σιωπή των αμνών» που έχουν επιβάλει εκδότες και καναλάρχες, παρά την απεργία διαρκείας των χαλυβουργών, είναι πρωτοφαν. Ελάχιστα μέσα ενημέρωσης έχουν γράψει ή μεταδώσει πληροφορίες για τον αγώνα τους, ή για το τεράστιο κύμα συμπαράστασης, ηθικό και υλικό, που έχει ξεσηκώσει ο αγώνας τους σε όλη την Ελλάδα, σε πλήθος σωματείων, συλλογικών φορέων και απλών ανθρώπων, που τους βοηθούν με κάθε μέσο.

Στον κοινωνικό πόλεμο που παίρνει μέρα με τη μέρα όλο και πιο άγριες διαστάσεις, και σε αγαστή συνεργασία με την μαύρη συγκυβέρνηση των ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ και τους προϊσταμένους τους, την ΕΕ και το ΔΝΤ, τα κυρίαρχα ΜΜΕ επιβάλλουν μια αυστηρή λογοκρισία σε ό,τι αφορά αγώνες «εκτός ελέγχου», τολμηρούς και αποφασιστικούς να διεκδικήσουν τη νίκη. Επιτηρούν τα ρεπορτάζ και τις ειδήσεις ώστε να μη διαρρεύσουν ανεπιθύμητες πληροφορίες, που μπορεί να εμπνεύσουν ευρύτερα τμήματα του λαού, να τον συνεγείρουν, να τον σηκώσουν από τον καναπέ της τηλεοπτικής «κατανάλωσης» του κυρίαρχου λάιφ στάιλ που επιμένουν να μας πλασάρουν. Βάζουν τα χρυσοπληρωμένα golden boys και girls να μας σερβίρουν αυτά που τους βολεύουν και να «αποσύρουν» αυτά που εξελίσσονται απειλητικά γύρω τους, από τον κόσμο του αγώνα και του μόχθου.

Οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ, που συχνά είναι και αυτοί θύματα της καθεστωτικής φίμωσης, μπορούν να βρουν συλλογικούς τρόπους και μορφές αντίστασης στις «υποδείξεις» των εκδοτών και καναλαρχών, μπορούν να προβάλουν τον αγώνα των απεργών της Ελληνικής Χαλυβουργίας, μπορούν να διαδώσουν το μήνυμα της γενικής ανυπακοής και εξέγερσης όλων των εργαζόμενων στο νέο ολοκληρωτικό καθεστώς που πνίγει τα εργατικά δικαιώματα και την ανεξάρτητη ενημέρωση.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ – ΕΣΗΕΑ
ΠΑΡΑΤΥΠΩΣ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ - ΕΣΠΗΤ
ΑΣΥΝΤΑΧΤΟΣ ΤΥΠΟΣ – ΕΣΗΕΜ-Θ

Δελτίο Τύπου, Εργατικό Κέντρο Ελευσίνας

2011-12-11T22:57:00.001+01:00

Δελτίο Τύπου 06/12/2011
ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ 24ΩΡΗ ΠΑΝΘΡΙΑΣΙΑΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΟΥ ΚΗΡΥΞΕ ΤΟ ΕΚΕ-ΔΑ ΣΤΙΣ 13/12/11 ΜΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΗΡΩΩΝ ΕΛΕΥΣΙΝΑΣ ΩΡΑ 10:00.
ΒΡΟΝΤΟΦΩΝΑΖΟΥΜΕ ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΙΣ ΤΡΟΪΚΕΣ ΤΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ

Εργαζόμενε, Άνεργε, Συνταξιούχε, Νέε του Θριάσιου Πεδίου, είμαστε εδώ πάλι να συνεχίσουμε τον Δίκαιο και Διαρκή Αγώνα μας.

Είμαστε πανέτοιμοι να εκφράσουμε την οργή και την αγανάκτησή μας.
Είμαστε πάλι εδώ για να στηρίξουμε με αλληλεγγύη τον δίκαιο απεργιακό αγώνα των συναδέλφων μας Χαλυβουργών, που είναι στον δρόμο τώρα 36 ημέρες και δεν υποκύπτουν στα απειλητικά διλήμματα του Μάνεση.

Είμαστε πάλι εδώ για να στηρίξουμε με αλληλεγγύη τους εργαζόμενους στα Ναυπηγεία Ελευσίνας που είναι απλήρωτοι εδώ και 4 μήνες.

Είμαστε εδώ για να στηρίξουμε με αλληλεγγύη τους εργαζόμενους στα Αμυντικά Συστήματα που είναι σε επίσχεση εργασίας εδώ και 3 μήνες.

Είμαστε εδώ για να στηρίξουμε τους εργαζόμενους στα Τσιμέντα ΤΙΤΑΝ που είναι σε διαβούλευση με τον εργοδότη τους για την αποτροπή απολύσεων.

Είμαστε εδώ για να στηρίξουμε ανιδιοτελώς όλους τους εργαζόμενους του Θριάσιου Πεδίου που είναι ασυνδικάλιστοι και νοιώθουν απροστάτευτοι.

Η φωνή της κοινωνίας της περιοχής μας είναι εδώ ενωμένη και βροντοφωνάζει ότι οι πολιτικές της φτώχιας, της εξαθλίωσης και της ανεργίας δεν θα περάσουν.

Αποδεικνύεται με τον πιο σαφή τρόπο ότι Έλληνες εργαζόμενοι χρησιμοποιούνται ως πειραματόζωα σε εργαστήριο της πιο σκληρής νεοφιλελεύθερης πολιτικής που θέλουν να εφαρμόσουν οι κυρίαρχες και συντηρητικές δυνάμεις της Ευρώπης.

Η Ελληνική Κυβέρνηση τους έχει παραδοθεί, έχει συναινέσει πλήρως σε αυτή την βίαιη και βάρβαρη πολιτική.

Οι μάσκες όμως έπεσαν. Νομιμοποιούν και επίσημα αυτό που μέχρι τώρα ονομάζαμε «ζούγκλα της εργασίας», καθώς καταργούν τις Σ.Σ.Ε., απολύουν αυθαίρετα και δίνουν όλα εκείνα τα όπλα στους εργοδότες για να καταστρατηγήσουν τον μόχθο του εργάτη στον μισό μισθό.
Το μαστίγωμα όμως δεν σταματά εδώ. Συνεχίζουν βάζοντας βαριά χαράτσια στις πλάτες των Ελλήνων πολιτών.

Ζητούν δηλαδή να τους δώσουμε την ζωή μας.

Οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, οι άνεργοι, οι νέοι του Θριάσιου Πεδίου με την 24ωρη Πανθριασιακή απεργία την Τρίτη 13/12/11 με συγκέντρωση στην πλατεία Ηρώων στις 10:00 το πρωί βροντοφωνάζουμε στις Τρόϊκες του εσωτερικού και εξωτερικού, ότι:

Ήρθε η ώρα να φορολογηθεί ο πλούτος.

Ήρθε η ώρα να τα εισπράξουν από εφοπλιστές, επιχειρηματίες, καναλάρχες.

Ήρθε η ώρα να τα εισπράξουν από αυτούς που κατεδάφισαν την κοινωνική ασφάλιση.

Ο αγώνας των εργαζομένων του Θριάσιου Πεδίου είναι ενωμένος κάτω από την ομπρέλα που λέει, ότι το δικαίωμα στην εργασία, τον μισθό και την κοινωνική ασφάλιση δεν διαπραγματεύονται.

Για τη Διοίκηση
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
ΝΙΚ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΒΑΓΓ. ΛΙΓΓΟΣ

Μήνυμα των απεργών της '"Ελληνικής Χαλυβουργίας" στον εργαζόμενο λαό

2011-12-02T23:27:00.000+01:00

''ΟΙ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΟΙ ΔΕΝ ΛΥΓΙΖΟΥΝ!'' - 1 ΜΗΝΑΣ ΗΡΩΙΚΟΥ ΑΠΕΡΓΙΑΚΟΥ ΑΓΩΝΑ!

''ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΓΕΝΙΚΕΥΟΝΤΑΙ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΟΙ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΟΙ ΣΤΟ ΣΤΟΧΟ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ!''

ΨΗΦΙΣΜΑ
Προς την εργατική τάξη, Τον εργαζόμενο λαό.

Συνάδελφοι
Διαδώστε το μήνυμα μας: Οι χαλυβουργοί δεν λυγίζουν!

Στην πύλη της Χαλυβουργίας γράφουμε όλοι μαζί μια ακόμη σελίδα στο μεγάλο βιβλίο των αγώνων του λαού μας.

Σωματεία, άνεργοι, φτωχός λαός, φοιτητές, μαθητές, μας δίνετε υλική βοήθεια από το υστέρημά σας, από το μισθό που δεν έχετε, από το επίδομα ανεργίας που δεν φτάνει. Μας δίνετε δύναμη και πείσμα!

Κλείσαμε μήνα σε απεργία σκληρή και συνεχίζουμε.

Σπάσαμε την σιωπή, αποδείξαμε ότι οι εργάτες έχουμε μεγάλη δύναμη. Οι βιομήχανοι ανησυχούν, ο βιομήχανος Μάνεσης αν και τρομοκρατημένος, δεν είναι μόνος του. Τον στηρίζουν γιατί έχει το ρόλο του λαγού.

Αν τα μέτρα περάσουν στην χαλυβουργία, ανοίγουν διάπλατα τις πόρτες για να μην αφήσουν τίποτα όρθιο. Αν εδώ σπάσουν τα μούτρα τους, τίποτα δεν θα είναι ίδιο και για τα υπόλοιπα εργοστάσια.

Μην ακούτε τα ψέματα των βιομηχάνων και των ανθρώπων τους. Δεν θα δουλεύουν αυτοί, για ψίχουλα στα εργοστάσια. Αυτοί πληρώνονται καλά για τη βρώμικη δουλειά τους.

Αφού οι «επισκέψεις» στα σπίτια, οι «επιστολές», η τρομοκρατία με τα εξώδικα, έπεσαν στο κενό, τώρα βάζουν το Υπουργείο Εργασίας να μας «συμβουλεύει»: «Δεχθείτε τους όρους του Μάνεση, διαφορετικά θα βρεθείτε όλοι στο ταμείο ανεργίας». Μας απειλούν με 180 ακόμα απολύσεις!

Κύριοι βιομήχανοι, είστε βαθιά νυχτωμένοι. Την τελευταία μας λέξη δεν την είπαμε ακόμα! Είμαστε μια γροθιά. Έτοιμοι, για την πιο σκληρή ταξική αναμέτρηση!

Δεν γυρνάμε στη φωτιά και το σίδερο για 500 ευρώ. Να γυρίσουν πίσω οι 34 απολυμένοι συνάδελφοί μας.

Ο αγώνας μας, αφορά όλους τους εργαζόμενους. Οι τελευταίες εξελίξεις είναι αποκάλυψη. Οι βιομήχανοι αξιοποιούν τους νόμους της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – Καρατζαφέρη.

Επιβάλλουν την εκ περιτροπής εργασία, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, μειώσεις μισθών στα 450 – 500 ευρώ.

Όπου οι εργάτες υποχώρησαν η επίθεση της εργοδοσίας γιγαντώθηκε. Ακολούθησαν απολύσεις, εντατικοποίηση της εργασίας, μέχρι και κλείσιμο των επιχειρήσεων, με τους εργάτες απλήρωτους για πολλούς μήνες.

Υπάρχουν χιλιάδες παραδείγματα, όλοι έχουμε πείρα. Οι βιομήχανοι μας κλείνουν τα σπίτια και όχι ο αγώνας μας για δουλειά. Το ψωμί μας το υπερασπίζουμε με αγώνα όχι με παρακάλια.

Συνάδελφοι εργάτες, τα μέτρα γενικεύονται, δεν είναι μόνο οι χαλυβουργοί στο στόχο, είμαστε όλοι.

Ήρθε η ώρα ο αγώνας σαν φωτιά να ανάψει στα εργοστάσια. Τώρα η συμμετοχή σας στον αγώνα δεν είναι ζήτημα αλληλεγγύης είναι ζήτημα ζωής και θανάτου για όλη την εργατική τάξη.

Παραμερίστε τους ανθρώπους των βιομηχάνων, μην τους φοβάστε, είναι ανίσχυροι όταν οι εργάτες πάρουν απόφαση.

Κάντε γενική συνέλευση, ελάτε σε επαφή μαζί μας, αποφασίστε απεργία. Είναι η ώρα οι βιομήχανοι να πάρουν ένα καθαρό μύνημα που μόνο ο αγώνας των εργατών στα εργοστάσια μπορεί να δώσει.

Όλοι στον αγώνα. Η νίκη θα είναι δική μας.

Η γενική συνέλευση των εργατών της Ελληνικής Χαλυβουργίας

Ασπρόπυργος 30/11/2011

Ψήφισμα-κάλεσμα της Συνέλευσης των χαλυβουργών της Ελληνικής Χαλυβουργίας

2011-11-22T20:13:00.000+01:00

Συνάδελφοι, ακούστε τη φωνή των χαλυβουργών.

Εμείς οι 400 εργάτες της ελληνικής χαλυβουργίας απεργούμε σαν μια γροθιά για 16η μέρα και συνεχίζουμε. Πίσω δεν κάνουμε, διαλέξαμε τον δρόμο της τιμής και της αξιοπρέπειας, υπερασπίζουμε το ψωμί και το μέλλον των παιδιών μας.

Δεν γυρνάμε για δουλειά μέσα στη φωτιά και το σίδερο για 500 ευρώ. Απαιτούμε να επιστρέψουν στη δουλειά οι 34 απολυμένοι συνάδελφοί μας. Ο αγώνας μας, αφορά όλους τους εργαζόμενους.
Η εργοδοσία της Ελληνικής Χαλυβουργίας λειτουργεί σαν λαγός των βιομηχάνων.

Είναι η πρώτη βιομηχανία στην Αττική που με εκβιασμό τις θέσεις εργασίας επιχειρεί να εφαρμόσει το 5ωρο, ελαστικές σχέσεις εργασίας, το ωρομίσθιο, απλήρωτες υπερωρίες, κατάργηση ασφαλιστικών δικαιωμάτων.

Οι απολύσεις έγιναν για τρομοκρατία, επειδή ομόφωνα η Γενική μας Συνέλευση απέρριψε την απαίτηση της εργοδοσίας να δουλεύουμε 5ωρο με 40% μείωση των αποδοχών.

Η παραγωγή με τη σκληρή δουλειά μας, τα καθημερινά εργατικά ατυχήματα, με νεκρό συνάδελφό μας πέρυσι, από 196.000 τόνους έφτασε στους 266.000 τόνους.

Τα κέρδη του Βιομήχανου Μάνεση είναι αμύθητα, ο οποίος συνεχίζει να εκβιάζει ότι αν δεν δεχθούμε να δουλέψουμε σκλάβοι, θα απολύσει 180 ακόμη εργαζόμενους.

Οι χαλυβουργοί του δώσαμε την απάντηση που πρέπει. Νικήσαμε το φόβο, τους εκβιασμούς, την απειλή της πείνας. Κατεβήκαμε σε απεργία.
Είμαστε όρθιοι, είμαστε ήδη νικητές, δεν μπορεί κανείς να μας λυγίσει. Οι βιομήχανοι στα γύρω εργοστάσια περίμεναν να έχουμε κουραστεί, να έχουμε πάει για δουλειά με σκυμμένο το κεφάλι, να έχουμε υπογράψει 5ωρο. Ο βιομήχανος Μάνεσης ομολόγησε ότι δεν περίμενε τέτοιο αγώνα! Αποδείξαμε ότι οι εργάτες έχουν αστείρευτη δύναμη. 16 μέρες όλο το 24ωρο με βάρδιες περιφρουρούμε την απεργία μας. Ένιωσαν τη δύναμή μας, και εμείς μάθαμε περισσότερα. Ξεχωρίζουμε τους φίλους από τους εχθρούς.

Στηριζόμαστε στην δύναμη της αλληλεγγύης. Δεκάδες σωματεία μας στηρίζουν από την πρώτη μέρα. Το ΠΑΜΕ είναι δίπλα μας. Ενισχύστε τον αγώνα των χαλυβουργών με κάθε τρόπο.

Για τον χαλυβουργό δεν έχει γυρισμό! Χάνοντας εμείς, ανοίγει η πόρτα για το 5ωρο και την εργασιακή ζούγκλα και στις υπόλοιπες βιομηχανικές μονάδες, οι βιομήχανοι περιμένουν στην γωνία. Η νίκη των χαλυβουργών θα είναι μια μεγάλη νίκη για όλη την εργατική τάξη. Για αυτό σας θέλουμε στο πλευρό μας, κοντά μας.

Ως εδώ! Η τρομοκρατία, ο εκβιασμός, η επίθεση στην ζωή μας δεν θα περάσει.

Στηρίξτε τους απεργούς χαλυβουργούς με κάθε τρόπο: Ψηφίσματα και αποφάσεις απ’ τα συνδικάτα, φορείς της γειτονιάς , συλλόγους νεολαίας, γυναικών, παντού, την φυσική σας παρουσία έξω από την πύλη, την συγκέντρωση χρημάτων για ενίσχυση των οικογενειών των χαλυβουργών, συγκέντρωση τροφίμων.

Καταγγέλλουμε σε όλους τους εργαζόμενους την πλειοψηφία της Ομοσπονδίας Μετάλλου και του Εργατικού Κέντρου Ελευσίνας που εδώ και 16 ημέρες όχι μόνο δεν συνεδρίασαν για να συζητήσουν την οργάνωση της αλληλεγγύης, αλλά μας «συμβουλεύουν» να υποταχθούμε, μας συκοφαντούν, προσπαθούν να μας διαιρέσουν. Καλούμε τους εργαζόμενους να τους προσπεράσουν και να οργανωθούν σε κάθε χώρο δουλειάς.

Η νίκη θα είναι δύσκολη μα θα είναι δική μας!

ΟΙ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΟΙ ΔΕΝ ΣΚΥΒΟΥΝ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟ ΛΑΟ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΠΑΛΗ

Η γενική συνέλευση των εργαζόμενων στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ

ΑΣΠΡΟΠΥΡΓΟΣ 15 ΝΟΕΜΒΡΗ 2011

“Η τρόικα θέλει να σας καταστρέψει” του Νόαμ Τσόμσκι

2011-11-07T10:25:00.003+01:00

Ο κορυφαίος αμερικανός διανοητής Νόαμ Τσόμσκι σε μια εκ βαθέων και εξαιρετικά επίκαιρη συνέντευξη στο ΒΗΜagazino.
Τον έχουν χαρακτηρίσει «Αϊνστάιν της γλωσσολογίας», «Δαρβίνο της εποχής μας» και «κορυφαίο διανοούμενο του κόσμου». Είναι ένας από τους σημαντικότερους ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κάτι που του έδωσε και τον χαρακτηρισμό «ο αντιαμερικανός εξτρεμιστής», τον οποίο χρησιμοποιούν κυρίως οι Αμερικανοί. Η θεμελιώδης πλέον «Ιεραρχία Τσόμσκι», την οποία περιέγραψε το 1956, τον έχει καθιερώσει και ως έναν από τους σημαντικότερους γλωσσολόγους όλων των εποχών. Και όμως, παρ’ ότι έχεις όλα αυτά στο μυαλό σου όταν πηγαίνεις να τον συναντήσεις, ο 83χρονος Νόαμ Τσόμσκι είναι τελικά ακόμη πιο επιβλητικός και εντυπωσιακός από τη φήμη του.

Ο Νόαμ, όπως τον αποκαλούν όλοι στο ΜΙΤ, πηγαίνει κάθε ημέρα στο γραφείο του, στο Tμήμα Γλωσσολογίας και Φιλοσοφίας. Εκεί βρεθήκαμε στις 3.00 το μεσημέρι, 15 λεπτά νωρίτερα από το ραντεβού μας. Η Μπεβ Στολ, η βοηθός του, μας άνοιξε την πόρτα του προθαλάμου του γραφείου του. Είναι αυτή που κανονίζει τα πάντα για εκείνον με κάθε λεπτομέρεια: «Σε πέντε λεπτά θα μπείτε στο γραφείο του, ετοιμαστείτε και ο καθηγητής θα είναι μαζί σας στην ώρα του».

Ενα γραφείο γεμάτο βιβλία παντού. Στην τεράστια βιβλιοθήκη όλα είναι τοποθετημένα σε ράφια με γραμμένη από κάτω την κατηγορία στην οποία ανήκουν. Μια κατηγορία, όμως, ενώ έχει ετικέτα, είναι εντελώς κενή από βιβλία: «Intelligence». Σε κεντρικό σημείο υπάρχει μια τεράστια φωτογραφία του Μπέρτραντ Ράσελ και από κάτω γραμμένη η φράση με την οποία ξεκινά η αυτοβιογραφία του και προφανώς εκφράζει και τον Τσόμσκι: «Τρία πάθη, απλά, αλλά κατακλυσμιαία, εξουσιάζουν τη ζωή μου: Η λαχτάρα για αγάπη, η αναζήτηση της γνώσης και η ανυπόφορη θλίψη για τα βάσανα του ανθρώπινου είδους». Καθήσαμε σε ένα τραπέζι στο μέσον του γραφείου του, και ο Τσόμσκι κάθησε ακριβώς δίπλα μας. Ευτυχώς, γιατί εκτός του ότι είναι συναρπαστικό να τον έχεις κυριολεκτικά σε απόσταση αναπνοής, είναι γνωστό ότι μιλάει πάρα πολύ σιγά. Εκτός όλων των άλλων, φημίζεται και για την απίστευτη μνήμη του, θυμάται απλώς τα πάντα, κάτι που δεν το αρνείται και ο ίδιος: «Ναι, θυμάμαι πολλά πράγματα, αλλά μερικές φορές είναι λίγο βασανιστικό, επειδή οι άλλοι συνήθως δεν θυμούνται». Μπορεί με μεγάλη ευκολία να πηγαίνει από το ένα θέμα στο άλλο σαν να «τραβάει» μέσα στο μυαλό του συρτάρια με γνώσεις και πληροφορίες. Ακουγε κάθε ερώτησή μας σκυφτός, κοιτώντας προς τα κάτω, και μόλις τελειώναμε σήκωνε αμέσως το βλέμμα του και έδινε την απάντησή του
κοιτώντας μας κατάματα μέχρι τέλους.

Πάντως ο Τσόμσκι έκανε την πρώτη ερώτηση: «Αλήθεια, τι γίνεται στην Ελλάδα; Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα».

Ετοιμαζόμαστε να καταστρέψουμε την παγκόσμια οικονομία. Ετσι μας λένε. Ομως η Ελλάδα που είναι λιγότερο από το ένα χιλιοστό της παγκόσμιας οικονομίας θα καταστρέψει όλη την υφήλιο; Δεν είναι γελοίο αυτό; «Πιστεύω ότι συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: η Ευρωπαϊκή Eνωση, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το ΔΝΤ ασχολούνται με το να καταστρέψουν την Ελλάδα και υπάρχει σχέδιο για αυτό. Βέβαια, για να είμαστε ειλικρινείς, και η Ελλάδα από μόνη της έχει πολλά εσωτερικά προβλήματα. Αυτά που προτείνει η τρόικα, όμως, κάνει αυτά τα προβλήματα πολύ χειρότερα και αδύνατον να λυθούν. Σχεδιάζουν και προτείνουν πολιτικές οι οποίες δεν οδηγούν στην οικονομική ανάπτυξη και στη λύση του προβλήματος και γι’ αυτό όσο προχωρούν τα μέτρα θα φέρνουν λιγότερη ελπίδα και άρα μεγαλύτερη απελπισία στον κόσμο».

Και τι θα κερδίσουν οι λεγόμενες «αγορές» από την καταστροφή της Ελλάδας;

«Ξέρετε, αυτό που ονομάζουν “αγορές”, δεν είναι κάτι ακαθόριστο. Είναι οι μεγάλες τράπεζες σε παγκόσμιο επίπεδο. Γερμανικές, γαλλικές και εμμέσως αμερικανικές τράπεζες. Η τραπεζική κοινότητα, λοιπόν, είναι αυτή που θέλει να αποπληρωθεί. Δεν τους ενδιαφέρει το τίμημα».

Πιστεύετε ότι θα τα καταφέρουν στο τέλος;

«Ηδη πληρώνονται εδώ και πολλά χρόνια. Επαιρναν πάντα και παίρνουν ακόμη αυτό που θέλουν, αλλά το τελικό αποτέλεσμα ίσως είναι η καταστροφή της Ελλάδας. Η κατάσταση δεν είναι ανάλογη, αλλά υπάρχουν δύο παραδείγματα χωρών, όπως η Αργεντινή και η Ισλανδία, που δεν υπάκουσαν και πλέον πηγαίνουν καλά. Ωστόσο αυτές οι δύο χώρες είχαν το δικό τους νόμισμα, μπορούσαν να πουν “δεν δεχόμαστε τους νόμους του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος” και είχαν τη δυνατότητα να κινηθούν αλλιώς. Η Ελλάδα δεν μπορεί να κάνει ακριβώς αυτό, αφού δεν έχει το δικό της νόμισμα».

Πιστεύετε, παρ’ όλα αυτά, ότι μια επιστροφή στη δραχμή θα ήταν καταστρεπτική για εμάς;

«Ναι, παρ’ ότι είναι ένα πιθανό σενάριο. Γι’ αυτό πιέζει έτσι το ΔΝΤ, διότι ξέρει ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να επιστρέψει στη δραχμή και συνεπώς γνωρίζει ότι μπορεί να πιέσει. Προσέξτε τον φασισμό του οικονομικού συστήματος. Είναι σαν να μου έχετε δανείσει εσείς χρήματα, με ληστρικά κιόλας επιτόκια, να σας αποπληρώνω για κάποια χρόνια και όταν ξαφνικά δεν μπορώ να σας πληρώσω άλλο, να μου λέτε: “Ωραία, θα πληρώσουν οι φίλοι και οι γείτονες για σένα”. Αυτό είναι το ΔΝΤ. Αν ένας επενδυτής, μια τράπεζα ας πούμε, έχει επενδύσει με ρίσκο σε μια χώρα, και βέβαια πάντα με ληστρικά επιτόκια, και κάποια στιγμή η χώρα δεν μπορεί πλέον να πληρώνει, έρχεται το ΔΝΤ και λέει ότι θα πληρώσουν άλλοι για σένα. Αυτοί, φυσικά, είναι πάντα οι φορολογούμενοι των άλλων χωρών, οι οποίοι δεν πήραν ποτέ το συγκεκριμένο δάνειο. Ολα γίνονται, αρκεί να μη χάσουν οι τράπεζες. Και τελικά να μην έχουν στην ουσία κανένα ρίσκο!».

Συγγνώμη, αλλά πώς το αποκαλείτε αυτό το σύστημα;

«Είναι το οικονομικό σύστημα “στυγνή ληστεία”».

Πολύ περιγραφικό όνομα για οικονομικό σύστημα...

«Μα δεν είναι καν μυστικό, το λένε και οι ίδιοι! Πριν από μερικά χρόνια ένας υψηλά ιστάμενος του ΔΝΤ το χαρακτήρισε “κοινότητα της πίστωσης και της επιβολής”. Ακριβώς όπως η Μαφία! Οπως οι μαφιόζοι, έχουν και τα λεφτά να σε δανείσουν, αλλά και τον τρόπο να σ’ τα πάρουν πίσω».

Αρα η ανυπακοή και η μη πληρωμή του χρέους μας είναι η πρότασή σας;

«Προσέξτε. Η ανυπακοή πολλές φορές θέλει ψυχραιμία και υπομονή. Και κυρίως να βρείτε τον τρόπο που σας ταιριάζει».

Το ίδιο σύστημα, όμως, δεν επιβάλλεται και εδώ στις Ηνωμένες Πολιτείες;

«Βεβαίως. Από τα πρώτα χρόνια του Ρίγκαν και ως σήμερα, πάρα πολλές φορές έχουν κληθεί οι αμερικανοί πολίτες να πληρώσουν τα κεφάλαια τραπεζών που χάθηκαν σε επενδυτικά ρίσκα που πήραν οι ίδιες εντός και εκτός ΗΠΑ. Αυτό, προσέξτε, δεν θα συνέβαινε σε ένα καπιταλιστικό σύστημα. Αλλά συμβαίνει στο δικό μας οικονομικό σύστημα, διότι απλώς είναι “γκανγκστερικό”. Μάλιστα υπάρχει και όνομα για αυτό το σύστημα, ο Στίγκλιτζ θα σας έχει μιλήσει φαντάζομαι. Ονομάζεται “πολύ μεγάλο για να αποτύχει”. Αυτό περιγράφει στην ουσία την πολιτική “παροχής εξασφάλισης” από την πλευρά της αμερικανικής κυβέρνησης, η οποία διασφαλίζει στις τράπεζες και στους επενδυτικούς οργανισμούς πως “ό,τι ρίσκο και να πάρετε, όταν το σύστημα καταρρεύσει και δεν θα μπορείτε να πάρετε άλλα λεφτά, θα σας τα δώσουμε εμείς από τα χρήματα των φορολογουμένων”. Παρεμπιπτόντως, το σύστημα καταρρέει κάθε τόσο».

Οι οίκοι αξιολόγησης τι ρόλο παίζουν σε όλα αυτά;

«Οι οίκοι αξιολόγησης συμπληρώνουν ιδανικά το “γκανγκστερικό σύστημα”, αφού έχουν συνυπολογίσει, πριν από κάθε επένδυση, ότι αν κάτι δεν πάει καλά στη χώρα στην οποία γίνονται επενδύσεις, τότε θα αναλάβει τα χρέη η εκεί κυβέρνηση, δηλαδή οι φορολογούμενοι. Δηλαδή κάτι το οποίο αποτελεί σκάνδαλο, αυτοί το έχουν συμπεριλάβει στους υπολογισμούς τους! Γι’ αυτό και κάποιοι, πολύ λίγοι, ακόμη και μέσα σε αυτήν την κρίση, τα καταφέρνουν μια χαρά. O ρόλος των οίκων αξιολόγησης ενισχύθηκε από τη δεκαετία του ’70 και μετά, όταν το σύστημα πραγματικά απογειώθηκε και συγκεντρώθηκε τεράστιος πλούτος στα χέρια πολύ λίγων. Ολοι γνωρίζουν ότι οι ΗΠΑ είναι μια χώρα ανισοτήτων, αλλά αυτό που ίσως δεν είναι αντιληπτό είναι ότι ένα πολύ μεγάλο μέρος αυτής της ανισότητας προέρχεται από το ένα τοις χιλίοις του πληθυσμού».

Και εμείς οι πολίτες, όμως, δεν αντιδράσαμε καθόλου και τα αποδεχτήκαμε όλα αυτά που καθορίζουν τη ζωή μας.

«Μα δεν τα έχουμε αποδεχτεί! Δεν μας δόθηκε καμία επιλογή και καμία εναλλακτική. Δεν μας ρώτησε κανένας: “Σας αρέσει το ΔΝΤ;”. Εμένα δεν με ρώτησε κανένας, εσάς; Απλώς το σχεδίασαν και μας το επέβαλαν».

Γι’ αυτό η Goldman Sachs, ας πούμε, αν και βασική υπεύθυνη της κρίσης, βγάζει ακόμη τεράστια κέρδη;

«Ακριβώς. Αν και είναι βασικοί υπεύθυνοι και από τους αρχιτέκτονες της κρίσης, τα πάνε μια χαρά, με τεράστιους μισθούς και με μπόνους. Αυτό συμβαίνει επειδή απλώς ανήκουν στο σύστημα που προανέφερα. Η Goldman Sachs τώρα είναι πλουσιότερη από ποτέ. Αλλά ο κόσμος δεν εστιάζει σε γεγονότα όπως αυτό, διότι η προπαγάνδα αναζητεί και βρίσκει άλλους “υπεύθυνους” να κατηγορήσει. Κατά τη διάρκεια της κρίσης, όμως, ένα από τα μεγαλύτερα λάθη είναι να στοχοποιείς διάφορες κοινωνικές ομάδες».

Η στοχοποίηση, όμως, συμβαίνει και από τις δύο πλευρές. Και από το κράτος προς κάποιους, αλλά και από τους πολίτες προς κάποιους άλλους. Δεν είναι επικίνδυνο αυτό; Υπάρχει «καλή» στοχοποίηση;

«Οχι βέβαια. Προσέξτε τι γίνεται. Από την πλευρά του κράτους έχουμε ορισμένους ιδιαίτερα εύκολους στόχους, όπως είναι για παράδειγμα οι δάσκαλοι και η Παιδεία γενικότερα. Από την πλευρά του πληθυσμού τώρα, έχουμε τον εύκολο στόχο, που είναι οι αλλοδαποί, και στην Ευρώπη εξαπλώνεται ανησυχητικά το φαινόμενο της μετανάστευσης. Στην Ουγγαρία με το νεοφασιστικό κόμμα Τζομπίκ, στην Αγγλία με το Βρετανικό Εθνικό Μέτωπο και την Αγγλική Αμυντική Λίγκα. Και αν σας ακούγεται ανακουφιστικό ότι σε διάφορες χώρες της Ευρώπης τα ακροδεξιά ρατσιστικά κόμματα παίρνουν κάτω από 10%, μην ξεχνάτε ότι το 1928 στη Γερμανία το Ναζιστικό Κόμμα είχε πάρει κάτω από 3%. Πέρυσι βγήκε στη Γερμανία το βιβλίο του Τίλο Σαραζίν “Η Γερμανία καταργεί τον εαυτό της”, στο οποίο ισχυρίζεται ότι οι μετανάστες καταστρέφουν τη χώρα. Εγινε μπεστ σέλερ. Η δε καγκελάριος Μέρκελ, παρ’ ότι καταδίκασε το βιβλίο, δήλωσε ότι η πολυπολιτισμικότητα έχει τελικά αποτύχει. Οι Τούρκοι και οι Αραβες που τους έκαναν εισαγωγή για να κάνουν τη βρώμικη δουλειά “απέτυχαν”, δηλαδή, να γίνουν ξανθοί και γαλανομάτηδες, κανονικοί άριοι...».

Υπάρχει πάντως το παράδοξο σε καιρούς οικονομικής και κοινωνικής ηρεμίας οι άνθρωποι να επιλέγουν τον καπιταλισμό και να θυμούνται όλα τα κακά του σοσιαλισμού. Οταν όμως έρχεται η οικονομική κρίση, τότε βρίζουν τα κακά του καπιταλισμού και μνημονεύουν τα καλά του σοσιαλισμού. Είναι λίγο ανόητο αυτό. Πώς γίνεται να αλλάξει;

«Αυτό είναι και το ένα και μοναδικό μήνυμα που πραγματικά έχω να δώσω. Δεν είναι συνταγή και πρέπει ο καθένας να το καταφέρει μόνος του: Χρησιμοποιήστε την κοινή λογική».

Με αυτό που λέτε ελπίζετε να βελτιώσετε τον κόσμο;

«Δεν θέλω να βελτιώσω τον κόσμο, θέλω οι άνθρωποι να τον βελτιώσουν».

Ποια είναι η άποψή σας για τον Μπαράκ Ομπάμα; Σας φαίνεται, όπως λένε, να έχει ξεχάσει ότι ο Λευκός Οίκος χτίστηκε από χέρια μαύρων;

«Οταν εξελέγη ο Ομπάμα, δεν είχα καμία προσδοκία από αυτόν. Το είχα γράψει και το είχα πει πριν από την εκλογή του. Αυτός ο άνθρωπος δεν είχε καθόλου αρχές. Είναι ένας οπορτουνιστής χωρίς αρχές. Από την άλλη όμως, το να έχουμε μια οικογένεια μαύρων στον Λευκό Οίκο είναι ένα μεγάλο ιστορικό κατόρθωμα. Συμβολίζει σπουδαία πράγματα για την τεράστια ομάδα των Αφροαμερικανών, αλλά κυρίως για την παγκόσμια κουλτούρα και τον πολιτισμό. Το να περιμένεις, πάντως, κάτι από τον Ομπάμα είναι τεράστιο λάθος».

Ολα αυτά τα χρόνια που σας ακούω και σας διαβάζω, μου θυμίζετε ήρωα της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας.

«Αλήθεια; Μισό λεπτό να καλύψω τις φτέρνες μου».

Ειλικρινά, μοιάζει σαν να προσπαθείτε να αλλάξετε τη μοίρα που οι ίδιοι οι άνθρωποι έχουν επιλέξει για τον εαυτό τους. Αυτό δεν είναι κάπως μάταιο; Στο τέλος δεν θα είναι έτσι και αλλιώς χαμένη μάχη;

«Οχι, δεν την έχουν επιλέξει οι άνθρωποι τη μοίρα τους. Εγώ πάντως δεν την έχω επιλέξει. Εχει όμως σχεδιαστεί. Ο Ανταμ Σμιθ (που έγραψε τον “Πλούτο των εθνών”) δεν ήταν ηλίθιος που έγραψε αυτά που έγραψε».

Ας περάσουμε σε κάτι άλλο που αφορά την Ελλάδα. Πώς εξηγείτε την επιθετική συμπεριφορά της Τουρκίας;

«Υπάρχουν πάρα πολλοί ιστορικοί λόγοι για αυτό. Πάντως πιστεύω ότι η Ελλάδα έχει μπει σε ένα παιχνίδι υπερβολικής σπατάλης για όπλα και αυτό έχει προκαλέσει μεγάλα προβλήματα στη χώρα, αφού ο προϋπολογισμός για τους εξοπλισμούς είναι πολύ μεγαλύτερος από όσο θα μπορούσε να αντέξει η οικονομία σας. Σκεφτείτε λίγο πρακτικά. Στην ακραία περίπτωση σοβαρής εμπλοκής μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας, η πιθανότητα να χρησιμοποιηθεί όλος αυτός ο στρατιωτικός εξοπλισμός και να φέρει αποτέλεσμα είναι σχεδόν μηδενική. Διότι απλώς η δύναμη της Τουρκίας είναι πολλαπλάσια ποσοτικά».
Ομως στην ουσία οι ΗΠΑ μάς έχουν υποχρεώσει σε αυτά τα τεράστια έξοδα για εξοπλισμούς. «Φυσικά. Το λατρεύουν αυτό οι ΗΠΑ. Σχεδόν όλη η οικονομία των ΗΠΑ στηρίζεται στους εξοπλισμούς. Σκεφτείτε ότι επί Μπιλ Κλίντον η Τουρκία έγινε αναλογικά ο υπ’ αριθμόν ένα αγοραστής όπλων στον κόσμο μαζί με την Αίγυπτο και το Ισραήλ. Αυτός είναι και ένας πολύ βασικός λόγος για τον οποίο εξοπλίζουμε το Ισραήλ. Εκτός από το ότι το κάνουμε για να ευχαριστήσουμε το ισραηλινό λόμπι, τους εξοπλίζουμε για να τoυς χρησιμoποιήσουμε και ως “διαφημιστικό”, ως “teaser” για άλλες χώρες. Τα όπλα που αγοράζει το Ισραήλ δεν είναι καμία σοβαρή ποσότητα, αλλά μετά έρχεται η Σαουδική Αραβία και λέει ότι θέλει εκατονταπλάσια ποσότητα από τα ίδια όπλα. Αλλά, για να είμαστε δίκαιοι, δεν το κάνουν μόνο οι ΗΠΑ. Το κάνει και η Βρετανία».

Οι μεγάλες δυνάμεις, όμως, γιατί κάνουν εδώ και δεκαετίες τα «στραβά μάτια» στις παρανομίες που έχει διαπράξει η Τουρκία;

«Μερικές φρικαλεότητες της Τουρκίας έχουν γίνει και με την υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών, όπως αυτές που διέπραξε τη δεκαετία του ’90 στο νοτιοανατολικό της τμήμα εναντίον των Κούρδων, οι οποίοι είναι περίπου το ένα τέταρτο του πληθυσμού της. Μετά η Τουρκία πήρε μέρος και στον πόλεμο εναντίον της τρομοκρατίας».

Οι διανοούμενοι της Ευρώπης, όμως, δεν πολυμιλάνε για όλα αυτά. Τελικά ο διανοούμενος που υπηρετεί τους δυνατούς μπορεί να συνεχίσει να λέγεται έτσι;

«Αυτή της Τουρκίας δεν είναι η μόνη περίπτωση, αλλά είναι πολύ ενδεικτική της κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι διανοούμενοι της Δύσης».

Την ένταση που υπάρχει τελευταία μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ πώς την εξηγείτε;

«Αυτήν τη φορά η Τουρκία έχει έναν πολύ καλό λόγο, αφού ένα τουρκικό πλοίο δέχθηκε επίθεση σε διεθνή ύδατα και σκοτώθηκαν εννέα Τούρκοι. Αυτό ήταν κανονική πειρατεία. Οι Ισραηλινοί άλλωστε συνηθίζουν να τα κάνουν αυτά από παλιά. Κανένα κράτος δεν θα τη γλίτωνε με αυτά που κάνει το Ισραήλ, αλλά όταν έχεις τις ΗΠΑ από πίσω σου, κάνεις ό,τι θέλεις. Σκοτώθηκαν λοιπόν από τα πυρά των Ισραηλινών εννέα άνθρωποι, από τους οποίους να σημειώσουμε κανένας δεν ήταν αμερικανός πολίτης, και η Τουρκία απαίτησε από το Ισραήλ να ζητήσει συγγνώμη».

Πιστεύετε δηλαδή ότι πίσω από τις κινήσεις τις Τουρκίας κρύβεται και αίσθημα δικαίου;

«Οχι. Ξέρετε εσείς να υπάρχει κάποιο κράτος που να είναι κράτος δικαίου; Τα κράτη δεν είναι οργανισμοί ήθους και ηθικής, είναι οργανισμοί ισχύος».

Πιστεύετε ότι θα υπάρξει κάποια στιγμή στο μέλλον ένα κράτος που θα είναι κράτος δικαίου;

«Οχι,ποτέ. Εφόσον κάτι είναι κράτος δεν μπορεί να είναι δίκαιο. Βέβαια, φυσικά και υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν άνθρωποι που είναι ηθικοί και οι οποίοι προσπαθούν να επιβάλλουν το ήθος τους σε κάποια κομμάτια του κράτους. Αλλά το να περιμένεις από ένα κράτος ισχύος να συμπεριφέρεται δίκαια είναι μάταιο και ανόητο. Τα κράτη ως οργανισμοί λειτουργούν με τις δικές τους αρχές και τα δικά τους συμφέροντα. Ολη η ιστορία των κρατών είναι κάπως έτσι».

Οι λαοί, λοιπόν, κάνουν ένα διαρκές ταξίδι από ελπίδα σε ελπίδα και από όνειρο σε όνειρο, χωρίς αυτό να οδηγεί κάπου καλύτερα;

«Οχι, εγώ δεν το βλέπω έτσι. Εγώ το βλέπω περισσότερο σαν το σκαρφάλωμα ενός βουνού με στόχο να κατακτήσεις την κορυφή. Κάθε φορά όμως που φτάνεις στην κορυφή που έχεις βάλει στόχο, ανακαλύπτεις ότι από εκεί φαίνεται μια άλλη, νέα, πέρα από αυτήν που κατέκτησες, και πρέπει να αρχίσεις πάλι το ταξίδι. Τότε όμως δεν πρέπει να ξεχνάς ότι έχεις ήδη κατακτήσει τον προηγούμενο στόχο σου. Νομίζω ότι αυτή είναι όλη η ανθρώπινη Ιστορία, επαναλαμβανόμενες κορυφές, για τις οποίες κάποιοι έχουν παλέψει ώστε να κατακτηθούν. Το πιο φυσιολογικό λοιπόν είναι να βρίσκει ο άνθρωπος μπροστά του ακόμη ψηλότερες κορυφές, τις οποίες δεν γνώριζε από πριν, και θα πρέπει να τις κατακτήσει. Αρα δεν πιστεύω ότι το ταξίδι είναι χωρίς ελπίδα, είναι απλώς μια συνεχής επίτευξη στόχων».

Και το ταξίδι θα υπάρχει έπειτα από κάθε άνθρωπο και έπειτα από κάθε εποχή;

«Ακριβώς. Γι’ αυτό σε κάθε εποχή ας κάνει ο άνθρωπος τη δουλειά του, που είναι να κατακτήσει τις κορυφές που του αναλογούν. Δείτε τι συνέβη με τη Λατινική Αμερική. Ηταν επί 500 χρόνια κάτω από φοβερή καταπίεση, κυρίως των Ευρωπαίων και μετά των Αμερικανών. Ολα αυτά τα χρόνια εκατοντάδες προσπάθειες να απελευθερωθούν κατεστάλησαν και πνίγηκαν στο αίμα. Ομως τα τελευταία δέκα χρόνια οι λαοί της Λατινικής Αμερικής έχουν φέρει τα πάνω κάτω. Απελευθέρωσαν τις χώρες τους από τις χούντες και την καταπίεση με τρόπο εντυπωσιακό».

Πιστεύετε ότι μπορεί να συμβεί το ίδιο και με την «Αραβική άνοιξη»;

«Εχουν ήδη υπάρξει τεράστιες αλλαγές, οι οποίες πιθανότατα θα είναι μόνιμες. Βέβαια έχουν πολύ δρόμο ακόμη μπροστά τους, αλλά μετρούν ήδη κάποιες σημαντικές επιτυχίες. Μία από αυτές, την οποία φυσικά δεν πολυπροβάλλουν τα δυτικά ΜΜΕ, είναι η δημιουργία πραγματικού εργατικού κινήματος στην Τυνησία και στην Αίγυπτο, χώρες οι οποίες δεν είχαν ποτέ κάτι τέτοιο. Τώρα πλέον είναι δυνατόν ακόμη και σε αυτές τις δύο χώρες να δημιουργήσουν ένα ανεξάρτητο εργατικό συνδικάτο».

Αυτή η απελπισία τού σήμερα πώς μπορεί να αλλάξει και να γίνει ελπίδα;

«Δεν ξέρω. Αν γνωρίζετε την απάντηση πείτε τη και σε εμάς. Την έχουμε ανάγκη απεγνωσμένα».

Η εποχή χαρακτηρίζεται από την απουσία σπουδαίων ηγετών, ειδικά στην Ευρώπη, αλλά και αλλού. Είναι άραγε θέμα κακής συγκυρίας ή φυσιολογικό αποτέλεσμα των καιρών;

«Δεν πρέπει να ψάχνεις για σπουδαίους ηγέτες. Αν κάνεις εσύ κάτι σημαντικό, θα δημιουργήσεις τη δική σου σπουδαία ηγεσία και δεν θα επιτρέψεις να δημιουργηθεί αυτό που ονομάζεις ανεπαρκή ηγεσία».

Μήπως ένα μεγάλο πρόβλημα είναι ότι οι άνθρωποι συγχέουμε εντελώς τις έννοιες «συνηθισμένο» και «φυσιολογικό» και πλέον πιστεύουμε ότι αυτό που είναι συνηθισμένο στη ζωή μας είναι και το φυσιολογικό;

«Σωστό είναι αυτό, πρέπει όμως να καταφέρνεις να διακρίνεις μέσα σου τις αληθινές, τις ειλικρινείς κινητήριες δυνάμεις».

Για εσάς ποιες είναι αυτές οι βασικές κινητήριες δυνάμεις;

«Είναι πολλές και γνωρίζω μερικές από αυτές. Για παράδειγμα, η δυστυχία από την οποία υποφέρουν οι άνθρωποι και κυρίως αυτή για την οποία έχω συνυπευθυνότητα. Αυτό είναι βασανιστικό. Ζούμε σε μια ελεύθερη κοινωνία και τα προνόμιά μας σημαίνουν αυτόματα και ευθύνες».

Μοιάζει πάντως στην Ελλάδα οι άνθρωποι να έχουμε υποστεί συλλογική κώφωση: μιλάμε όλοι, ενώ κανένας δεν ακούει κανέναν. Δεν είναι ένα βασικό πρόβλημα αυτό;

«Θα σας πω κάτι από τη δική μου πείρα. Η οικογένειά μου ανήκε στην εργατική τάξη και υπήρχαν πολλοί άνεργοι. Αντικειμενικά τότε η κατάσταση ήταν πολύ χειρότερη απ’ ό,τι είναι τώρα. Υποκειμενικά, όμως, τότε ήταν πολύ καλύτερα τα πράγματα ως προς την προοπτική. Τώρα επικρατεί κυρίως μια τεράστια απελπισία σε σχέση με το μέλλον, ενώ τότε κυριαρχούσε η ελπίδα ότι “δεν έχουμε τίποτε, αλλά μπορούμε να κάνουμε πράγματα για ένα καλύτερο αύριο”. Μαζευόμασταν και κουβεντιάζαμε για το πώς θα βελτιώσουμε την κατάσταση για την οικογένειά μας. Αυτό ακριβώς πρέπει να κάνει κάθε μικρή κοινωνική ομάδα και τώρα στην Ελλάδα».

Είναι γνωστό ότι αγαπάτε τη χώρα μας και ότι καλός προφήτης είναι αυτός που αγαπά. Τώρα που κλείνουμε αυτήν τη συζήτηση τι θα προφητεύατε για εμάς;

«Σας εύχομαι, μέσα από την καρδιά μου, να έχετε πολλή και καλή τύχη σε αυτούς τους ιδιαίτερα δύσκολους και επίπονους καιρούς, με όλες αυτές τις ισχυρές δυνάμεις που προσπαθούν να συντρίψουν την ελληνική κοινωνία και τη χώρα σας».

Νόαμ Τσόμσκι, 16 Οκτωβρίου 2011
Πηγή : To BHMA

Η αλήθεια για τον «ταξικό πόλεμο» στην Αμερική Του Richard Wolff

2011-09-30T00:56:00.001+02:00

Οι Ρεπουμπλικάνοι υποστηρίζουν, με οργουελικό τρόπο, ότι “ο φόρος εκατομμυριούχων” είναι “ταξικός πόλεμος”. Η πραγματικότητα είναι ότι οι πάμπλουτοι έχουν κερδίσει τον πόλεμο.

Ρεπουμπλικάνοι και συντηρητικοί πάντα επιτίθενται εναντίων των προτάσεων για αύξηση των φόρων σε επιχειρήσεις και πλούσιους διατυπώνοντας δυο βασικούς ισχυρισμούς: Πρώτον, ότι τέτοιες προτάσεις παρακινούν σε έναν αντι-αμερικανικό “ταξικό πόλεμο”, στρέφοντας την εργατική τάξη κατά των πλουσίων και των επιχειρήσεων. Δεύτερον, ότι τέτοιες προτάσεις αφαιρούν χρήματα τα οποία αλλιώς θα είχαν επενδυθεί στην παραγωγή και άρα σε θέσεις εργασίας.

Ούτε η λογική ούτε τα στοιχεία δικαιώνουν αυτούς τους ισχυρισμούς. Η κατηγορία περί ταξικού πολέμου είναι ιδιαίτερα ανόητη. Σκεφτείτε απλά δύο γεγονότα. Πρώτον, στο τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, για κάθε δολάριο αύξησης φόρου σε ιδιώτες αντιστοιχούσε αύξηση 1,50 δολαρίου σε φόρους επί των κερδών των επιχειρήσεων. Σήμερα, η αναλογία είναι πολύ διαφορετική: για κάθε δολάριο φόρου σε ιδιώτες, η Ουάσιγκτον παίρνει 25 σεντς σε φόρους από τις επιχειρήσεις. Με λίγα λόγια, τον τελευταίο μισό αιώνα έχει γίνει μια μαζική μετατόπιση του βάρους της ομοσπονδιακής φορολογίας από τις επιχειρήσεις στους ιδιώτες.

Δεύτερον, σε αυτά τα 50 χρόνια, η πραγματική στροφή που συνέβη ήταν η αντίθετη από αυτήν της μετριοπαθούς πρότασης Ομπάμα: κατά την ίδια περίοδο, o συντελεστής του ομοσπονδιακού φόρου εισοδήματος για τους πλουσιότερους μειώθηκε από 91% στο τρέχον 35%. Ωστόσο, ρεπουμπλικάνοι και συντηρητικοί χρησιμοποιούν τον όρο “ταξικός πόλεμος” για την πρόταση ο Ομπάμα – και ποτέ δεν τον χρησιμοποίησαν τις τελευταίες πέντε δεκαετίες για την μετατόπιση του φορολογικού βάρους από τους πλούσιους και τις επιχειρήσεις στην εργατική τάξη.

Στη διάρθρωση των φόρων που επιβάλλονται από τη Ουάσιγκτον κατά το τελευταίο μισό του αιώνα έχει παρατηρηθεί μια διπλή μαζική μετατόπιση του βάρους της φορολογίας: από τις εταιρείες στους ιδιώτες και από τους πλουσιότερες ιδιώτες σε όλους τους άλλους. Αν η συζήτηση θέλει σοβαρά να χρησιμοποιήσει έναν όρο όπως «ταξικός πόλεμος» για να περιγράψει τις φορολογικές πολιτικές της Ουάσιγκτον, τότε η πραγματικότητα είναι ότι νικητές του ταξικού πολέμου είναι οι εταιρείες και οι πλούσιοι. Χαμένοι οι υπόλοιποι από εμάς – τώρα θέλουν να μειώσουν τις ζημίες μας με μια μικρή αύξηση στους φόρους των πάμπλουτων (αλλά όχι, ή όχι ακόμα για τις επιχειρήσεις).

Το να αναφερθεί αυτή η προσπάθεια σαν μια ξαφνική εισαγωγή ταξικού πολέμου στην πολιτική των ΗΠΑ είναι είτε ανέντιμη είτε βασίζεται σε άγνοια της ομοσπονδιακής φορολογικής πολιτικής. Ή μάλλον όσον αφορά τους συντηρητικούς, είναι ένα βολικό μίγμα και των δύο.

Ανάλογης σοβαρότητας είναι και οι ισχυρισμοί των Ρεπουμπλικάνων ότι η φορολόγηση εταιρειών και πλούσιων στερεί χρήματα που θα μπορούσαν αλλιώς να επενδυθούν στην ανάπτυξη και τη δημιουργία θέσεων εργασίας. Την περασμένη Παρασκευή, η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ ανακοίνωσε ρεκόρ στα χρηματικά διαθέσιμα των επιχειρήσεων (πάνω από 2 τρις$). Ακόμη και με την ισχύουσα χαμηλή φορολογία για τις επιχειρήσεις και τους πλούσιους, αυτά τα χρήματα δεν επενδύονται και δεν δημιουργούν θέσεις εργασίας. Δεν διανέμονται σε κανέναν άλλο και έτσι δεν δαπανούνται σε καταναλωτικά αγαθά. Η φορολόγηση ενός μέρους αυτών των χρημάτων για την αναθέρμανση της οικονομίας – ή ακόμα καλύτερα, με τη χρησιμοποίηση τους στην πρόσληψη και στην πληρωμή ανέργων – θα ήταν πολύ πιο αποτελεσματικός τρόπος στη δημιουργία θέσεων εργασίας από τις συσσωρεύσεις μετρητών στα ταμεία των επιχειρήσεων.

Τον περασμένο μήνα, ο Warren Buffett αναστάτωσε πολλούς από τους πλούσιους φίλους του με τη δήλωση του στους New York Times. Κατέστησε σαφές ότι ποτέ δεν συνάντησε σοβαρό επενδυτή ο οποίος να αποφάσισε για το αν θα επενδύσει ή όχι με βάση τους φορολογικούς συντελεστές. Αυτό που μετρούσε πάντα ήταν η προσδοκία του κέρδους. Προέτρεψε δε τους Αμερικανούς να αυξήσουν τους φόρους για τους πλούσιους όπως ο ίδιος. Άφησε επίσης να εννοηθεί – πάρα πολύ διακριτικά – ότι γινόταν όλο και πολιτικά επικίνδυνη για την επιβίωση του οικονομικού συστήματος η διατήρηση για την μειοψηφία των πολύ πλούσιων άνθρωπων, φορολογικών συντελεστών χαμηλότερων από τη μέση-και χαμηλού εισοδήματος πλειοψηφία.

Η μεγάλη ειρωνεία της σχετικά χαλαρής συζήτησης για ταξικό πόλεμο είναι η εξής: Οι Ρεπουμπλικάνοι και οι συντηρητικές φωνές που αντιτίθενται στην αύξηση φόρων για τις εταιρείες και τους πλούσιους με αυτόν τον τρόπο προκαλούν – όπως υπαινίχθηκε ο Buffett και με μεγαλύτερη σαφήνεια προειδοποίησε ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης Michael Bloomberg την περασμένη εβδομάδα – την ανανέωση της ταξικής συνείδησης στις ΗΠΑ. Τότε, η Ουάσινγκτον ίσως μάθει τι πραγματικά σημαίνει ταξικός πόλεμος.

Richard Wolff Δευτέρα 19 Σεπτεμβρίου 2011
Απόδοση: Back Door Man
Διαβάστε το στα αγγλικά

«Eσκασε η φούσκα της Mπολόνια» ομολογούν οι Γερμανοί του ΓIΩPΓOY ΔEΛAΣTIK

2011-09-23T19:32:00.003+02:00

Η εισαγωγή διδάκτρων, η σύντμηση του χρόνου σπουδών και η στενή πρόσδεση των πανεπιστημίων στις απαιτήσεις της αγοράς αποτελούν την πεμπτουσία της μεταρρύθμισης που προώθησε η Διαδικασία της Mπολόνια, όμως δεν είναι καθόλου σύμπτωση ότι η φούσκα της Mπολόνια έσκασε τόσο σύντομα μετά τη χρηματοπιστωτική φούσκα

Αναδημοσίευση από την Ημερήσια

Bαρυσήμαντο το πρωτοσέλιδο άρθρο της συντηρητικής Frankfurter Allgemeine, της κατεξοχήν εφημερίδας του γερμανικού κατεστημένου, δεν δείχνει την παραμικρή ταλάντευση ως προς τα συμπεράσματα: «Eσκασε η φούσκα της Mπολόνια» είναι ο τίτλος και εξίσου καταλυτική η αρχή του άρθρου: «Δέκα χρόνια μετά την εισαγωγή της μεταρρύθμισης της Mπολόνια στα πανεπιστήμια, η βαθύτερη μεταρρύθμιση του γερμανικού πανεπιστημίου από τον 19ο αιώνα μπορεί να θεωρηθεί αποτυχούσα. Aυτό το παραδέχονται τώρα πλέον, ακόμη και οι υπεύθυνοι. «Γι’ αυτό φρόντισαν οι διαμαρτυρίες των φοιτητών και μόνο» γράφει χωρίς περιστροφές.
Δεκάδες χιλιάδες φοιτητές διαδηλώνουν σε δεκάδες γερμανικές πόλεις. Δεκάδες αμφιθέατρα πανεπιστημίων είναι κατειλημμένα σε ολόκληρη τη Γερμανία. Aνάλογη κατάσταση και στην Aυστρία, όπου και άρχισαν οι μαζικές φοιτητικές κινητοποιήσεις. Στόχος των κινητοποιήσεων το «επιχειρηματικό πανεπιστήμιο» που προώθησε η E.E. σε ευρύτερη, πανευρωπαϊκή κλίμακα προ δεκαετίας, το 1999, με τη διαβόητη «Διαδικασία της Mπολόνια».

Eμπορευματοποίση της γνώσης

O περιορισμός της πρόσβασης στα πανεπιστήμια, η εισαγωγή διδάκτρων, η σύντμηση του χρόνου σπουδών και η στενή πρόσδεση των πανεπιστημίων στις απαιτήσεις της αγοράς αποτελούν την πεμπτουσία της μεταρρύθμισης στην ανώτατη παιδεία που προώθησε η Διαδικασία της Mπολόνια.

Eχει, λοιπόν, ιδιαίτερη σημασία και βαρύτητα η εκτίμηση για τα αποτελέσματα της μεταρρύθμισης αυτής που κάνουν όχι οι ελληνικές αριστερές φοιτητικές παρατάξεις, αλλά μια συντηρητική εφημερίδα σαν τη Frankfurter Allgemeine που συνδέεται στενά με την επιχειρηματική ελίτ της ηγεμονικής χώρας της Eυρώπης, της Γερμανίας:
«H μεταρρύθμιση της Mπολόνια είναι ένας απομακρυσμένος από την επιστήμη καταναγκαστικός κορσές που θα έπρεπε να υπηρετήσει τη σύντμηση του χρόνου σπουδών και τη συρρίκνωση του αριθμού αυτών που διακόπτουν τις σπουδές τους.

Δεν ήταν τυχαίο ότι από την αρχή έγινε λόγος για ευρωπαϊκό πανεπιστημιακό και οικονομικό χώρο. Όπως δεν είναι καθόλου σύμπτωση ότι η φούσκα της Mπολόνια έσκασε τόσο σύντομα μετά τη χρηματοπιστωτική φούσκα. Kαι στα δύο συστήματα οι υπεύθυνοι έχουν χάσει κάθε σχέση με την πραγματικότητα» επισημαίνει η γερμανική εφημερίδα εισαγωγικά. «Oι διαδηλωτές καταγγέλλουν την κτηνωδία της ευρωπαϊκής εναρμόνισης» γράφει στους τίτλους σχετικού ρεπορτάζ της και η γαλλική Le monde.

«Kενή σκηνοθεσία επιστήμης»

Oι συντηρητικοί κύκλοι της χώρας μας, βυθισμένοι στην άγνοια και στα αρτηριοσκληρωτικά ιδεολογήματά τους, χλευάζουν χρόνια τώρα τις καταγγελίες των φοιτητών για εντατικοποίηση των σπουδών και για εμπορευματοποίηση της γνώσης. Προφανώς θα έφριτταν αν διάβαζαν σε ελληνική δεξιά εφημερίδα την προσέγγιση που κάνει στο θέμα ο δεξιός γερμανικός Tύπος.
Mε πόσο κατηγορηματικό τρόπο απορρίπτει πλέον τη συρρίκνωση του πρώτου κύκλου σπουδών σε τρία μόνο χρόνια (αγγλοαμερικανικό bachelor) και κατόπιν το μεταπτυχιακό (master), όπου δεν υπάρχουν θέσεις ούτε για τους μισούς από τους φοιτητές που θέλουν να συνεχίσουν (και αναφερόμαστε στη ζάπλουτη Γερμανία, όχι στην Eλλάδα ή κάποια φτωχή χώρα της E.E.).

«Tα ζόμπι του μπάτσελορ» είναι ο τίτλος ρεπορτάζ της Frankfurter Allgemeine για τις γερμανικές φοιτητικές κινητοποιήσεις και έκδηλη από την αρχή η συμπάθεια για τους φοιτητές: «Aισθάνονται στη φοιτητική καθημερινότητά τους σαν ζόμπι, σαν άβουλα όντα που τους έχουν κλέψει την ψυχή και αμύνονται ενάντια σ’ αυτό, καταλαμβάνοντας τα αμφιθέατρα» γράφει.

Στο προαναφερθέν άρθρο της η κριτική της εφημερίδας είναι ανελέητη: «Tώρα ήρθε η ώρα να εξετάσουμε νηφάλια τι απέγινε μια επιστημονική κουλτούρα που είχε θεμελιωθεί στην επιχειρηματολογία, είχε θεσμοποιήσει την αμφιβολία, επεδίωκε να προάγει την ανεξάρτητη σκέψη και τη μακροπρόθεσμη γνωστική διαδικασία. Eχει αναπτυχθεί μια κενή σκηνοθεσία επιστήμης, στην οποία έχουν εκτοπίσει την επιστημονική αντιπαράθεση τύποι άνευ ουσίας, νομιμότητες διαδικασιών και συμφέροντα ισχύος. Δεν διεξάγεται πλέον έρευνα, επειδή ένα ερώτημα χρήζει απαντήσεως, αλλά επειδή πρέπει να εισρεύσουν στα λογιστικά βιβλία χρηματικοί πόροι» υπογραμμίζει.

Aπειλή κατά της παιδείας

H επιπρόσθετη εισαγωγή διδάκτρων (500 - 600 ευρώ το εξάμηνο στη Γερμανία) αποτελεί απειλή για το, με σκληρούς αγώνες, κατακτημένο δικαίωμα όλου του λαού στη μόρφωση. «Παιδεία για όλους και μάλιστα δωρεάν» έγραφαν πολλά πανό των Γερμανών φοιτητών στις διαδηλώσεις τους.

«Oι σπουδές μου ανήκουν σε μένα», «Λεφτά για την παιδεία αντί για τις τράπεζες», «Θέλουμε όλοι πλούσιους γονείς», «Mη σκέπτεσαι, κατανάλωνε! Eτσι είναι σήμερα η παιδεία» ανέφεραν άλλα πανό με οργή, ειρωνεία ή απογοήτευση. Mε την ουσία αυτών των αιτημάτων συμφωνεί και σε άλλο κύριο άρθρο της η Frankfurter Allgemeine. Aφού επισημαίνει ότι η Mπολόνια επιλέχθηκε ως τόπος της συνόδου που αποφάσισε τη μεταρρύθμιση, επειδή ήδη από το 1088, πολύ πριν από οπουδήποτε αλλού, λειτούργησε εκεί το πρώτο ευρωπαϊκό πανεπιστήμιο, συνεχίζει γράφοντας: «Πάνω απ’ όλα ένα πράγμα έχει αλλάξει από τότε.
Oι ανώτερες σπουδές δεν αποτελούν πλέον υπόθεση καμιάς ελίτ, αλλά δικαίωμα των πολιτών, τουλάχιστον στη Γερμανία. Kαι έτσι πρέπει να είναι!».

H γερμανική αστική τάξη έχει βαθιά επίγνωση του ρόλου της επιστήμης και της γνώσης στον διαρκή εκσυγχρονισμό, άρα και τη δυνατότητα κυριαρχίας του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος και δεν έχει κανέναν ενδοιασμό να την εκφράσει, έστω και αν συγκρούεται με τον, βραχυπρόθεσμα παρασιτικά, πιο κερδοφόρο νεοφιλελευθερισμό. Δεν βρίζουν οι Γερμανοί αστοί τους φοιτητές ως «τεμπέληδες».

Tο αντίθετο. Aναγνωρίζουν τη συμβολή των φοιτητικών αγώνων στην πρόοδο της παιδείας. «Aν γίνει τώρα κάτι καλύτερο, αυτό θα οφείλεται στους φοιτητές και τις διαμαρτυρίες τους. Xωρίς αυτούς, ποτέ δεν θα σταθεί στα πόδια της η παιδεία στη Γερμανία», καταλήγει το άρθρο της δεξιάς Frankfurter Allgemeine.

Αλλαγή ρόλου

H μεταρρύθμιση της Mπολόνια είναι η προσπάθεια επιβολής της νεοφιλελεύθερης αντίληψης για την εκπαίδευση και ειδικότερα για το πανεπιστήμιο. Συνιστά ουσιώδη αλλαγή του ρόλου του, καθώς το υπάγει από πριν στις απαιτήσεις της αγοράς και το μετατρέπει σε υπηρέτη της. Oλόκληροι τομείς σπουδών που δεν έχουν άμεση σύνδεση με την αγορά ή επιμέρους κλάδοι που δεν έχουν ζήτηση, εξοβελίζονται στο πυρ το εξώτερον.

Kαμιά ιατρική έρευνα π.χ. για σπάνιες ασθένειες δεν έχει μέλλον, αφού η ανακάλυψη οποιουδήποτε φαρμάκου δεν έχει οικονομικό ενδιαφέρον, δεδομένου ότι είναι σχετικά λίγοι όσοι πάσχουν από αυτήν. Tα αποτελέσματα εφαρμογής της μεταρρύθμισης στη Γερμανία υπήρξαν αποκαρδιωτικά. Πλημμύρισε η χώρα από ημιμαθείς, ανεπαρκώς εκπαιδευμένους αποφοίτους AEI τριετούς φοίτησης, οι οποίοι δεν ικανοποιούσαν τις απαιτήσεις των επιχειρήσεων, στις οποίες υποτίθεται ότι έπρεπε να βρουν δουλειά άρον άρον.

Δεύτερον, δεν βελτιώθηκαν οι συνθήκες και οι δυνατότητες πρόσληψης αυτού του νεανικού επιστημονικού δυναμικού. Πουθενά δεν φάνηκε στη ζωή να έχουμε επιχειρήσεις που περιμένουν με ανοιχτές αγκάλες τους νεαρούς αποφοίτους των πανεπιστημίων και αδημονούν επειδή οι σπουδές τους διαρκούν 4 χρόνια και όχι τρία.

Tρίτον, ούτε οι μισοί από αυτούς τους αποφοίτους δεν μπορούν να βρουν θέση για μεταπτυχιακό, ενώ παρουσιάστηκαν πρωτοφανή για τη Γερμανία φαινόμενα (10-12 υποψήφιοι για μία θέση μεταπτυχιακού).

Eπιπροσθέτως, ούτε ο αριθμός των Γερμανών που διακόπτουν τις σπουδές τους μειώθηκε, ούτε η κινητικότητα από το ένα πανεπιστήμιο μιας ευρωπαϊκής χώρας σε άλλο πανεπιστήμιο άλλης ευρωπαϊκής χώρας αυξήθηκε.

Σοσιαλδημοκρατικές Αυταπάτες του Immanuel Wallerstein

2011-09-17T13:18:00.001+02:00

Η Σοσιαλδημοκρατία έφτασε στο απόγειό της ιδεολογικής της ισχύος κατά την περίοδο μετά 1945,αμέσως μετά τον 2ο Π.Π. , έως τα τέλη της δεκαετίας του 1960. Εκείνη την εποχή, αντιπροσώπευε μια ιδεολογία και ένα κίνημα που διαμορφώθηκε για τη χρήση των κρατικών πόρων, ώστε να διασφαλιστεί η ανακατανομή του πλούτου των κρατών προς την πλειοψηφία του πληθυσμού με διάφορους συγκεκριμένους τρόπους: τη διεύρυνση των εκπαιδευτικών και των υγειονομικών εγκαταστάσεων καθώς και των παρεχόμενων υπηρεσιών . Με εγγυήσεις για τη διά βίου στήριξη των εισοδημάτων μέσα από τα προγράμματα για την υποστήριξη των αναγκών των μη "οικονομικών ενεργών" ομάδων, ιδιαίτερα των παιδιών και των ηλικιωμένων, και με τα προγράμματα για την ελαχιστοποίηση της ανεργίας. Η Σοσιαλδημοκρατία υποσχόταν ένα συνεχώς καλύτερο μέλλον για τις επόμενες γενιές, ένα είδος μόνιμου επίπεδο αύξησης των εθνικών και των οικογενειακών εισοδημάτων. Αυτό ήταν που ονομαζόταν ως κράτος πρόνοιας. Ήταν μια ιδεολογία που υποστήριζε την άποψη ότι ο καπιταλισμός θα μπορούσε να «μεταρρυθμιστεί» και να αποκτήσει ένα πιο ανθρώπινο πρόσωπο.

Οι σοσιαλδημοκράτες ήταν πιο ισχυροί στη Δυτική Ευρώπη, στη Μεγάλη Βρετανία, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, τον Καναδά και τις Ηνωμένες Πολιτείες (όπου και ονομάζονταν οι Δημοκρατικοί του NewDeal) - εν ολίγοις, στις πλούσιες χώρες του κοσμοσυστήματος, αυτούς που αποτέλεσε αυτό που θα μπορούσε να αποκαλεστεί ως Πανευρωπαϊκός κόσμος. Ήταν τόσο πολύ επιτυχημένοι ώστε οι ευρισκόμενοι στα δεξιά του κέντρου πολιτικοί τους αντίπαλοι, ενσωμάτωσαν επίσης την ιδέα του κράτους πρόνοιας στα πολιτικά τους προγράμματά, προσπαθώντας απλώς να μειώσουν το κόστος και την έκταση του. Στον υπόλοιπο κόσμο, τα κράτη προσπάθησαν να ακολουθήσουν αυτήν την μόδα μέσω προγραμμάτων που ονομάστηκαν ως «οικονομικά της ανάπτυξης».

Η Σοσιαλδημοκρατία ήταν ένα πολύ επιτυχημένο πρόγραμμα κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Η σταθερότητα αυτών των προγραμμάτων οφείλονται σε δύο πραγματικότητες της εποχής: στην απίστευτη ανάπτυξη της παγκόσμιας οικονομίας, η οποία δημιούργησε τους πόρους που έκανε την αναδιανομή τους εφικτή και στην ηγεμονία των Ηνωμένων Πολιτειών στο κοσμοσύστημα, η οποία εξασφάλισε τη σχετική σταθερότητα του κοσμοσυστήματος, και κυρίως η απουσία σοβαρών βίαιων γεγονότων σε αυτή την πλούσια ζώνη.

Αυτή η ρόδινη εικόνα δεν κράτησε για πολύ. Οι δύο πραγματικότητες έλαβαν τέλος. Η παγκόσμια οικονομία σταμάτησε να επεκτείνεται (αναφέρεται στην οικονομική κρίση του 1973 την οποία την θεωρεί ως σημείο καμπής της παγκόσμιας οικονομίας) και έχει εισέλθει πλέον σε μια μακρά στασιμότητα, μέσα στην οποία ζούμε ακόμα , και οι Ηνωμένες Πολιτείες άρχισαν την μακρά, και αργή, υποχώρηση τους ως ηγεμονική δύναμη. Και οι δύο νέες πραγματικότητες έχουν επιταχυνθεί σημαντικά κατά το εικοστό πρώτο αιώνα.

Η νέα εποχή η οποία αρχίζει στη δεκαετία του 1970 είδε το τέλος της παγκόσμιας κεντρώας συναίνεσης σχετικά με τις αρετές του κράτους πρόνοιας και του κρατικού κεντρικού σχεδιασμού της « οικονομίας της ανάπτυξης». Αντικαταστάθηκε από μία νέα, πιο δεξιάς απόχρωσης ιδεολογία, που ονομάζεται ποικιλοτρόπως νεοφιλελευθερισμός ή η Συναίνεση της Ουάσιγκτον , η οποία έδινε τον πρώτο λόγο στις αγορές και όχι στις κυβερνήσεις. Το πρόγραμμα αυτό βασίζεται σε μια δήθεν νέα πραγματικότητα η οποία λέγεται «παγκοσμιοποίηση» και όπου «δεν υπήρχε εναλλακτική λύση.»( γνωστό και ως TINA–thereisnoalternative-από την γνωστή φράση της Θάτσερ)

Η εφαρμογή νεοφιλελεύθερων προγραμμάτων που φάνηκαν να διατηρούν την άνοδο των ρυθμών «ανάπτυξης» στις χρηματιστηριακές αγορές, αλλά ταυτόχρονα οδήγησε σε άνοδο παγκοσμίως των επίπεδων του χρέους, της ανεργίας και της μείωσης των πραγματικών εισοδημάτων για τη μεγάλη πλειοψηφία των πληθυσμών σε όλο τον κόσμο. Παρ 'όλα αυτά, τα κόμματα που υπήρξαν οι στυλοβάτες των κεντροαριστερών σοσιαλδημοκρατικών προγραμμάτων κινήθηκε σταθερά προς τα δεξιά, αποφεύγοντας ή μειώνοντας την υποστήριξη τους για το κράτος πρόνοιας και έχοντας αποδεχτεί την ιδέα ότι ο ρόλος των μεταρρυθμιστικών κυβερνήσεων έπρεπε να μειωθεί σημαντικά.

Ενώ οι αρνητικές επιπτώσεις για την πλειοψηφία των πληθυσμών έγιναν αισθητές ακόμη και στο εσωτερικό του πλούσιου Πανευρωπαϊκού κόσμου, ήταν ακόμα πιο έντονα αισθητές στον υπόλοιπο κόσμο. Τι ήταν αυτό που έπρεπε να κάνουν οι κυβερνήσεις του υπόλοιπου κόσμου ; Άρχισαν να προσπαθούν να επωφεληθούν από την σχετική οικονομική και γεωπολιτική παρακμή των Ηνωμένων Πολιτειών (και ευρύτερα του Πανευρωπαϊκού κόσμου), με γνώμονα την δική τους εθνική «ανάπτυξη». Χρησιμοποίησαν τη δύναμη των κρατικών μηχανισμών τους και τα πολύ χαμηλά τους κόστη τους στην παραγωγή για να καταστούν "αναδυόμενα" έθνη. Όσο πιο «αριστερή» ήταν ρητορεία τους και ακόμη και η πολιτική τους δέσμευση, τόσο περισσότερο ήταν αποφασισμένοι να στραφούν προς την «ανάπτυξη».(αποδεχόμενα σε μικρότερο ή σε μεγαλύτερο βαθμό τα θέσφατα του νεοφιλελευθερισμού)

Θα δουλέψει αυτό για αυτούς, δεδομένου ότι είχε κάποτε δουλέψει για τον πανευρωπαϊκό κόσμο στη περίοδο μετά το 1945; Είναι περισσότερο από προφανές ότι αυτό δεν μπορεί να συμβεί , παρά τους αξιοσημείωτους ρυθμούς «ανάπτυξης» ορισμένων από τις χώρες αυτές - κυρίως, των λεγόμενων BRICs (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα) - κατά τα τελευταία πέντε έως δέκα χρόνια. Γιατί υπάρχουν ορισμένες σοβαρές διαφορές μεταξύ της τρέχουσας κατάστασης στο κοσμοσύστημα και σε σχέση την περίοδο αμέσως μετά το 1945.

Πρώτον , τα πραγματικά επίπεδα στα κόστη παραγωγής, παρά τις νεοφιλελεύθερες προσπάθειες για τη μείωσή τους, είναι στην πραγματικότητα τώρα σημαντικά υψηλότερα από ό, τι ήταν στην περίοδο μετά το 1945, και απειλεί τις πραγματικές δυνατότητες της καπιταλιστικής συσσώρευσης. Αυτό κάνει τον καπιταλισμό ως σύστημα λιγότερο ελκυστικό για τους καπιταλιστές, οι πιο διορατικοί από τους οποίους ψάχνουν για εναλλακτικούς τρόπους ,ώστε να συνεχίσουν να εξασφαλίζουν τα προνόμιά τους.

Δεύτερο, η ικανότητα των αναδυόμενων χώρων να αυξήσουν βραχυπρόθεσμα την ικανότητα στην απόκτηση πλούτου έχει ασκήσει μεγάλη πίεση στη διαθεσιμότητα των πόρων που είναι αναγκαίοι για την κάλυψη των αναγκών των ίδιων τους των πληθυσμών. Ως εκ τούτου, δημιουργείται μια συνεχώς ξέφρενη κούρσα για την απόκτηση γης, την πρόσβαση σε πόσιμο νερό, σε τρόφιμα και σε ενεργειακούς πόρους, η οποία δεν είναι μόνο ότι οδηγεί σε λυσσαλέους ανταγωνισμούς αλλά με τη σειρά της, επίσης, στη μείωση της παγκόσμιας δυνατότητας των καπιταλιστών να συσσωρεύουν κεφάλαιο.

Τρίτο, η τεράστια επέκταση της καπιταλιστικής παραγωγής έχει δημιουργήσει μια σοβαρή καταπόνηση στο παγκόσμιο οικοσύστημα, τέτοιας έκτασης που ο κόσμος έχει εισέλθει σε μια κλιματική κρίση, της οποίας οι συνέπειες απειλούν την ποιότητα ζωής σε όλο τον κόσμο. Έχει δημιουργηθεί, επίσης, ένα κίνημα για την ριζική επανεξέταση των αρετών της «ανάπτυξης» και της «εξέλιξης » ως οικονομικούς στόχους. Αυτή η αυξανόμενη απαίτηση για μια διαφορετική «πολιτισμική» προοπτική είναι αυτό που ονομάζεται στη Λατινική Αμερική το κίνημα για ένα «Buen Vivir» (ένα βιώσιμο κόσμο).

Τέταρτο, τα αιτήματα των υποδεέστερων ομάδων για την συμμετοχή τους σε ικανοποιητικό βαθμό στη διαδικασία λήψης αποφάσεων για την πορεία του κόσμου απευθύνονται όχι μόνο σε «καπιταλιστές», αλλά και στις «αριστερές» κυβερνήσεις οι οποίες προωθούν την εθνική «ανάπτυξη».

Πέμπτο, ο συνδυασμός όλων αυτών των παραγόντων, καθώς και η ορατή μείωση της πρώην ηγεμονικής δύναμης, έχει δημιουργήσει ένα κλίμα συνεχών και ριζικών διακυμάνσεων τόσο στην παγκόσμια οικονομία όσο και στην γεωπολιτική κατάσταση, η οποία είχε ως αποτέλεσμα να παραλύσει τόσο τους επιχειρηματίες όσο και τις κυβερνήσεις παγκόσμια. Ο βαθμός αβεβαιότητας - όχι μόνο μακροπρόθεσμα, αλλά και εξαιρετικά βραχυπρόθεσμα - έχει κλιμακωθεί σημαντικά, και μαζί με αυτό και το πραγματικό επίπεδο της βίας.

Η σοσιαλδημοκρατική λύση έχει γίνει μια αυταπάτη. Το ερώτημα είναι τι θα την αντικαταστήσει για τη συντριπτική πλειοψηφία των πληθυσμών στον κόσμο.

Immanuel Wallerstein, Σχόλιο 313, 15 Σεπτέμβρη του 2011
Απόδοση κειμένου Κάππα Γκρέκο
Αναδημοσίευση από vlepo.org
Διαβάστε το στα αγγλικά

Οι φοιτητές πρέπει να γίνουν αναρχικοί Συνέντευξη του Νόαμ Τσόμσκυ στο Γερμανικό περιοδικό Die Zeit

2011-08-31T20:47:00.003+02:00

“Οι αναρχικοί προσπαθούν να προσδιορίσουν τις εξουσιαστικές δομές. Πιέζουν αυτούς που ασκούν εξουσία να δικαιολογήσουν τους εαυτούς τους. Η δικαιολόγηση δεν πετυχαίνει τις περισσότερες φορές. Τότε οι αναρχικοί δουλεύουν για να αποκαλύψουν και να κατανοήσουν τις δομές, είτε έχουν να κάνουν με πατριαρχικές οικογένειες, ένα διεθνές μαφιόζικο σύστημα, ή τις ιδιωτικές τυραννίες της οικονομίας, τις πολυεθνικές."

Αναδημοσίευση από http://parallhlografos.wordpress.com/

Zeit: Καθηγητά Τσόμκσυ, δεν είστε μόνο ένα από τους ποιο αναφερόμενους ακαδημαϊκούς στο κόσμο. Για 45 χρόνια, υπήρξατε πολιτικός ακτιβιστής. Όταν κάποιος κοιτάζει την πολιτική σήμερα, θα πρέπει να ρωτήσει: Μπορούν οι “διανοούμενοι της δημόσιας σφαίρας” σαν εσάς, να καταφέρουν τίποτα;

Τσόμσκυ: Πως μπορείτε να ρωτάτε κάτι τέτοιο;

Zeit: Υπάρχει ένας πόλεμος στο Αφγανιστάν. Ο κόσμος υποφέρει από τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης. Οι κοινωνικές ανισότητες διευρύνονται όλο και περισσότερο.

Τσόμσκυ: Το πρόβλημα είναι απλό. Οι περισσότεροι διανοητές είναι υπηρέτες της εξουσίας και σύμβουλοι κυβερνήσεων. Αποκαλούν τους εαυτούς τους ειδικούς. Επιδίωκαν τη δόξα για αιώνες, όχι μόνο στο σήμερα. Πάντως κάθε κοινωνία έχει κριτικούς διανοητές στις παρυφές της. Και οι δύο τύποι έχουν επιρροή: Και οι υπηρέτες της εξουσίας και οι διαφωνούντες.

Zeit: Είμαστε ακόμα δύσπιστοι. Τι πετύχατε εσείς τα τελευταία 45 χρόνια;

Τσόμσκυ: Προσωπικά δεν πέτυχα τίποτα. Ήμουν μέρος ενός κινήματος και αυτό το κίνημα πέτυχε πολλά πράγματα. Ο κόσμος σήμερα είναι θεμελιωδώς διαφορετικός από τον κόσμο 45 χρόνια πριν. Οι δράσεις για τα πολιτικά δικαιώματα, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα δικαιώματα των γυναικών και η προστασία του περιβάλλοντος, η αντίσταση ενάντια στην καταστολή και στη βία, επηρέασαν σημαντικά το κόσμο. Δεν καταλαβαίνω πως μπορείτε να υποστηρίζετε ότι δεν άλλαξε τίποτα.

Zeit: Πιστεύετε ότι ο κόσμος είναι καλύτερος απ’ ότι πριν 45 χρόνια;

Τσόμσκυ: Προφανώς! Περπατήστε στους ανοικτούς τομείς εδώ στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης. Μισοί από τους σπουδαστές είναι γυναίκες. Το ένα τρίτο ανήκει σε μια εθνοτική μειονότητα. Ο κόσμος είναι ντυμένος ποιο καθημερινά και απασχολούμενος με όλα τα πιθανά πράγματα. Αυτό το μέρος ήταν πολύ διαφορετικό όταν ήρθα εδώ 50 χρόνια πριν. Τότε έβλεπες λευκούς άντρες επίσημα ντυμένους και με ενδιαφέρον μόνο για τη δουλειά τους. Θα μπορούσατε να δείτε την ίδια εξέλιξη στη Γερμανία και σε όλο το κόσμο.

Zeit: Είναι όμως οι φοιτητές πιο πολιτικοποιημένοι; Η γενιά του σήμερα κατακρίνεται συχνά πως δεν ενδιαφέρεται για τον κόσμο.

Τσόμσκυ: Θεωρώ ότι αυτή η προσέγγιση είναι λάθος. Η περίοδος υψηλής πολιτικοποίησης στα πανεπιστήμια ήταν πολύ σύντομη. Από το 1968 έως το 1970. Πριν από αυτό οι φοιτητές ήταν απολίτικοι. Αναλογιστείτε τον πόλεμο του Βιετνάμ, ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τέσσερα η πέντε χρόνια πέρασαν ώσπου να φανεί κάποια μορφή διαμαρτυρίας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτό υποχώρησε γρήγορα τη δεκαετία του ’70. Η διάθεση ήταν πολύ διαφορετική πριν από τον πόλεμο του Ιράκ. Απ’ όσο ξέρω, ο πόλεμος στο Ιράκ ήταν ο πρώτος πόλεμος για τον οποίον έγιναν διαδηλώσεις πριν ακόμα ξεκινήσει. Οι φοιτητές μου έχασαν τις διαλέξεις για να διαδηλώσουν. Πότε δεν θα συνέβαινε αυτό, πριν από 50 χρόνια.

Οι διαδηλώσεις δεν απέτρεψαν τον πόλεμο αλλά τον περιόρισαν. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν ήταν ποτέ ικανές να κάνουν στο Ιράκ έστω και ένα κλάσμα απ’ ότι έκαναν στον Βιετνάμ.

Zeit: Ήταν αυτές οι διαμαρτυρίες μόνο μια αναλαμπή;

Τσόμσκυ: Όχι. Η πολιτικοποίηση σήμερα είναι μεγαλύτερη από ότι ήταν τη δεκαετία του ’50. Διάφορές μορφές διαρκούς αγώνα αναπτύχθηκαν οι οποίες επέτρεψαν να κερδηθούν οι μάχες μας. Για παράδειγμα υπάρχει μια συνεχής πρόοδος στα δικαιώματα των γυναικών. Αν ρωτούσα την γιαγιά μου αν καταπιεζόταν, δεν θα ήξερε για ποιο πράγμα μιλάω. Η μητέρα μου είπε: ”Καταπιέζομαι αλλά δεν ξέρω τι να κάνω!”. Η κόρη μου θα μου έβαζε τις φωνές μετά από μια τέτοια ερώτηση. Ο κόσμος μας είναι ποιο ανθρώπινος!

Zeit: Πιστεύετε στην ιστορική πρόοδο;

Τσόμσκυ: Η πρόοδος είναι αργή αλλά δραματική σε βάθος χρόνου. Σκεφτείτε την κατάργηση της δουλείας ή την ελευθερία της έκφρασης. Τα δικαιώματα δεν παραχωρούνται έτσι απλά. Λαοί που ένωσαν τις δυνάμεις τους και ενώθηκαν μεταξύ τους τα πραγμάτωσαν. Ακόμα και έτσι η πρόοδος δεν είναι μια γραμμική διαδικασία. Υπάρχουν και καιροί οπισθοδρόμησης.

Zeit: Αν υπάρχουν περίοδοι προόδου και περίοδοι οπισθοδρόμησης, θα είναι καλύτερος ο κόσμος σε 50 χρόνια από τώρα;

Τσόμσκυ: Το τι θα υπάρξει σε 50 χρόνια εξαρτάται εν δυνάμει από το τι πράττει η νέα γενιά σήμερα. Δύο μεγάλες κίνδυνοι απειλούν την ύπαρξη του κόσμου σήμερα: Η σχέση μας με το περιβάλλον και ο κίνδυνος που προέρχεται από τα πυρηνικά όπλα. Αν δεν τελειοποιήσουμε τη προστασία του περιβάλλοντος με γοργότερους ρυθμούς απ’ ότι σήμερα, θα έρθουμε αντιμέτωποι με μια σοβαρή περιβαλλοντολογική κρίση σε 50 χρόνια, για να μη μιλήσουμε για τα ρίσκα των πυρηνικών όπλων. Η τρομερή καταστροφή της Φουκουσίμα μα υπενθυμίζει ότι η μη στρατιωτική χρήση της πυρηνικής ενέργειας ενέχει τεράστια ρίσκα. Δεν μπορούμε να το αγνοήσουμε σε καμιά περίπτωση!

Zeit: Σε 60 χρόνια οι φοιτητές του σήμερα θα είναι στην ίδια ηλικία με εσάς. Τι πρέπει να κάνουν ώστε να κοιτούν πίσω στη ζωή τους με ικανοποίηση;

Τσόμσκυ: Φυσικά θα μπορούσαν να πουν ότι έζησαν περιτριγυρισμένοι από φίλους, παιδιά και χαρά. Αλλά για να διάγουν μια αληθινά ολοκληρωμένη και ικανοποιητική ζωή, θα πρέπει να αναγνωρίσουν προβλήματα και να συνεισφέρουν στη λύση τους. Αν δεν μπορούν να κοιτάξουν πίσω στα 80 και να πουν “έχω καταφέρει κάτι”, τότε η ζωή τους δεν θα είναι επιτυχημένη.

Zeit: Στα 82 σας χρόνια είστε ικανοποιημένος με όσα επιτύχατε;

Τσόμσκυ: Το να είμαι ικανοποιημένος είναι αδύνατον. Η ζωή μου έχει τόσες διαστάσεις, οικογένεια, επάγγελμα, πολιτική και αρκετές άλλες. Σε κάποιους τομείς είμαι ικανοποιημένος σε άλλους όχι. Τα προβλήματα αυτού του κόσμου είναι αρκετά μεγάλα. Η ανισότητα στις Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκεται στο επίπεδο της δεκαετίας του ’20 και η οικονομία έχει ακόμα τεράστια επιρροή στην κοινωνία μας. Δεν μπορώ να είμαι ικανοποιημένος!.

Zeit: Η πολιτική δραστηριοποίηση σαν τη δικιά σας είναι σπάνια ανάμεσα στους ακαδημαϊκούς. Εξοργίζεστε κάποιες φορές με τους “υπηρέτες της εξουσίας” όπως λέτε ή με τους συναδέλφους σας καθηγητές που αφοσιώνονται μόνο στην ακαδημαϊκή δουλειά τους ;

Τσόμσκυ: Θεωρώ ανήθικο το να υποστηρίζεις ένα σύστημα εξουσίας. Όπως και να έχει αυτό δεν σημαίνει ότι είμαι εξοργισμένος με κανέναν. Οι ακαδημαϊκοί αυτοί καθ’ εαυτοί, δεν έχουν βαθύτερες πολιτικές αναζητήσεις από άλλα άτομα και δεν είναι ηθικά ανώτεροι από άλλους. Αλλά είναι υποχρεωμένοι να βοηθούν τους πολιτικούς να αναζητούν την αλήθεια.

Zeit: Αυτό ακούγεται σαν να γίνεστε μετριοπαθής στα γεράματα.

Τσόμσκυ: Όχι. Η οπτικές μου και οι απόψεις μου δεν άλλαξαν με το πέρασμα των δεκαετιών. Ακόμα πιστεύω ότι πίστευα και ως έφηβος.

Zeit: Είναι τόσο καλό – να πιστεύεις ότι πιστεύεις και πριν 70 χρόνια;

Τσόμσκυ: Ναι, όταν εμπλέκονται θεμελιώδεις αρχές. Προφανώς έχω αλλάξει τις γνώμες μου σε πολλές ερωτήσεις – αλλά τα ιδανικά μου είναι τα ίδια!

Zeit: Συχνά λέτε ότι είστε αναρχικός. Τι εννοείτε με αυτό;

Τσόμσκυ: Οι αναρχικοί προσπαθούν να προσδιορίσουν τις εξουσιαστικές δομές. Πιέζουν αυτούς που ασκούν εξουσία να δικαιολογήσουν τους εαυτούς τους. Η δικαιολόγηση δεν πετυχαίνει τις περισσότερες φορές. Τότε οι αναρχικοί δουλεύουν για να αποκαλύψουν και να κατανοήσουν τις δομές, είτε έχουν να κάνουν με πατριαρχικές οικογένειες, ένα διεθνές μαφιόζικο σύστημα, ή τις ιδιωτικές τυραννίες της οικονομίας, τις πολυεθνικές.

Zeit: Ποια ήταν η καθοριστική εμπειρία που σας έκανε αναρχικό;

Τσόμσκυ: Δεν υπήρξε καμιά. Όταν ήμουν δώδεκα χρονών, ξεκίνησα να πηγαίνω σε βιβλιοπωλεία με μεταχειρισμένα βιβλία. Πολλά από αυτά τα είχαν αναρχικοί που είχαν έρθει από την Ισπανία. Έτσι μου φάνταζε πολύ φυσικό να είμαι αναρχικός.

Zeit: Θα έπρεπε όλοι οι φοιτητές να γίνουν αναρχικοί;

Τσόμσκυ: Ναι. Οι φοιτητές θα πρέπει να αμφισβητούν τις αρχές και να ενωθούν με μια μεγάλη αναρχική παράδοση.

Zeit: “Αμφισβήτησε τις αρχές” – ένας φιλελεύθερος ή ένας μετριοπαθής αριστεριστής θα μπορούσε να δεχτεί την πρόσκληση.

Τσόμσκυ: Με το που κάποιος εντοπίζει, αμφισβητεί και ανατρέπει την νόμιμη εξουσία, αυτός ή αυτή είναι αναρχικός-η. Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι αναρχικοί. Το πως αποκαλούν τον εαυτό τους δεν παίζει ρόλο σε μένα.

Zeit: Ποιον ή τι πρέπει να αμφισβητήσει η φοιτητική γενιά του σήμερα;

Τσόμσκυ: Αυτό ο κόσμος είναι γεμάτος πόνο, αγωνία, βία και καταστροφές. Οι φοιτητές πρέπει να αποφασίσουν: Σε αφορά κάτι ή όχι; Εγώ λέω: Κοίτα τριγύρω, ανέλυσε τα προβλήματα, ρώτα τον εαυτό σου τι μπορείς να κάνεις και καθόρισε την εργασία σου!

Κλέφτες καταστημάτων όλου του κόσμου ενωθείτε του Slavoj Zizek

2011-08-24T18:31:00.001+02:00

Η επανάληψη, σύμφωνα με τον Χέγκελ, παίζει σημαντικό ρόλο στην ιστορία: όταν κάτι συμβαίνει μόνο μία φορά, μπορεί να εκληφθεί ως ατύχημα, κάτι δηλαδή που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί εάν η κατάσταση είχε εξελιχθεί διαφορετικά. Αλλά όταν το ίδιο γεγονός επαναλαμβάνεται, αυτό είναι σημάδι ότι μια βαθύτερη ιστορική διαδικασία εκτυλίσσεται. Όταν ο Ναπολέων ηττήθηκε στη Λειψία το 1813, φάνηκε σαν κακοτυχία. Όταν όμως ηττήθηκε και πάλι στο Waterloo, ήταν σαφές πλέον ότι η εποχή του τελείωνε.

Το ίδιο ισχύει και για τη συνεχιζόμενη οικονομική κρίση. Τον Σεπτέμβριο του 2008, παρουσιάστηκε από κάποιους ως μια ανωμαλία που θα μπορούσε να διορθωθεί με καλύτερους κανονισμούς κλπ. Τώρα που συγκεντρώνονται τα σημάδια μιας επαναλαμβανόμενης οικονομικής διάλυσης, είναι σαφές ότι έχουμε να κάνουμε με ένα διαρθρωτικό φαινόμενο.

Μας λένε ξανά και ξανά ότι ζούμε σε μια κρίση χρέους, και ότι όλοι πρέπει να μοιραστούμε το βάρος και σφίξουμε το ζωνάρι μας. Όλοι, δηλαδή, εκτός από τους (πολύ) πλούσιους. Η ιδέα μεγαλύτερης φορολόγησής τους είναι ταμπού: αν το κάναμε, το επιχείρημα που επικρατεί είναι ότι οι πλούσιοι δεν θα είχαν πλέον κανένα κίνητρο να επενδύσουν, θα δημιουργούνταν λιγότερες θέσεις εργασίας και όλοι μας θα υποφέραμε. Ο μόνος τρόπος για να σωθούμε στους δύσκολους καιρούς είναι οι φτωχοί να γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι να γίνονται πλουσιότεροι. Τι θα έπρεπε να κάνουν οι φτωχοί? Τι μπορούν να κάνουν?

Αν και οι ταραχές στο Ηνωμένο Βασίλειο προκλήθηκαν από τον πυροβολισμό του Mark Duggan, όλοι συμφωνούν ότι εκφράζουν μια βαθύτερη ανησυχία - αλλά τι είδους? Όπως και με το κάψιμο αυτοκινήτων στα περίχωρα (banlieues) του Παρισιού το 2005, οι εξεγερμένοι του Ηνωμένου Βασιλείου δεν είχαν κανένα μήνυμα να παραδώσουν. (Υπάρχει σαφής αντίθεση με τις μαζικές φοιτητικές διαδηλώσεις το Νοέμβριο του 2010, οι οποίες επίσης στράφηκαν προς τη βία. Οι φοιτητές έκαναν σαφές ότι απέρριπταν τις προτεινόμενες μεταρρυθμίσεις στην τριτοβάθμια εκπαίδευση). Γι 'αυτό και είναι δύσκολο να αντιληφθούμε τους ταραξίες του Ηνωμένου Βασιλείου με μαρξιστικούς όρους, ως ένα περιστατικό που σχετίζεται με την εμφάνιση του επαναστατικού υποκειμένου. Οι ταραξίες ταιριάζουν πολύ καλύτερα στην εγελιανή (του Hegel) έννοια του «όχλου», εκείνων δηλαδή που βρίσκονται εκτός οργανωμένων κοινωνικών χώρων και οι οποίοι μπορούν να εκφράσουν τη δυσαρέσκειά τους μόνο μέσα από «παράλογες» εκρήξεις καταστροφικής βίας - αυτό που ο Χέγκελ που ονομάζεται «αφηρημένη αρνητικότητα». Υπάρχει μια παλιά ιστορία για έναν εργαζόμενο ύποπτο για κλοπή: κάθε βράδυ, καθώς φεύγει από το εργοστάσιο, το καροτσάκι που σπρώχνει μπροστά του ελέγχεται προσεκτικά. Οι φρουροί δεν βρίσκουν τίποτα. Το καρότσι είναι πάντα άδειο. Τελικά το μυστήριο αποκαλύπτεται: αυτό που ο εργαζόμενος κλέβει είναι τα ίδια τα καροτσάκια. Οι φρουροί δεν έβλεπαν την προφανή αλήθεια, όπως ακριβώς κάνουν και οι σχολιαστές των ταραχών. Μας λένε ότι η κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων στις αρχές της δεκαετίας του 1990 σήμανε το τέλος της ιδεολογίας: η ώρα των μεγάλης κλίμακας ιδεολογικών προγραμμάτων που κορυφώνονται με απολυταρχική καταστροφή τελείωσε. Είχαμε εισέλθει σε μια νέα εποχή ορθολογικής και ρεαλιστικής πολιτικής. Εάν η κοινοτυπία ότι ζούμε σε μια μετα-ιδεολογική εποχή ισχύει υπό οποιαδήποτε έννοια, αυτό μπορεί να ειδωθεί σε αυτό το πρόσφατο ξέσπασμα της βίας. Αυτό ήταν μια μηδενικού βαθμού διαμαρτυρία, μια βίαιη δράση που δεν απαιτούσε τίποτα. Στην απεγνωσμένη προσπάθειά τους να βρουν νόημα στις ταραχές, οι κοινωνιολόγοι και οι συντάκτες-συγγραφείς συσκότισαν το αίνιγμα που αυτές παρουσιάζουν.

Οι διαδηλωτές, αν και μη προνομιούχοι και εκ των πραγμάτων κοινωνικά αποκλεισμένοι, δεν ζουν στα όρια της λιμοκτονίας. Άλλοι άνθρωποι, σε πολύ μεγαλύτερες υλικές δυσκολίες - για να μην αναφέρουμε περιπτώσεις φυσικής και ιδεολογικής καταπίεσης – είχαν καταφέρει να αυτοοργανωθούν σε πολιτικές δυνάμεις με ξεκάθαρο πρόγραμμα. Το γεγονός ότι οι εξεγερμένοι δεν έχουν πρόγραμμα, είναι επομένως το ίδιο ένα γεγονός που πρέπει να ερμηνευθεί: μας αποκαλύπτει πολλά για την ιδεολογική-πολιτική κατάστασή μας και για το είδος της κοινωνίας που ζούμε, μια κοινωνία η οποία διατυμπανίζει την επιλογή, αλλά στην οποία η μόνη διαθέσιμη εναλλακτική λύση στην επιβαλλόμενη δημοκρατική συναίνεση είναι μια τυφλή δράση.

Η αντίθεση με το σύστημα δεν μπορεί πλέον να εκφραστεί με τη μορφή μιας ρεαλιστικής εναλλακτικής λύσης, ή ακόμα και ως ένα ουτοπικό πρόγραμμα, αλλά μπορεί μόνο να λάβει τη μορφή ενός χωρίς νόημα ξεσπάσματος. Ποιο είναι το νόημα της διατυμπανιζόμενης ελευθερίας μας για επιλογή, όταν η μόνη επιλογή είναι μεταξύ τήρησης των κανόνων και (αυτο) καταστροφικής βίας?

Ο Alain Badiou (σ.τ.μτφρ. 1937-, γάλλος φιλόσοφος, εξέχουσα φιγούρα του αντι-μεταμοντέρνου κινήματος. Εργάζεται πάνω στην ανασύνθεση των εννοιών της ύπαρξης, της αλήθειας και του υποκειμένου με έναν τρόπο που δεν θα είναι ούτε μεταμοντέρνος ούτε μια απλή επανάληψη του μοντερνισμού. Πολιτικά ανήκει στην άκρα αριστερά και στην κομμουνιστική παράδοση: http://en.wikipedia.org/wiki/Alain_Badiou) υποστηρίξει ότι ζούμε σε έναν κοινωνικό χώρο ο οποίος ολοένα και περισσότερο βιώνεται ως «χωρίς παγκοσμιότητα» (worldless): σε ένα τέτοιο χώρο, η μόνη μορφή που μπορεί να λάβει η διαμαρτυρία είναι η χωρίς νόημα βία. Ίσως αυτός είναι ένας από τους κύριους κινδύνους του καπιταλισμού: αν και – ακριβώς επειδή είναι παγκοσμιοποιημένος - αγκαλιάζει όλο το κόσμο, διατηρεί έναν χωρίς παγκοσμιότητα (worldless) ιδεολογικό αστερισμό στον οποίο οι άνθρωποι δεν διαθέτουν τα μέσα για να ανακαλύπτουν νοήματα. Το θεμελιώδες δίδαγμα της παγκοσμιοποίησης είναι ότι ο καπιταλισμός μπορεί να εγκατασταθεί σε όλους τους πολιτισμούς, από χριστιανικούς και ινδουιστικούς ή βουδιστικούς, από τη Δύση στην Ανατολή: δεν υπάρχει παγκόσμια «καπιταλιστική κοσμοθεωρία», δεν υπάρχει πρότυπο «καπιταλιστικού πολιτισμού». Η παγκόσμια διάσταση του καπιταλισμού, αντιπροσωπεύει αλήθειες χωρίς νόημα.

Το πρώτο συμπέρασμα που πρέπει να εξαχθεί από τις ταραχές, ως εκ τούτου, είναι ότι τόσο οι συντηρητικές όσο και οι φιλελεύθερες αντιδράσεις (reactions) απέναντι στις ταραχές είναι ανεπαρκείς. Η συντηρητική αντίδραση ήταν προβλέψιμη: δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για τέτοιου είδους βανδαλισμούς. πρέπει κανείς να χρησιμοποιήσει όλα τα απαραίτητα μέσα για να αποκαταστήσει την τάξη. για να αποτραπούν περαιτέρω εκρήξεις τέτοιου είδους δεν χρειάζεται περισσότερη ανοχή και κοινωνική βοήθεια, αλλά περισσότερη πειθαρχία, σκληρή δουλειά και αίσθημα ευθύνης.

Το λάθος με αυτό τον συλλογισμό είναι όχι μόνο ότι αγνοεί την απελπιστική κοινωνική κατάσταση η οποία ωθεί τους νέους προς βίαια ξεσπάσματα, αλλά, ίσως πιο σημαντικό, ότι αγνοεί τον τρόπο που αυτά τα ξεσπάσματα αντηχούν τις κρυφές προϋποθέσεις της ίδιας της συντηρητικής ιδεολογίας. Όταν, στη δεκαετία του 1990, οι Συντηρητικοί ξεκίνησαν την εκστρατεία τους για «επιστροφή στα βασικά», το άσεμνο συμπλήρωμά της αποκαλύφθηκε από τον Norman Tebbitt: Ο άνθρωπος δεν είναι μόνο ζώο της κοινωνίας (social animal) αλλά και ζώο της περιοχής (territorial animal). Πρέπει να είναι μέρος του προγράμματός μας να ικανοποιούνται τα βασικά ένστικτα του φυλετισμού (της φυλής, tribalism) και της εδαφικότητας (territorialism). Αυτή ήταν η πραγματική ουσία του προγράμματος «επιστροφή στα βασικά: η απελευθέρωση του βαρβάρου που κρύβεται κάτω από την φαινομενικά πολιτισμένη, αστική κοινωνία μας, μέσα από την ικανοποίηση των βαρβάρων "βασικών ενστίκτων».

Στη δεκαετία του 1960, Herbert Marcuse εισήγαγε την έννοια του «καταπιεστικού απο-εξαγνισμού» για να εξηγήσει την «σεξουαλική επανάσταση»: τα ανθρώπινα κίνητρα θα μπορούσαν να από-εξαγνιστούν, να αφεθούν αχαλίνωτα, και παρ’ όλα αυτά να εξακολουθούν να υπόκεινται στον καπιταλιστικό έλεγχο – βλέπε την βιομηχανία του πορνό. Στους βρετανικούς δρόμους κατά τη διάρκεια των ταραχών, αυτό που είδαμε δεν ήταν άνθρωποι που είχαν μετατραπεί σε «θηρία», αλλά η απογυμνωμένη μορφή του «θηρίου» που παράγεται από την καπιταλιστική ιδεολογία.

Εν τω μεταξύ αριστεροί φιλελεύθεροι, όχι λιγότερο προβλέψιμα, παραμένουν προσκολλημένοι στα δικά τους «μάντρα» (σ.τ.μτφρ.: τα mantra είναι στιχάκια που βοηθούν στον διαλογισμό, στην συγκέντρωση και στην σωστή αναπνοή, στην γιόγκα) σχετικά με τα κοινωνικά προγράμματα και τις πρωτοβουλίες ενσωμάτωσης, η εγκατάλειψη των οποίων έχει στερήσει τους δεύτερης και τρίτης γενιάς μετανάστες από οποιαδήποτε οικονομική και κοινωνική προοπτική: τα βίαια ξεσπάσματα είναι τα μόνα μέσα που διαθέτουν για να εκφράσουν τη δυσαρέσκειά τους. Αντί να εντρυφούμε σε φαντασιώσεις εκδίκησης, θα έπρεπε να κάνουμε προσπάθεια να κατανοήσουμε τα βαθύτερα αίτια των ξεσπασμάτων αυτών. Μπορούμε κάν να φανταστούμε τι σημαίνει να είσαι ένας νεαρός άνδρας σε μια φτωχή, φυλετικά μικτή περιοχή, να θεωρείσαι εκ των προτέρων ύποπτος και να παρενοχλείσαι από την αστυνομία, όχι μόνο άνεργος, αλλά συχνά μη «απασχολήσιμος», χωρίς καμία ελπίδα για το μέλλον?

Η επίπτωση είναι ότι οι όροι μέσα στους οποίους βρίσκονται αυτοί οι άνθρωποι καθιστούν αναπόφευκτο ότι θα βγουν στους δρόμους. Το πρόβλημα με αυτό το συλλογισμό, όμως, είναι ότι εμφανίζει μόνο τις αντικειμενικές συνθήκες για τις ταραχές. Η εξέγερση είναι μια υποκειμενική δήλωση, διακηρύσσει εμμέσως τον τρόπο με τον οποίο κάποιος συσχετίζεται με τις αντικειμενικές του συνθήκες.

Ζούμε σε κυνικούς καιρούς, και εύκολα φανταζόμαστε ότι αν ένας διαδηλωτής πιανόταν να λεηλατεί και να καίει ένα κατάστημα και πιεζόταν να δηλώσει τους λόγους για τις πράξεις του, θα απαντούσε στη γλώσσα που χρησιμοποιείται από τους κοινωνικούς λειτουργούς και τους κοινωνιολόγους, και θα επικαλούνταν την μειωμένη κοινωνική του κινητικότητα, την αύξηση της ανασφάλειάς του, την αποσύνθεση της πατρικής εξουσίας, την έλλειψη της μητρικής αγάπης στην πρώιμη παιδική ηλικία του. Ξέρει τι κάνει, αλλά το κάνει παρ 'όλα αυτά.

Είναι άσκοπο να αναλογιστούμε ποια από τις δύο αυτές αντιδράσεις, η συντηρητική ή η φιλελεύθερη, είναι χειρότερη: όπως θα το έθετε Στάλιν, είναι και οι δύο χειρότερες, και αυτό περιλαμβάνει την προειδοποίηση που δίνεται και από τις δύο πλευρές ότι ο πραγματικός κίνδυνος από αυτά τα ξεσπάσματα έγκειται στην προβλέψιμη ρατσιστική αντίδραση της «σιωπηλής πλειοψηφίας». Μία από τις μορφές που πήρε αυτή την αντίδραση ήταν η «φυλετική» δραστηριότητα των τοπικών (τουρκικής, Καραϊβικής, Σιχ) κοινοτήτων που οργάνωσαν γρήγορα τις δικές τους μονάδες επαγρύπνησης για να προστατεύσουν τις περιουσίες τους.

Είναι οι καταστηματάρχες, η μικρή αστική τάξη που υπερασπίζεται την περιουσία της από μια πραγματική, αν και βίαιη, διαμαρτυρία, ενάντια στο σύστημα? Ή είναι (οι καταστηματάρχες) εκπρόσωποι της εργατικής τάξης, που καταπολεμούν τις δυνάμεις της κοινωνικής αποσύνθεσης?
Και εδώ επίσης, θα πρέπει να απορρίψει κανείς το αίτημα να πάρει θέση. Η αλήθεια είναι ότι η σύγκρουση ήταν ανάμεσα σε δύο πόλους των μη προνομιούχων: εκείνους που έχουν καταφέρει να λειτουργούν μέσα στο σύστημα ενάντια σε εκείνους που είναι πολύ απογοητευμένοι για να συνεχίσουν να προσπαθούν.

Η βία των εξεγερμένων ήταν σχεδόν αποκλειστικά ενάντια στους δικούς τους. Τα αυτοκίνητα που κάηκαν και τα καταστήματα που λεηλατήθηκαν δεν ήταν σε πλούσιες γειτονιές, αλλά στις ίδιες τις γειτονιές των εξεγερμένων. Η σύγκρουση δεν είναι μεταξύ διαφορετικών τμημάτων της κοινωνίας. Είναι, στην πιο ριζοσπαστική τους μορφή, η σύγκρουση μεταξύ κοινωνίας και κοινωνίας. Μεταξύ αυτών που έχουν τα πάντα, και εκείνων που δεν έχουν τίποτα να χάσουν. Μεταξύ εκείνων που δεν έχουν τίποτε στην κοινότητά τους και εκείνων που έχουν.

Ο Zygmunt Bauman χαρακτήρισε τις ταραχές ως πράξεις «ελαττωματικών και αποκλεισμένων καταναλωτών»: περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, ήταν μια εκδήλωση καταναλωτικής επιθυμίας η οποία εκδηλώνεται βίαια όταν αδυνατεί να υλοποιηθεί με τον «κατάλληλο» τρόπο – δηλαδή με ψώνια.
Ως εκ τούτου, περιέχουν επίσης μια στιγμή πραγματικής διαμαρτυρίας, με τη μορφή μιας ειρωνικής απάντησης στην καταναλωτική ιδεολογία: «Μας καλείτε να καταναλώνουμε, ενώ ταυτόχρονα μας στερείτε από τα μέσα για να το κάνουμε με κατάλληλο τρόπο – έτσι το κάνουμε με το μόνο τον τρόπο που μπορούμε!»

Οι ταραχές είναι μια επίδειξη της υλικής δύναμης της ιδεολογίας – πολύ περισσότερο, ίσως, για την « μετα-ιδεολογική κοινωνία». Από μια επαναστατική σκοπιά, το πρόβλημα με τις εξεγέρσεις δεν είναι η βία ως τέτοια, αλλά το γεγονός ότι η βία δεν είναι πραγματικά αυτο-κατηγορηματική. Είναι ανίσχυρη οργή και απελπισία μεταμφιεσμένη ως επίδειξη δύναμης. Είναι ο φθόνος μασκαρεμένος ως θριαμβευτής καρνάβαλος.

Οι ταραχές θα πρέπει να τοποθετηθούν σε σχέση με ένα άλλο είδος βίας που η φιλελεύθερη πλειοψηφία σήμερα αντιλαμβάνεται ως απειλή για τον τρόπο ζωής μας: τις τρομοκρατικές επιθέσεις και τις βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας. Και στις δύο περιπτώσεις, η βία και η καταπολέμηση της βίας είναι παγιδευμένες σε έναν φαύλο κύκλο, κάθε μία τους δημιουργεί τις δυνάμεις που η ίδια προσπαθεί να καταπολεμήσει. Και στις δύο περιπτώσεις, έχουμε να κάνουμε με τυφλά passages à l’acte (στμτφρ ψυχολ: παρορμητικά ξεσπάσματα), όπου η βία αποτελεί μια σιωπηρή αποδοχή της ανικανότητας. Η διαφορά είναι ότι, σε αντίθεση με τις ταραχές στο Ηνωμένο Βασίλειο ή στο Παρίσι, οι τρομοκρατικές επιθέσεις πραγματοποιούνται στην υπηρεσία του απόλυτου Νοήματος που παρέχεται από τη θρησκεία.

Αλλά δεν ήταν οι αραβικές εξεγέρσεις μια συλλογική πράξη αντίστασης που απέφυγε την ψευδή εναλλακτική λύση της αυτοκαταστροφικής βίας και του θρησκευτικού φονταμενταλισμού? Δυστυχώς, το Αιγυπτιακό καλοκαίρι του 2011 θα μείνει στην ιστορία ως η σηματοδοσία του τέλους της επανάστασης, μια εποχή που η απελευθερωτική της δυνατότητα έπαθε ασφυξία. Νεκροθάφτες του είναι ο στρατός και οι ισλαμιστές. Το περίγραμμα της συμφωνίας μεταξύ του στρατού (που είναι στρατός του Μουμπάρακ) και των Ισλαμιστών (που ήταν στο περιθώριο κατά τους πρώτους μήνες της αναταραχής, αλλά κερδίζουν πλέον έδαφος) είναι όλο και πιο σαφές: οι ισλαμιστές θα ανεχτούν τα υλικά προνόμια του στρατού και σε αντάλλαγμα θα εξασφαλίσουν την ιδεολογική τους ηγεμονία.

Οι χαμένοι θα είναι οι φιλοδυτικοί φιλελεύθεροι, πολύ αδύναμοι - παρά τη χρηματοδότηση που παίρνουν από την CIA – για να «προωθήσουν την δημοκρατία», καθώς και οι πραγματικοί φορείς των γεγονότων της άνοιξης, η αναδυόμενη κοσμική (σ.τμτφρ. =secular, σε αντίθεση με το θρησκευτική) αριστερά που προσπαθεί να στήσει ένα δίκτυο οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών, από συνδικαλιστικές οργανώσεις έως φεμινίστριες.

Η ραγδαία επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης αργά ή γρήγορα θα φέρουν τους φτωχούς, οι οποίοι ήταν σε μεγάλο βαθμό απόντες από τις διαμαρτυρίες της άνοιξης, στους δρόμους.
Είναι πιθανό να υπάρξει μια νέα έκρηξη, και το δύσκολο ερώτημα για τα πολιτικά υποκείμενα της Αιγύπτου είναι ποιος θα καταφέρει να κατευθύνει την οργή των φτωχών; Ποιος θα την μεταφράσει σε πολιτικό πρόγραμμα: η νέα κοσμική αριστερά ή οι ισλαμιστές?

Η κυρίαρχη αντίδραση της δυτικής κοινής γνώμης για το σύμφωνο μεταξύ Ισλαμιστών και στρατού, αναμφίβολα θα είναι μια θριαμβευτική επίδειξη κυνικής σοφίας: θα μας πουν ότι, όπως έγινε σαφές και στην περίπτωση του (μη αραβικού) Ιράν, οι λαϊκές εξεγέρσεις - αναταραχές στις αραβικές χώρες πάντα καταλήγουν σε μαχητικό ισλαμισμό. Ο Μουμπάρακ θα εμφανιστεί ότι αποτελούσε ένα πολύ μικρότερο κακό - καλύτερα να μείνεις με το διάβολο που γνωρίζεις παρά να κάνεις παιχνίδια με τη χειραφέτηση. Ενάντια σε τέτοιο κυνισμό, θα πρέπει κανείς να παραμείνει πιστός χωρίς όρους στον ριζοσπαστικό-απελευθερωτικό πυρήνα της Αιγυπτιακής εξέγερσης.

Αλλά θα πρέπει να αποφύγει κανείς και τον πειρασμό του ναρκισσισμού της χαμένης υπόθεσης: είναι πάρα πολύ εύκολο να θαυμάζουμε την μεγαλειώδη ομορφιά εξεγέρσεων καταδικασμένων να αποτύχουν. Η σημερινή αριστερά αντιμετωπίζει το πρόβλημα της «προκαθορισμένης άρνησης»: ποια νέα τάξη θα πρέπει να αντικαταστήσει το παλιό μετά την εξέγερση, όταν ο μεγαλειώδης ενθουσιασμός της πρώτης στιγμής έχει τελειώσει? Στο πλαίσιο αυτό, το μανιφέστο των ισπανών indignados (αγανακτισμένων), που εκδόθηκε μετά από τις διαδηλώσεις τους το Μάιο, είναι αποκαλυπτικό. Το πρώτο πράγμα που πιάνει το μάτι είναι ο επίμονα απολιτικός τόνος: «Μερικοί από εμάς θεωρούμε τους εαυτούς μας προοδευτικούς, άλλοι συντηρητικούς. Μερικοί από εμάς είναι θρησκευόμενοι, άλλοι όχι. Μερικοί από εμάς έχουν σαφώς καθορισμένες ιδεολογίες, άλλοι είναι απολιτικοί, αλλά είμαστε όλοι ανησυχούντες και θυμωμένοι για τις πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές προοπτικές που βλέπουμε γύρω μας: η διαφθορά ανάμεσα στους πολιτικούς, τους επιχειρηματίες, τους τραπεζίτες, μας αφήνει αβοήθητους, χωρίς φωνή».

Κάνουν τη διαμαρτυρία τους για λογαριασμό του: «αναφαίρετες αλήθειες που πρέπει να τηρούμε στην κοινωνία μας: το δικαίωμα στη στέγαση, την απασχόληση, τον πολιτισμό, την υγεία, την εκπαίδευση, την πολιτική συμμετοχή, την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας και τα δικαιώματα των καταναλωτών για μια υγιή και ευτυχισμένη ζωή».

Απορρίπτοντας τη βία, καλούν σε μια: «ηθική επανάσταση, αντί να τοποθετούμε τα χρήματα πάνω από τα ανθρώπινα όντα, θα τα θέσουμε εκ νέου στην υπηρεσία μας. Είμαστε άνθρωποι, όχι προϊόντα. Δεν είμαι το προϊόν του τι αγοράζω, γιατί αγοράζω και από ποιόν αγοράζω».
Ποιοί θα είναι οι φορείς αυτής της επανάστασης; Οι indignados απορρίπτουν το σύνολο της πολιτικής τάξης, δεξιά και αριστερά, ως διεφθαρμένης και ελεγχόμενης από τον πόθο για εξουσία, αλλά το μανιφέστο αποτελείται παρ 'όλα αυτά από μια σειρά αιτημάτων που απευθύνεται σε - ποιον;

Ούτε στους ίδιους: οι indignados δεν υποστηρίζουν (ακόμη) ότι κανένας άλλος δεν θα το κάνει για αυτούς, ότι αυτοί οι ίδιοι θα πρέπει να είναι η αλλαγή που θέλουν να δουν. Και αυτή είναι η θανάσιμη αδυναμία των πρόσφατων διαδηλώσεων: εκφράζουν μια αυθεντική οργή που όμως δεν είναι σε θέση να μεταμορφωθεί σε ένα θετικό πρόγραμμα κοινωνικοπολιτικών αλλαγών. Εκφράζουν ένα πνεύμα εξέγερσης, χωρίς επανάσταση.

Η κατάσταση στην Ελλάδα φαίνεται πιο ελπιδοφόρα, ίσως εξ’ αιτίας της πρόσφατης παράδοσης για προοδευτική αυτο-οργάνωση (η οποία εξαφανίστηκε στην Ισπανία μετά την πτώση του καθεστώτος του Φράνκο).
Αλλά ακόμα και στην Ελλάδα, το κίνημα διαμαρτυρίας εμφανίζει τα όρια της αυτο-οργάνωσης: οι διαδηλωτές διατηρούν ένα χώρο ισόνομης ελευθερίας χωρίς κεντρική αρχή για να το ρυθμίσει, έναν δημόσιο χώρο όπου σε όλους παραχωρείται το ίδιο χρονικό διάστημα για να μιλήσει και ούτω καθεξής.

Όταν οι διαδηλωτές άρχισαν να συζητάνε τι θα κάνουν στη συνέχεια, πώς να προχωρήσουν πέρα από την απλή διαμαρτυρία, η συναίνεση της πλειοψηφίας έλεγε ότι αυτό που χρειαζόταν δεν ήταν ένα νέο κόμμα ή μια άμεση προσπάθεια να καταληφθεί η κρατική εξουσία, αλλά ένα κίνημα που σκοπός του θα είναι να ασκεί πίεση στα πολιτικά κόμματα. Αυτό σαφώς δεν αρκεί για να επιβάλει μια αναδιοργάνωση της κοινωνικής ζωής. Για να γίνει αυτό, χρειάζεται ένα ισχυρό σώμα (body) ικανό να παίρνει γρήγορα αποφάσεις και να τις υλοποιεί με όλη την απαραίτητη δριμύτητα.

Αναδημοσίευση από http://giatinkinonikiaristera.blogspot.com/2011/08/slavoj-zizek.html

Όλη η δύναμη στα ελεύθερα πανεπιστήμια του μέλλοντος Αναδημοσίευση από την Αυγή

2011-08-03T20:43:00.003+02:00

Το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης [ΕΠΚ] αποτέλεσε μια απόπειρα αναζωογόνησης του απελευθερωτικού χαρακτήρα της έρευνας και της μάθησης, εν μέσω μιας συνεχούς εμπορευματοποίησης της παραγωγής γνώσης στην κοινωνία. Παρακολουθώντας την εκπαίδευση και την έρευνα να εντάσσονται σε μια βιομηχανία που οργανώνεται πάνω σε εταιρικά πρότυπα, επιδιώξαμε να επαναφέρουμε στη ζωή την ιδέα του Πανεπιστημίου. Με τον όρο «ζωή» αναφερόμαστε στη ταραγμένη πραγματικότητα που βιώνουν οι άνθρωποι εν μέσω των αντιφάσεων του καπιταλισμού. Στόχος μας ήταν να επανασυνδέσουμε την παραγωγή της γνώσης, τη μάθηση και τη συμμετοχή των δεξιοτήτων με την καθημερινότητα, μέσα από ένα αυτό-οργανωμένο θεσμικό πλαίσιο ενός ελεύθερου πανεπιστημίου. Η πρόθεσή μας αυτή ήταν πολυσύνθετη και βέβαια ουτοπική, ταυτόχρονα όμως πρακτική και πειραματική. Μετατρέψαμε το διαμέρισμά μας στην Κοπεγχάγη σε Πανεπιστήμιο διακηρύσσοντας πολύ απλά ότι «αυτό είναι ένα πανεπιστήμιο.» Έτσι, με αυτή τη δηλωτική πράξη, το οικιακό περιβάλλον του διαμερίσματός μας μετατράπηκε σε πανεπιστήμιο. Δεν απαιτήθηκε καμία αλλαγή στην διαρρύθμιση, εκτός μικρών πραγμάτων που χρειάζονται προκειμένου να φιλοξενηθούν άνθρωποι και να παρουσιάσουν τις σκέψεις τους, να μελετήσουν το αρχειακό υλικό, να προβάλουν φιλμ, να παρουσιάσουν έγγραφα και έργα τέχνης. Το σπίτι μας έγινε ένα δημόσιο ίδρυμα ταγμένο στην διαδικασία παραγωγής της κοινοτικής γνώσης και των κυμαινόμενων επιθυμιών

Η ηθική του ΕΠΚ ήταν ζωτικής σημασίας και είχε σαφή προσανατολισμό ως προς την ιδεολογική φύση της γνώσης, πράγμα που σημαίνει πως δεν προσπαθήσαμε να καλύψουμε το ίδρυμα με ένα σύννεφο απαθούς ουδετερότητας και υπερβατικότητας, όπως συνηθίζουν τα παραδοσιακά πανεπιστήμια. Το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης έγινε ένας χώρος κοινωνικοποιημένης και πολιτικοποιημένης έρευνας, αναπτύσσοντας τη γνώση και τη διαβούλευση γύρω από συγκεκριμένα πεδία της κοινωνικής πρακτικής. Στα έξι χρόνια ύπαρξής του το ΕΠΚ δραστηριοποιήθηκε σε πέντε πεδία έρευνας: φεμινιστική οργάνωση, τέχνη και οικονομία, απόδραση από την υποκειμενικότητα, ακτιβισμός στην τηλεόραση/ΜΜΕ και ιστορία της τέχνης. Τα προγράμματα ξεκίνησαν έχοντας την εμπειρία της κανονιστικής φύσης της κυρίαρχης διαδικασίας παραγωγής γνώσης και έρευνας, επιτρέποντάς μας να κατανοήσουμε τον τρόπο με τον οποίο συγκεκριμένες πτυχές της κριτικής πρακτικής αποκλείονταν. Επειδή δε θέλαμε να αντιγράψουμε τη δομή των επίσημων πανεπιστημίων, ο τρόπος με τον οποίο αναπτύξαμε την έρευνα βασίστηκε σε ανοιχτές προσκλήσεις προς ανθρώπους που ενδιαφέρθηκαν για τα πεδία έρευνάς μας ή για την οπτική μας γωνία επί της παραγωγής της γνώσης. Σιγά σιγά τα ερευνητικά προγράμματα κατασκευάστηκαν συλλογικά μέσω της έκθεσης υλικού, παρουσιάσεων, συναντήσεων και συναναστροφών. Η φύση της όλης διαδικασίας προέβλεπε τη συμμετοχή και αμοιβαία ενδυνάμωση, και όχι την εστίαση σε ένα τελικό προϊόν ή εργασία, αλλά μάλλον στη διαδικασία της επικοινωνίας και της αναδιανομής των γεγονότων και των συναισθημάτων. Ταυτόχρονα με την ανάπτυξη του ΕΠΚ, αρχίσαμε να βλέπουμε αυτό-οργανωμένα πανεπιστήμια να ξεπηδούν παντού. Όλο αυτό το διάστημα, το βασικό ερώτημα το οποίο συνεχώς θέταμε στον εαυτό μας ήταν τι είδους πανεπιστήμιο χρειαζόμασταν, σε σχέση με την καθημερινότητά μας. Το ερώτημα αυτό θα μπορούσε να απαντηθεί μόνο υπό το πρίσμα των τσιμεντένιων υλικών συνθηκών της ζωής μας. Η πληθώρα των αυτό-οργανωμένων πανεπιστημίων που ξεπρόβαλλαν σε διάφορα μέρη, τα οποία ακολούθησαν ποικίλες δομές και κατευθύνσεις, αντανακλούσε την ανομοιομορφία αυτών των υλικών συνθηκών. Το γεγονός αυτό έδειξε ότι το νεοφιλελεύθερο πανεπιστημιακό μοντέλο είναι απλά ένα μεταξύ πολλών. […]

Καθώς η στρατηγική της αυτό-θεσμοποίησης εστίαζε στην [αυτονομία] και στη μη αποδοχή του δυϊσμού μεταξύ του κυρίαρχου και του εναλλακτικού, οι αντιφάσεις δεν έλειψαν από το όλο εγχείρημα. Το ΕΠΚ είχε γίνει για μας ένας υπερβολικά παγιωμένος δείκτης μιας συγκεκριμένης διαλεκτικής σχετιζόμενης με την απελευθέρωση της εκπαίδευσης σε ακαδημαϊκούς και καλλιτεχνικούς κύκλους. Έτσι, αποφασίσαμε να διακόψουμε τη λειτουργία του ΕΠΚ το χειμώνα του 2007, σε μια απόπειρα απόσυρσης του ΕΠΚ από το τοπίο. Αυτό έγινε συνοδευόμενο από τη δήλωση «Νικήσαμε» και οι πόρτες του ΕΠΚ έκλεισαν λίγο πριν το νέο έτος. Κατά τη διάρκεια των έξι χρόνων ύπαρξης του ΕΠΚ, το εμπόριο της γνώσης είχε εξελιχθεί, ραγδαία και επιθετικά, σε κανόνα, τόσο στην Κοπεγχάγη όσο και στην υπόλοιπη Βόρεια Ευρώπη. Η άνοδος της κοινωνικής δικτύωσης, του και της πνευματικής ιδιοκτησίας ως μηχανισμών ρυθμιστικής παρέμβασης σηματοδοτούσε την επέκταση του εμπορίου της γνώσης ακόμη και στην πιο μικρή πτυχή της ζωής και των κοινωνικών μας σχέσεων. Το κράτος είχε στραφεί προς την ολική ιδιωτικοποίηση των πρώην δημόσιων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, μετατρέποντάς τα σε ορυχεία πρώτων υλών για τη βιομηχανία υπό τη μορφή ιδεών, επιθυμιών και ανθρώπων. Αλλά αυτή η κανονιστική διαδικασία, με κάποιο τρόπο, δε στάθηκε αρκετή ώστε να φιμώσει όλες τις μορφές της κριτικής και της διαφωνίας. Απαιτούνταν άλλα μέτρα:

Το Δεκέμβρη του 2010 λάβαμε μια επίσημη επιστολή από το Υπουργείο Επιστήμης, Τεχνολογίας και Καινοτομίας που μας γνωστοποιούσε την ύπαρξη ενός νέου νόμου, που είχε περάσει από το κοινοβούλιο, ο οποίος απαγόρευε την λειτουργία του Ελεύθερου Πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης και όλων των άλλων αυτό-οργανωμένων και ελεύθερων πανεπιστημίων. Η επιστολή δήλωνε πως [το υπουργείο] ήταν ενημερωμένο για το γεγονός ότι το ΕΠΚ πλέον δεν υφίστατο, αλλά προκειμένου να σιγουρευτούν μας ειδοποιούσαν πως «σε περίπτωση που το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο Κοπεγχάγης ξαναρχίσει τις εκπαιδευτικές του δραστηριότητες θα υπαχθεί στην απαγόρευση που προβλέπει ο νόμος 33 περί πανεπιστημίων.» Το 2010 ο εν λόγω νόμος άλλαξε στη Δανία, και προέβλεπε πως πλέον ο όρος «πανεπιστήμιο» μπορούσε να χρησιμοποιείται μόνο από ιδρύματα αναγνωρισμένα από το κράτος. Μας είπαν πως αυτό έγινε για να προστατευθούν οι φοιτητές «από την απογοήτευση». Καθώς γνωρίζουμε πολλούς ανθρώπους, απογοητευμένους από τις δομικές αλλαγές των τελευταίων ετών στον εκπαιδευτικό τομέα, αποφασίσαμε να αμφισβητήσουμε αυτή τη νέα επιβολή αυστηρών μέτρων ιδρύοντας ένα νέο ελεύθερο πανεπιστήμιο στην Κοπεγχάγη. Αυτό αποτελεί μέρος της διεκδίκησής μας να υπάρχει ακόμη στο χάρτη η προοπτική απελευθέρωσης της εκπαίδευσης. Απαιτούμε την κατάργηση ή την τροποποίηση του νόμου, έτσι ώστε τα αυτό-οργανωμένα και ελεύθερα πανεπιστήμια να πάρουν μέρος στην κρίσιμη διαβούλευση σχετικά με την παραγωγή της γνώσης τώρα και στο μέλλον.

Κάνουμε έκκληση προς όλους να ιδρύσουν τα δικά τους ελεύθερα πανεπιστήμια στα σπίτια ή τις δουλειές τους, στις πλατείες ή στις ερημιές. Όλη η δύναμη στα ελεύθερα πανεπιστήμια του μέλλοντος.

Επιτροπή Αντίστασης Ελεύθερων Πανεπιστημίων, 18 Ιουνίου 2011

Ελεγχόμενη (από τις ελίτ) ή λαϊκή χρεοκοπία; του Τάκη Φωτόπουλου

2011-07-17T23:32:00.002+02:00

Στο προηγούμενο άρθρο[1] αναφέρθηκα στη βαριά ήττα που υπέστη το λαϊκό κίνημα με το άνετο πέρασμα από τις ντόπιες και ξένες ελίτ του καταστροφικού για τα λαϊκά στρώματα «μεσοπρόθεσμου» που επέβαλαν οι «εταίροι» μας στην ΕΕ. Και αυτό, παρά την απόπειρα «ωραιοποίησης» της ήττας από εκείνο μάλιστα το τμήμα της Αριστεράς που φέρει ιδιαίτερη ευθύνη για την ήττα αυτή, με τις ψευδαισθήσεις που καλλιεργούσε ότι με ειρηνική περικύκλωση της Βουλής κ.λπ. θα την απέτρεπε. Φυσικά, η Χούντα αυτή δεν διαθέτει πλέον την παραμικρή λαϊκή νομιμοποίηση και στηρίζεται αποκλειστικά στην ωμή φυσική βία, όπως έδειξε ο τρόπος με τον οποίο ματοκύλισε την Αθήνα τις 29 του Ιούνη για να τρομοκρατήσει τους «νοικοκυραίους» που πνέουν πια μένεα εναντίον της και τυχόν θα σκεφτόντουσαν να πάρουν μέρος στις εκδηλώσεις εναντίον της. Kαι η οργή όλων κατά της Χούντας συνεχώς εντείνεται, ιδιαίτερα όταν τις τελευταίες ημέρες αποκαλύφθηκε ότι θα μπορούσε κάλλιστα να «καθίσει στο σκαμνί» στο μέλλον για εσχάτη προδοσία (μαζί με τους επαγγελματίες πολιτικάντηδες που τη στηρίζουν), όχι μόνο για τη ριζική υπονόμευση κάθε εθνικής κυριαρχίας, εφόσον εσκεμμένα επέλεξε να είναι τυφλό όργανο της υπερεθνικής ελίτ (και τώρα και της εγκληματικής Σιωνιστικής ελίτ!), αλλά και για την εσκεμμένη καταστροφή των λαϊκών στρωμάτων όταν αγνόησε τη πρόταση του υπό τον Πούτιν τμήματος της Ρώσικης ελίτ για δάνειο χωρίς τους ληστρικούς όρους των «εταίρων» μας στην Ε.Ε., πέρυσι τον Φεβρουάριο, μόνο και μόνο για να υπακούσει στα αφεντικά της σε Ουάσιγκτον και Βρυξέλλες ![2]

Ο στόχος των καταστροφικών μέτρων που επιβάλλονται από τις ελίτ δεν είναι βέβαια «να σωθεί η πατρίδα από τη χρεοκοπία», όπως υποστηρίζει ο συστηματικά ψευδόμενος αρχηγός της κοινοβουλευτικής Χούντας, διότι, δήθεν χωρίς αυτά, το Κράτος δεν θα μπορούσε να πληρώνει ούτε μισθούς και συντάξεις και θα έκλεινε ―υποτίθεται― περισσότερα από τώρα σχολεία και νοσοκομεία. Το ασύστολο ψεύδος της Χούντας προκύπτει από το γεγονός ότι τα δάνεια (με τα υπέρογκα επιτόκια που μας χρεώνουν γι’ αυτά οι «εταίροι» μας) δίνονται με αποκλειστικό σκοπό να ξεπληρώσουμε προηγούμενα δάνεια στους ίδιους. Φυσικά, όπως προβλέπουν όλοι οι έγκυροι διεθνείς παρατηρητές, το Χρέος μας δεν είναι βιώσιμο, εφόσον ακόμη και αν εφαρμόζαμε όλα τα ληστρικά μέτρα που μας έχουν επιβάλλει, όπως έδειξε πολύ πρόσφατη εμπεριστατωμένη έρευνα της Citigroup,[3] το Χρέος θα είχε ανεβεί το 2014 στο 180% του ΑΕΠ.

Γι’ αυτό και ήδη άρχισαν να μιλούν σήμερα για «επιλεκτική» ή «ελεγχόμενη» (από τις ελίτ) χρεοκοπία μέσω της αναδιάρθρωσης του Χρέους (μείωση επιτοκίων, παράταση αποπληρωμής, στην ανάγκη και «κούρεμα» κ.λπ.), και παράλληλη πιθανή αποπληρωμή τμήματος του Χρέους με ευρω-ομόλογα. Όμως, οποιαδήποτε παρόμοια προσωρινή «λύση» και να δώσουν, όχι μόνο δεν πρόκειται να σταματήσει το ληστρικό ξεπούλημα του κοινωνικού πλούτου, αλλά και δεν θα ανακληθεί κανένα από τα δύο Μνημόνια που ουσιαστικά καταδικάζουν τους εργαζόμενους σε Κινεζοποίηση, τα λαϊκά στρώματα σε μαζική φτωχοποίηση και τη χώρα συνολικά σε Λατινοαμερικανοποίηση. Με δεδομένη λοιπόν κάποιας μορφής ελεγχόμενη χρεοκοπία, το ερώτημα είναι πώς θα μπορούσαν τα λαϊκά στρώματα να επιβάλλουν στις ντόπιες και ξένες ελίτ μια χρεοκοπία ελεγχόμενη από αυτά (κάτι που οι ελίτ ονομάζουν «ανεξέλεγκτη» χρεοκοπία, αλλά θα ονόμαζα «λαϊκή χρεοκοπία»), ώστε να αποφευχθεί η σημερινή καταστροφή που τους επιβάλλουν οι ελίτ, για χάρη των δικών τους ιδιοτελών συμφερόντων;

Αρχικά, όμως, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πώς βλέπουμε την «λαϊκή χρεοκοπία». Το κρίσιμο πλεονέκτημα μιας παρόμοιας χρεοκοπίας, έναντι αυτής που μας επιβάλλεται σήμερα από τις ελίτ με την αποφασιστική βοήθεια των «ανθρώπων τους στην Αθήνα», είναι ότι θα οδηγούσε στην άμεση απόσυρση όλων των ληστρικών μέτρων που μας επέβαλαν οι ελίτ από την Άνοιξη του 2010 και μετά, καθώς και στην ακύρωση του ξεπουλήματος του κοινωνικού πλούτου που έκτισαν προηγούμενες γενιές εργαζόμενων (και κάλυπτε επίσης) βασικές ανάγκες (νερό, ηλεκτρικό, λιμάνια, παραλίες, τρένα, κ.λπ.) για τη κάλυψη των οποίων τα λαϊκά στρώματα θα εξαναγκαστούν στο μέλλον να πληρώνουν πολλαπλάσια ποσά (όπως συνέβη στη Βρετανία κ.α. μετά τις ιδιωτικοποιήσεις). Το δημόσιο θα μπορούσε να συνεχίσει να πληρώνει τους ίδιους μισθούς και συντάξεις όπως πριν τα Μνημόνια (παρόλο που μία ορθολογικότερη αναδιοργάνωση του δημόσιου τομέα ―χωρίς καμία απόλυση― θα ήταν αναγκαία) και η Παιδεία και Υγεία, μετά από παρόμοια αναδιοργάνωση, θα μπορούσαν να καλύπτουν πραγματικά τις ανάγκες όλων των πολιτών.

Αναγκαία προϋπόθεση για όλα αυτά είναι η άμεση μονομερής έξοδός μας από την Ε.Ε. και συνακόλουθα την Ο.Ν.Ε.[4] (κάτι που δεν συζητά σήμερα κανένα κοινοβουλευτικό κόμμα εκτός από το Κ.Κ.Ε., που το ανάγει όμως στην δημιουργία επαναστατικών συνθηκών, οι οποίες σήμερα είναι ανύπαρκτες), η οποία αποτελεί την αναγκαία συνθήκη για την ανάκτηση της απαραίτητης οικονομικής κυριαρχίας, αλλά και για την αποδέσμευση της χώρας από τις «4 ελευθερίες» της συνθήκης του Μάαστριχτ που κάνουν αδύνατη την εφαρμογή αποτελεσματικών κοινωνικών ελέγχων στις αγορές κεφαλαίου, εργασίας, αγαθών και υπηρεσιών. Παράλληλα, θα έπρεπε να διακηρυχθεί προσωρινή στάση πληρωμών (που δεν σημαίνει, βέβαια, στάση πληρωμών μισθών και συντάξεων, όπως ξεδιάντροπα ψεύδεται η Χούντα και παπαγαλίζουν ακόμη και «Μαρξιστές» οικονομολόγοι που αδίστακτα μετέχουν στη καταστροφολογία) αλλά, απλά, τη στάση πληρωμής των ληστρικών τοκοχρεολυσίων μέχρι να συμφωνηθούν οι όροι της λαϊκής χρεοκοπίας.

Η λαϊκή χρεοκοπία θα έπρεπε να συνοδευθεί από:

* Προσωρινή ολοκληρωτική απαγόρευση της εξόδου κεφαλαίου από τη χώρα, μέχρις ότου συντελεστεί η μετάβαση από το ευρώ στο νέο νόμισμα.

* Επανεισαγωγή της δραχμής που θα συνοδευόταν από μια λογική υποτίμηση π.χ. της τάξης του 30%, με παράλληλη επιχορήγηση των ειδών πρώτης ανάγκης (για να μην κτυπηθούν τα λαϊκά στρώματα), χρηματοδοτούμενη από τα έσοδα που θα προέκυπταν από ένα βαρύ επιπρόσθετο φόρο στα εισαγόμενα είδη πολυτελείας. Η αξία των καταθέσεων σε ευρώ θα μετατρεπόταν αυτόματα σε δραχμές, με βάση μια προοδευτική κλίμακα που θα προστάτευε την αγοραστική αξία τους ανάλογα με το γενικότερο εισόδημα των καταθετών.

* Ταυτόχρονη με την έξοδο από ΟΝΕ/ΕΕ κοινωνικοποίηση όλων των Τραπεζών.

* Δραχμοποίηση του Χρέους, που καθεαυτή δεν μειώνει το Χρέος αλλά επαναφέρει τον έλεγχό του στον Ελληνικό λαό μέσω ενός νομίσματος που θα ελέγχει ο ίδιος, και θα του έδινε τη δυνατότητα (π.χ. με ένα ελεγχόμενο πληθωρισμό) να εξαναγκάσει τις ελίτ να πληρώσουν αυτές το Χρέος ―όπως άλλωστε έκανε κάθε χρεοκοπημένη χώρα στο παρελθόν που έλεγχε το νόμισμά της.

* Επαναδιαπραγμάτευση του Χρέους, από θέσεως ισχύος τώρα, και με την απειλή κήρυξης άμεσης χρεοκοπίας (δηλαδή στάσης των πληρωμών τοκοχρεολυσίων σε περίπτωση μη αποδοχής της), με στόχο τη σημαντική επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής και την περικοπή σημαντικού μέρους του (π.χ. του 50-70%).

* Σταδιακή αποπληρωμή του άκρως «κουρεμένου» Χρέους με έσοδα που θα προέλθουν βασικά από έναν πολύ προοδευτικό έκτακτο φόρο ακίνητης και κινητής περιουσίας (π.χ. για περιουσίες πάνω από 1 εκ. ευρώ, που βρίσκονται είτε στην Ελλάδα είτε σε καταθέσεις του εξωτερικού, ανεξάρτητα αν ο ιδιοκτήτης είναι φυσικό ή νομικό πρόσωπο, συμπεριλαμβανομένης της εκκλησιαστικής περιουσίας κ.λπ.), μετά από γενική απογραφή τους, και με παράλληλη εισαγωγή μόνιμων αυστηρών ελέγχων στην κίνηση κεφαλαίου (πέρα από την προσωρινή απαγόρευση της κίνησής του που ανέφερα), ώστε να σταματήσει η συνεχής εκροή κεφαλαίων των ελίτ και να ελεγχθεί η κερδοσκοπία.

Αλλά θα χρειαστεί να επανέλθω στο επόμενο για τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε να επιβληθεί στις ελίτ ένα πρόγραμμα σαν το παραπάνω, μέσα από ένα κύμα «άγριων απεργιών», σαν αυτό που είχε συγκλονίσει τη Δυτική Ευρώπη στις αρχές της δεκαετίας του 1970 και είχε γονατίσει πανίσχυρες ελίτ όπως η Βρετανική, που θα κορυφωνόταν σε γενική απεργία διαρκείας.

[1] To προηγούμενο άρθρο έτυχε πολλών θετικών σχολίων και εποικοδομητικής (επώνυμης η ανώνυμης) κριτικής αλλά και κάποιων ανώνυμων λασπολογικών επιθέσεων στα Ιντιμιντια, που προσφέρονται για παρόμοια λασπολογία κατά επώνυμων απόψεων σε όσους δεν τολμούν να αντιπαρατεθούν σε δημόσιο διάλογο επί ίσοις όροις.

[2] Βλ. Κύρα Αδάμ, «Αθήνα – Μόσχα”», & Θαν. Αυγερινού, «Η Ρωσία έδινε δάνειο, η Ελλάδα αδιαφόρησε», Ελευθεροτυπία (14/7/2011).

[3] Martin Wolf, “Moment of truth for the eurozone,” Financial Times (5/7/2011).

[4] Βλ. για λεπτομερή ανάλυση των απαιτούμενων μέτρων Τ. Φωτόπουλος, Η Ελλάδα ως προτεκτοράτο της υπερεθνικής ελίτ (Γόρδιος, 2010), κεφ. 10.

Τα μαθήματα από τη βαρύτατη λαϊκή ήττα Του Τάκη Φωτόπουλου

2011-07-03T23:58:00.002+02:00

Το άνετο πέρασμα των πιο καταστροφικών μέτρων στην Ιστορία αυτού του τόπου, τα οποία οδηγούν και στο μαζικό ξεπούλημα του ίδιου του κοινωνικού μας πλούτου, σημαίνει ότι τα λαϊκά στρώματα υπέστησαν την πιο βαριά ήττα τους στη μετεμφυλιακή Ελλάδα, στα χέρια της κοινοβουλευτικής «χούντας του Γιωργάκη».

Αναδημοσίευση από την Ελευθεροτυπία

Μια ήττα, που δεν συγκρίνεται καν με την ήττα που σήμανε η επικράτηση μιας άλλης χούντας το 1967. Και δεν συγκρίνεται γιατί, αν δεν ανατραπεί, θα σηματοδοτήσει την επ' αόριστον καταδίκη των λαϊκών στρωμάτων σε οικονομική καταστροφή, όπου οι μόνες επιλογές που βασικά θα έχουν θα είναι: είτε να δουλεύουν με μισθούς και συνθήκες (σημερινής) Βουλγαρίας -αν όχι Κίνας- σε όσες δουλειές θα «προσφέρουν» οι Βορειοευρωπαίοι «εταίροι» μας είτε να μεταναστεύουν.

Για να διαπιστώσει κανείς το μέγεθος της ήττας δεν έχει παρά να δει την ευφορία των ξένων και ντόπιων οικονομικών ελίτ όταν, με την ανακοίνωση του αποτελέσματος της ψηφοφορίας των επαγγελματιών πολιτικάντηδων (και δωσίλογων!), τα χρηματιστήρια εδώ και στο εξωτερικό ξανάνθησαν. Και είναι, βέβαια, δωσίλογοι οι επαγγελματίες πολιτικάντηδες (οι οποίοι πρέπει άμεσα να αντιμετωπίσουν τον κοινωνικό, και όχι μόνο πολιτικό, εξοστρακισμό από τον ελληνικό λαό) γιατί στήριξαν μια χούντα που δεν είχε την παραμικρή λαϊκή εντολή να πάρει τα καταστροφικά για το λαό δομικά μέτρα που πήρε. Αντίθετα, στηρίχθηκε μόνο στην τρομοκρατία των ΜΑΤ, που οι «αντιστασιακοί» του ΠΑΣΟΚ διέταξαν να φερθούν σαν εσωτερικός στρατός κατοχής, χειρότερος και από τη χουντική αστυνομία της 7ετίας, κατά του αντιστεκόμενου λαού!

Πού οφείλεται όμως η βαρύτατη αυτή ήττα και πώς μπορεί να ανατραπεί; Εδώ θα πρέπει να διακρίνουμε μεταξύ των συνήθων μέσων πάλης και των νεοπαγών του «κινήματος των αγανακτισμένων». Τα συνήθη μέσα πάλης, δηλαδή οι σπασμωδικές απεργίες και οι συνήθεις πορείες-λιτανείες, που οργανώνονταν κατά κανόνα από τις γραφειοκρατικές ηγεσίες των συνδικάτων (οι οποίες κατ' αρχήν ανήκουν σε κόμματα εξαρτώμενα από τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ), ήταν αναπόφευκτο να αποτύχουν, εφ' όσον ουσιαστικά στόχευαν στην ελεγχόμενη εκτόνωση της λαϊκής οργής. Αλλά και οι ανάλογες απεργίες και λιτανείες της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς είχαν επίσης την ίδια τύχη, όχι μόνο γιατί τις υιοθετούσε μόνο μια μειοψηφία των εργαζομένων και των πολιτών γενικότερα, αλλά και γιατί και η Αριστερά αυτή δεν είχε να προσφέρει συγκεκριμένους στόχους στο λαϊκό κίνημα για να αγωνιστεί κατά των πραγματικών αιτίων της κρίσης -απαιτώντας, κυρίως, την άμεση έξοδο από την ίδια την Ε.Ε. Ομως, μόνο έτσι θα μπορούσαν τα λαϊκά στρώματα να επανακτήσουν δυνητικά κάποια οικονομική κυριαρχία, η οποία αποτελεί την αναγκαία προϋπόθεση για να παλέψουν κατά των ξένων και ντόπιων ελίτ. Αντίθετα, τμήμα μεν της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς μιλούσε μόνο για έξοδο από το ευρώ, και «συνολική ρήξη με την Ε.Ε.» (που ανάγεται στα τρία τέρμινα), ενώ το μεγαλύτερο τμήμα της συνέδεε την έξοδο από την Ε.Ε. με τη «λαϊκή εξουσία» που -όπως έδειξε και το άνετο πέρασμα των καταστροφικών μέτρων- είναι αδύνατη στο προβλέψιμο μέλλον.

Το ίδιο όμως το πέρασμα των μέτρων έδειξε και την κενότητα της ρητορικής της ρεφορμιστικής Αριστεράς που στήριξε το «κίνημα των αγανακτισμένων», το οποίο διακήρυσσε ότι θα παρεμπόδιζε τους χουντικούς να περάσουν τα μέτρα τους. Σήμερα, όλοι μέμφονται τους «κουκουλοφόρους» (που πολλοί από αυτούς απλώς φορούσαν κουκούλα για να προστατευθούν από τα δολοφονικά χημικά των χουντικών πραιτοριανών), διότι δήθεν εμπόδισαν το ειρηνικό κίνημα στο Σύνταγμα να επιβάλει τα γενικόλογα αιτήματά του («έξω η τρόικα, έξω τα Μνημόνια» κ.λπ.), που δεν ήταν όμως παρά ευχολόγια εφ' όσον δεν προέβλεπαν συγκεκριμένα αποτελεσματικά μέσα για την επίτευξή τους. Καμία άλλωστε χούντα δεν έπεσε στην Ιστορία με χορούς και τραγούδια στην πλατεία ή με ειρηνικές περικυκλώσεις των κέντρων εξουσίας (οι Μουμπάρακ και Μπεν Αλι έπεσαν, γιατί την έξωσή τους ενέκρινε και η υπερεθνική ελίτ, ενώ ο Γιωργάκης είναι «ο άνθρωπός τους στην Αθήνα»!).

Ούτε βέβαια καμία περιφερειακή χώρα ξεπέρασε την καπιταλιστική κρίση της εφαρμόζοντας τις «ασπιρίνες» των «ειδικών» της ρεφορμιστικής Αριστεράς, τους οποίους καλούσε δήθεν η Λαϊκή Συνέλευση στην παρωδία Αμεσης Δημοκρατίας που στήθηκε στο Σύνταγμα (αλλά στην πραγματικότητα καλούσαν οι «ανοικτές» επιτροπές που επάνδρωναν στελέχη της Αριστεράς αυτής).

Δηλαδή, τα γιατροσόφια που αποπροσανατόλιζαν τα λαϊκά στρώματα με ανώδυνες (για τις ελίτ) ανοητολογίες ότι η κρίση οφείλεται στο xρέος (δηλαδή στο σύμπτωμά της) και ότι το μόνο που χρειάζεται είναι να παλέψουμε για το λογιστικό έλεγχό του, ώστε να μάθουμε ποιο τμήμα του είναι παράνομο -λες και για το υπόλοιπο χρέος, που θα το έβρισκε «νόμιμο», ρώτησε κανένας τα λαϊκά στρώματα!

Οσον αφορά το πώς θα μπορούσαμε να ανατρέψουμε τα καταστροφικά μέτρα και την ίδια τη χούντα που τα υιοθέτησε, που κατά τη γνώμη μου περνά μέσα από γενική απεργία διαρκείας η οποία θα οργανωθεί «από κάτω», θα επανέλθω στο επόμενο.

http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos

ΜΠΔΣ-Πρόγραμμα Αποκρατικοποιήσεων 2011-2015 Αναδημοσίευση από RadicalDesire

2011-07-02T23:13:00.001+02:00

Έτος Όνομα Εκτιμώμενος χρόνος Ποσοστό του Δημοσίου Ποσοστό προς πώληση Είδος συναλλαγής

2011
Οργανισμός Τηλεπικοινωνιών Ελλάδος (OTE) 2ο τρίμηνο 16.0% 10,0% Πώληση Μετοχών

Εταιρία Ύδρευσης Αποχέτευσης Θεσσαλονίκης 3ο τρίμηνο 74,0% 40% Πώληση Μετοχών ΕΕΣ

Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών (ΔΑΑ) 3ο τρίμηνο 100,0% - Επέκταση Σύμβασης

Οργανισμός Προγνωστικών Αγώνων Ποδοσφαίρου 1 3ο τρίμηνο 100,0% - Επέκταση Σύμβασης

Οργανισμός Προγνωστικών Αγώνων Ποδοσφαίρου 2 3ο τρίμηνο 100,0% - Νέες Άδειες Παιγνίων

Οργανισμός Λιμένος Θεσσαλονίκης 3ο τρίμηνο 74,3% 23,3% Πώληση Μετοχών ΕΕΣ

Κρατικά Λαχεία 3ο τρίμηνο 100,0% 100,0% Πώληση Μετοχών ΕΕΣ

Οργανισμός Λιμένος Πειραιώς 4ο τρίμηνο 74,1% 23,1% Πώληση Μετοχών ΕΕΣ

Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα (ΕΑΣ) 4ο τρίμηνο 99,8% 99,8% Πώληση Μετοχών

Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο 4ο τρίμηνο 34,0% 34,0% Πώληση Μετοχών

Δημόσια Επιχείρηση Αερίου (ΔΕΠΑ) 4ο τρίμηνο 65,0% 55,0% Πώληση Μετοχών

Διαχειριστής Εθνικού Συστήματος Αερίου (ΔΕΣΦΑ) 4ο τρίμηνο 65,0% 31,0% Πώληση Μετοχών

ΤΡΑΙΝΟΣΕ 4ο τρίμηνο 100,0% 100,0% Πώληση Μετοχών

ΛΑΡΚΟ 4ο τρίμηνο 55,2% 55,2% Πώληση Μετοχών

Alpha Bank 4ο τρίμηνο 0,6% 0,6% Πώληση Μετοχών

Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος 4ο τρίμηνο 1,2% 1,2% Πώληση Μετοχών

Οργανισμός Διεξαγωγής Ιπποδρομιών Ελλάδος (ΟΔΙΕ) 4ο τρίμηνο 100,0% 100,0% Πώληση Μετοχών

Άδειες Κινητής Τηλεφωνίας 4ο τρίμηνο 100,0% 100,0% Επέκταση Σύμβασης

Ελληνικό Καζίνο Πάρνηθας 4ο τρίμηνο 49,0% 49,0% Πώληση Μετοχών

Ελληνική Βιομηχανία Οχημάτων (ΕΛΒΟ) 4ο τρίμηνο 72,6% 72,6% Πώληση Μετοχών

Οργανισμός Προγνωστικών Αγώνων Ποδοσφαίρου 4ο τρίμηνο 34,0% 34,0% Πώληση Μετοχών

Ελληνικό 1 4ο τρίμηνο 100,0% - Πώληση Μετοχών ΕΕΣ

Τέσσερα Αεροσκάφη Airbus 4ο τρίμηνο 100,0% 100,0% Πώληση

Ακίνητα 1 4ο τρίμηνο 100,0% - Πώληση Μετοχών ΕΕΣ

2012
Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών (ΔΑΑ) 1ο τρίμηνο 55,0% ³ 21% Πώληση Μετοχών ΕΕΣ

Ελληνικά Πετρέλαια (ΕΛΠΕ) 1ο τρίμηνο 35,5% 35,5% Πώληση Μετοχών

Τράπεζα Πειραιώς 1ο τρίμηνο 1,3% 1,3% Πώληση Μετοχών

Αγροτική Τράπεζα Ελλάδος (ATE) 1ο τρίμηνο 77,3% 26,2% Πώληση Μετοχών

Αυτοκινητόδρομος «Εγνατία Οδός» 1ο τρίμηνο 100,0% 100,0% Πώληση Μετοχών ΕΕΣ

Ελληνικά Ταχυδρομεία (ΕΛΤΑ) 1ο τρίμηνο 90,0% ³ 40% Πώληση Μετοχών

Λιμάνια 1 1ο τρίμηνο 100,0% 100,0% Πώληση Μετοχών ΕΕΣ

Εταιρία Ύδρευσης Αποχέτευσης Πρωτευούσης 2ο τρίμηνο 61,3% 27,3% Πώληση Μετοχών ΕΕΣ

Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων 2ο τρίμηνο 100,0% 100,0% Πώληση Μετοχών ΕΕΣ

Ακίνητα 2 2ο τρίμηνο 100,0% 100,0% Πώληση Μετοχών ΕΕΣ

Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού (ΔΕΗ) 3ο τρίμηνο 51,0% 17,0% Πώληση Μετοχών

Ελληνικοί Αυτοκινητόδρομοι 1 3ο τρίμηνο 100,0% 100,0% Πώληση Μετοχών ΕΕΣ

Περιφερειακά Αεροδρόμια 1 3ο τρίμηνο 100,0% 100,0% Πώληση Μετοχών ΕΕΣ

Ελληνικό 2 4ο τρίμηνο 100,0% - Πώληση Μετοχών ΕΕΣ

Ακίνητα 3 4ο τρίμηνο 100,0% - Πώληση Μετοχών ΕΕΣ

Ψηφιακό Μέρισμα 1 4ο τρίμηνο 100,0% 100,0% Πώληση Δικαιωμάτων

Εταιρία Ύδρευσης Αποχέτευσης Θεσσαλονίκης 4ο τρίμηνο 34,0% Πώληση Μετοχών ΕΕΣ

Μεταλλευτικά Δικαιώματα 1 4ο τρίμηνο 100,0% 100,0% Πώληση Μετοχών ΕΕΣ
2013

Υποθαλάσσιο κοίτασμα φυσικού αερίου «Ν. Καβάλα» 1ο τρίμηνο 100,0% 100,0% Πώληση Μετοχών ΕΕΣ

Περιφερειακά Αεροδρόμια 2 2ο τρίμηνο 100,0% 100,0% Πώληση Μετοχών ΕΕΣ

Λιμάνια 2 2ο τρίμηνο 100,0% 100,0% Πώληση Μετοχών ΕΕΣ

Ακίνητα 4 3ο τρίμηνο 100,0% 100,0% Πώληση Μετοχών ΕΕΣ

Μεταλλευτικά Δικαιώματα 2 3ο τρίμηνο 100,0% 100,0% Πώληση Μετοχών ΕΕΣ

Ψηφιακό Μέρισμα 2 4ο τρίμηνο 100,0% 100,0% Πώληση Δικαιωμάτων

Εταιρία Ύδρευσης Αποχέτευσης Πρωτευούσης 4ο τρίμηνο 34,0% Πώληση Μετοχών ΕΕΣ

Ελληνικοί Αυτοκινητόδρομοι 2 4ο τρίμηνο 100,0% 100,0% Πώληση Μετοχών ΕΕΣ
2014

Ελληνικοί Αυτοκινητόδρομοι 3 100,0% 100,0% Πώληση Μετοχών ΕΕΣ

Ακίνητη Περιουσία 100,0% - Πώληση Μετοχών ΕΕΣ

2015
Ελληνικοί Αυτοκινητόδρομοι 4 100,0% - Πώληση Μετοχών ΕΕΣ

Ακίνητη Περιουσία 100,0% - Πώληση Μετοχών ΕΕΣ

Σημείωση: Όπου εμφανίζονται με έντονα στοιχεία τα ποσοστά 100% 100%, σημαίνουν ότι το δημόσιο είναι κάτοχος του 100% του ποσοστού της ιδιοκτησίας και θα πωλήσει ολόκληρο αυτό το ποσοστό. Έτσι, εξ ολοκλήρου θα πωληθούν από το κράτος: Τα Κρατικά Λαχεία, ο ΤΡΑΙΝΟΣΕ, ο Οργανισμός Διεξαγωγής Ιπποδρομιών Ελλάδος, τέσσερα αεροσκάφη Airbus, η Εγνατία Οδός, Λιμάνια (σε δύο φάσεις), το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων, οι Ελληνικοί Αυτοκινητόδρομοι, τα Περιφερειακά Αεροδρόμια, τα Μεταλλευτικά Δικαιώματα, το Ψηφιακό Μέρισμα του Δημοσίου, Το Υποθαλάσσιο Κοίτασμα Φυσικού Αερίου Ν. Καβάλα, και Ακίνητα (σε τέσσερις φάσεις). Στον ΟΤΕ, το δημόσιο θα πουλήσει το 10% από το 16% των μετοχών που διαθέτει (θα έχει 6% των μετοχών), στην ΕΥΑΘ το 40% από το 74%(θα έχει το 34% των μετοχών), στον ΟΛΘ το 23.3% απ' το 74.3% (θα έχει το 51% των μετοχών), στον ΟΛΠ το 23.1% από το 74.1% (θα έχει το 51% των μετοχών), στα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα θα πουλήσει ολόκληρο το ποστοστό 99.8% των μετοχών του, στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο ολόκληρο το 34% των μετοχών του, στη ΔΕΠΑ το 55% από το 65% των μετοχών του (θα έχει 10% των μετοχών), στη ΔΕΣΦΑ το 31% απ' το 65% των μετοχών του (θα έχει 34% των μετοχών), στη ΛΑΡΚΟ και το 55.2% των μετοχών του δημοσίου θα πουληθεί, στο Ελληνικό Καζίνο Πάρνιθας και το 49% του Δημοσίου θα πουληθεί, στην ΕΛΒΟ και το 72.6% του Δημοσίου θα πουληθεί, στον ΟΠΑΠ θα πουληθεί το 34% των μετοχών του Δημοσίου, στον Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών θα πουληθεί ποσοστό μεγαλύτερο του 21% από το 55% που ανήκει στο Δημόσιο, στα Ελληνικά Πετρέλαια θα πουληθεί και το 35% του Δημοσίου, στην Αγροτική Τράπεζα θα πουληθεί το 26.2% από το 77.3% του Δημοσίου, στα ΕΛΤΑ θα πουληθεί ποσοστό μεγαλύτερο του 40% από τα 90% που κατέχει το Δημόσιο, στην ΕΥΑΠ το 27.3% από το 61.3% του Δημοσίου θα πουληθεί, και στη ΔΕΗ θα πουληθεί το 17% του 51% του Δημοσίου (που θα έχει 34% των μετοχών).

Πηγή: Σχέδιο Νόμου "Μεσοπρόθεσμης Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2012-2015", σελ. 9.

Τυνησία : Ο αγώνας συνεχίζεται του Don Duncan

2011-06-06T23:13:00.000+02:00

Ο αγώνας του Τυνησιακού λαού ο οποίος ανέτρεψε τον Zine al-Abidine Ben Ali δεν έχει ακόμα τελειώσει. Οι διαδηλώσεις ενάντια στην προσωρινή κυβέρνηση, η οποία ανέλαβε να εξασφαλίσει τους σκοπούς της επανάστασης, συνεχίζονται. Πολλοί από τους νεολαίους που συμμετέχουν σε αυτές συλλαμβάνονται από την αστυνομία της Τύνιδας.

Στις διαδηλώσεις αυτές το ίδιο σκηνικό επαναλαμβάνεται καθημερινά: εξαγριωμένοι διαδηλωτές κατεβαίνουν στην κεντρική λεωφόρο της Τύνιδας όπου η αστυνομία τους επιτίθεται με δακρυγόνα και κάνει προσαγωγές με σκοπό να διαλύσει τις συγκεντρώσεις. Ένας από τους διαδηλωτές, ο Majid Saidi, υποστηρίζει πως οι διαδηλώσεις είναι ενάντια στην αντεπανάσταση – όπως την ονομάζει – η οποία δρομολογήθηκε από πρόσωπα ακόμα πιστά στο καθεστώς του Ben Ali. Ο Majid Saidi δηλώνει χαρακτηριστικά: “Ποτέ δεν είχαμε δει τόση βαρβαρότητα από την αστυνομία, ούτε κατά την περίοδο του Bourguiba, ούτε υπό το καθεστώς του Ben Ali αλλά ούτε και υπό την Γαλλική κατοχή.”

Στις 4 Μαΐου ένα βίντεο εμφανίστηκε στο facebook. Ο πρώην υπουργός εσωτερικών, Farhat Rajhi - ένα πρόσωπο κοινής αποδοχής στην Τυνησία - υποστήριζε πως άνθρωποι πιστοί στον Ben Ali κρατάνε ακόμα καίριες θέσεις και σχεδιάζουν στρατιωτικό πραξικόπημα ανάλογα με το πιο θα είναι το αποτέλεσμα των εκλογών του Ιουλίου. Στην μεταεπαναστατική Τυνησία δεν έχει ιδιαίτερη σημασία αν οι κατηγορίες είναι αληθείς ή όχι. Το μόνο σίγουρο είναι πως οι δηλώσεις επιβεβαίωσαν τις υποψίες μεγάλου μέρους της κοινής γνώμης. Όπως πολύ καλά το έθεσε ένας άλλος διαδηλωτής, ο Imen Megri, “είναι αλήθεια ότι ο Ben Ali δεν είναι πια στη χώρα αλλά το καθεστώς του συνεχίζει να ζει”.

Οι πρακτικές της λογοκρισίας και της αστυνομικής βαρβαρότητας, οι οποίες όλοι πίστευαν ότι ανήκουν στο παρελθόν, επέστρεψαν. Η δημοσιογράφος Marwa Rekik συνελήφθη από την αστυνομία την ώρα που κάλυπτε τις διαδηλώσεις. 'Όπως η ίδια δήλωσε οι αστυνομικοί άρπαξαν το τηλέφωνο και την κάμερα της και την χτύπησαν στο κεφάλι με αποτέλεσμα να διακομιστεί στο νοσοκομείο και να έχει πέντε ράμματα στο κεφάλι. Δεκατέσσερις άλλοι δημοσιογράφοι δήλωσαν πως χτυπήθηκαν από την αστυνομία.

Η κυβέρνηση αρνήθηκε να σχολιάσει τις δηλώσεις των δημοσιογράφων, αλλά σε μία τηλεοπτική συνέντευξη ο προσωρινός πρωθυπουργός, Beji Caid Sebsi αρνήθηκε τις κατηγορίες για αντεπανάσταση και αποκάλεσε τον Farhat Rajhi ψεύτη. Υποστήριξε πως ο ξυλοδαρμός των δημοσιογράφων ήταν λάθος και απλώς ένα μεμονωμένο γεγονός. Η Marwa Rekik εμφανίστηκε δύσπιστη απέναντι στις δηλώσεις του πρωθυπουργού και δήλωσε πως στο γεγονός υπήρχαν δεκατέσσερις δημοσιογράφοι που μπορούν να επιβεβαιώσουν το γεγονός.

Η αισιοδοξία που προκλήθηκε μετά την επανάσταση του Ιανουαρίου έχει δώσει τη θέση της στο φόβο. Η επανάσταση δεν έχει τελειώσει ακόμα και για την πραγματοποίηση των στόχων της υπάρχει πολύς δρόμος. Η μόνη επιλογή για τον Τυνησιακό λαό είναι να συνεχίσει τον αγώνα. “Δεν ήμαστε εδώ για να ζητήσουμε απλώς ψωμί και μεγαλύτερους μισθούς: Αυτό που θέλουμε είναι αξιοπρέπεια,” δήλωσε η Houdi Ben Aisha κρατώντας ένα πλακάτ που έγραφε “Χωρίς Δικαιοσύνη δεν υπάρχει Ειρήνη.”

Don Duncan, Le Monde Diplomatique, June 2011
Μετάφραση: Πράπας Δημήτρης 05/06/2011
Διαβάστε το στα αγγλικά

Ψήφισμα Λαϊκής Συνέλευσης Πλατείας Συντάγματος

2011-05-28T13:54:00.000+02:00

Εδώ και πολύ καιρό παίρνονται αποφάσεις για εμάς χωρίς εμάς.

Είμαστε εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, νεολαίοι, που έχουμε έρθει στο σύνταγμα για να παλέψουμε και να αγωνιστούμε για τις ζωές μας και το μέλλον μας.

Είμαστε εδώ γιατί γνωρίζουμε ότι οι λύσεις στα προβλήματά μας μπορούν να προέλθουν μόνο από εμάς.

Καλούμε όλους τους Αθηναίους, εργαζόμενους, ανέργους και νεολαία στο Σύνταγμα, και όλη την κοινωνία να γεμίσει τις πλατείες και να πάρει τη ζωή στα χέρια της.

Εκεί στις πλατείες θα συνδιαμορφώσουμε όλα μας τα αιτήματα και τις διεκδικήσεις μας.

Καλούμε όλους τους εργαζόμενους που θα απεργήσουν την επόμενη περίοδο να καταλήγουν και να παραμένουν στο Σύνταγμα.

Δεν θα φύγουμε από τις πλατείες, μέχρι να φύγουνε αυτοί που μας οδήγησαν εδώ: Κυβερνήσεις, Τρόικα, Τράπεζες, Μνημόνια και όλοι όσοι μας εκμεταλλεύονται. Τους διαμηνύουμε ότι το χρέος δεν είναι δικό μας.

ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ!

ΙΣΟΤΗΤΑ - ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ – ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ!

Ο μόνος αγώνας που χάνεται είναι αυτός που δεν δόθηκε ποτέ!

Πηγή: http://real-democracy.gr/el/ψηφισμα-λαικησ-συνελευσησ-πλατειασ-συνταγματοσ-0

Θα ήταν πολιτική αυτοκτονία για την Ελλάδα η στάση πληρωμών ή έξυπνη κίνηση; τoυ Aditya Chakrabortty, Guardian

2011-05-26T20:59:00.001+02:00

Από τον George Bush έως τον George Osborne, πολλά ηλίθια και ανειλικρινή πράγματα έχουν ειπωθεί κατά τη διάρκεια της χρηματοπιστωτικής κρίσης. Αλλά ένα είδος βραβείου θα έπρεπε να πάει στον Lorenzo Bini Smaghi.

Aναδημοσίευση από //ΠαραλληλοΓράφος//

Η θέση του στην εκτελεστική επιτροπή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας κάνει τον Smaghi έναν από τους σημαντικότερους οικονομικούς αξιωματούχους στην ήπειρο. Ψηφίζει για το αν τα επιτόκια στη ζώνη του ευρώ θα πρέπει να αυξηθούν ή μειωθούν. Έχει λόγο στις επιχειρήσεις διάσωσης των υπερχρεωμένων κρατών στο πλαίσιο του ενιαίου νομίσματος. Και πριν από δύο εβδομάδες, προειδοποίησε τους απεργούντες έλληνες: "Στάση πληρωμών ή αναδιάρθρωση του χρέους είναι ένα οικονομικά και κοινωνικά δραματικό γεγονός για τη χώρα που θα τα αντιμετωπίσει -Θα το έλεγα πολιτική αυτοκτονία- γεγονός που οδηγεί πολλούς στη φτώχεια."

Τι πάει στραβά με αυτό το επιχείρημα; Λοιπόν, για να χρησιμοποιήσω έναν τεχνικό όρο, είναι μπαρούφες. Πιο συγκεκριμένα, είναι οι μπαρούφες του είδους όλοι-το-λένε,-έτσι-θα-πρέπει-να-είναι-αλήθεια, ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα της χάραξης ευρωπαϊκής πολιτικής από τότε που ξέσπασε η τραπεζική κρίση.

Όταν πρόκειται να εκστομίσει κοινότυπες ανοησίες, ο Smaghi έχει μια λεπτή φινέτσα. Το 2007, έγραψε: “Το ιρλανδικό παράδειγμα δείχνει ότι είναι δυνατόν να ευημερήσει στη νομισματική ένωση, καθώς έχει τον υψηλότερο ρυθμό ανάπτυξης από την υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ένωση.” Ήταν τόσο κραυγαλέο το λανθασμένο του συμπεράσματος που οδήγησε bloggers να δώσουν στον διάσημο κεντρικό τραπεζίτη ένα νέο όνομα: BS. (σημ. λογοπαίγνιο των αρχικών του ονόματος του με το BS, συντομογραφία του bullshit)

Αυτή τη στιγμή, όμως, ο BS έχει πολλούς φίλους. Δεν περνά μια ημέρα χωρίς ένας βαρέων βαρών παράγοντας από τη Φρανκφούρτη ή τις Βρυξέλλες να προειδοποιεί την Αθήνα, οτι αν δεν είναι συνεπής στην πληρωμή των δανείων της στο ακέραιο και εγκαίρως, θα έχει οδυνηρές συνέπειες: οι επενδυτές δεν πρόκειται ποτέ ξανά να δανείσουν την κυβέρνηση, ούτε ξένες επιχειρήσεις πρόκειται να έρθουν στη χώρα.

Ακόμη και εκείνοι που μπορούν να δουν ότι οι παραπάνω απαιτήσεις είναι αδύνατες να εκπληρωθούν από τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου με την αδύναμη και διαιρεμένη κυβέρνησή του και την κατεστραμμένη οικονομία, μόλις και μετά βίας χρησιμοποιούν την λέξη στάση πληρωμών – μιλούν αντί αυτής για αναδιάρθρωση ή αναδιοργάνωση. Την περασμένη εβδομάδα, εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής εξαπόλυσε την ιδέα του re-profiling του χρέους. Αυτό, διαβεβαίωσε τους δημοσιογράφους, είναι “μια διαφορετική έννοια από την αναδιάρθρωση του χρέους. Δεν περιλαμβάνει… τους ίδιους παίκτες και δεν έχει τις ίδιες συνέπειες.” Αναφορές ότι καθ’ όλη την διάρκεια της ενημέρωσης χόρευε στο κεφάλι μιας καρφίτσας, δεν επιβεβαιώθηκαν.

Στην καλύτερη περίπτωση, αυτή είναι οικονομική διπλωματία κατ’ ευφημισμό˙ στη χειρότερη, απροκάλυπτη στήριξη των αρπακτικών της αγοράς. Είτε έτσι είτε αλλιώς, αυτό που κυρίως λείπει από αυτή τη συζήτηση είναι η οποιαδήποτε συζήτηση για το τι δείχνουν τα στοιχεία για τις χώρες που κάνουν στάση πληρωμών. Το οποίο δεν θα πρέπει να αποτελεί έκπληξη, διότι, αν ήταν πιο ευρέως διαδεδομένη, οι ψηφοφόροι στην Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία θα μπορούσαν κάλλιστα να ζητούν πολύ πιο έντονα και αποφασιστικά από τις κυβερνήσεις τους να προχωρήσουν σε κάτι τέτοιο.

Κατά τη διάρκεια των χρόνων, οικονομολόγοι από τον Ken Rogoff ως τον Barry Eichengreen έχουν αμφισβήτησε την ιδέα ότι η στάση πληρωμών είναι, για να χρησιμοποιήσω τη φράση του Bini Smaghi, “αυτοκτονία”. Αλλά το καλύτερο πρόσφατο κείμενο που έχω συναντήσει για το θέμα αυτό είναι από τον Οκτώβριο του 2008, λίγο μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers, και γράφτηκε από τους Eduardo Borensztein και Ugo Panizza για το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Δεδομένου ότι το ΔΝΤ ξοδεύει τον περισσότερο χρόνο του πιέζοντας τις χρεωμένες κυβερνήσεις να παραμείνουν στο δρόμο της δημοσιονομικής προσαρμογής, μπορείτε να υποθέσετε ότι αυτοί οι δύο έγραψαν για τους κινδύνους της στάσης πληρωμών. Καμιά σχέση.

Πρώτον, οι Borensztein και Panizza έβαλαν δίπλα δίπλα την ιστορία των χωρών που προχώρησαν σε στάση πληρωμών μεταξύ 1824 και 2004. Στη συνέχεια εξέτασαν τις βραχυπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες συνέπειες της. Το συμπέρασμά τους; "Το οικονομικό κόστος είναι γενικά σημαντικό, αλλά βραχύβιο … Δεν έχουμε σχεδόν ποτέ ανιχνεύσει επιπτώσεις πέρα από ένα ή δύο χρόνια".

Είναι αλήθεια, όπως ο Bini Smaghi και οι συνεργάτες του ισχυρίζονται, ότι οι επενδυτές δεν δανείζουν σε χώρες που ξεγέλασαν για τα δάνειά τους – αλλά το άτυπο εμπάργκο διαρκεί κάποιους μήνες. Οι ερευνητές του ΔΝΤ δείχνουν αυτό που οι κυβερνήσεις της Αργεντινής και της Ρωσίας θα μπορούσαν να σας πουν από την πρόσφατη εμπειρία τους: οι αγορές έχουν αρκετά βραχεία μνήμη. Ακόμη και το επιτόκιο των δανείων για τις ντροπιασμένες χώρες πέφτει μέσα σε δύο χρόνια από την τιμωρία τους σε σχεδόν φυσιολογικά επίπεδα.

Δεν μπορούμε να πούμε ότι η εθνική χρεοκοπία είναι τόσο εύκολη. Οργισμένοι οι πιστωτές έχουν την κακή συνήθεια να βάζουν δικηγόρους από το Μανχάταν να στραφούν εναντίων φτωχών χωρών της Αφρικής, αν και ξέρουν ότι δεν υπάρχει καμιά πιθανότητα να πάρουν τα δολάρια τους πίσω. Αλλά μπορούμε καθαρά να παραδεχθούμε ότι το να μην πληρώσει τα δάνειά της, είναι μια βιώσιμη επιλογή για μια κυβέρνηση που έχει ξεμείνει από άλλες επιλογές.
Η Αθήνα είναι πλέον σε αυτό το σημείο. Υπό το βάρος μιας ιστορικής περικοπής δαπανών, η ελληνική οικονομία κατέρρευσε ταχύτερα από και από μια βαριά φορτωμένη βιβλιοθήκη από πεπιεσμένο χαρτόνι. Οι υπερβάσεις του προϋπολογισμού έχουν εκτοξευτεί πέραν από τις διεθνείς επίσημες προβλέψεις, και στην αγορά, οι επενδυτές χθες θα ήταν πρόθυμοι να δανείσουν στην Αθήνα με επιτόκιο 17%. Θα μπορούσατε να δανειστείτε με καλύτερους όρους με την πιστωτική σας κάρτα.

Γιατί λοιπόν η Αθήνα δεν παραιτείται; Σίγουρα όχι γιατί η οικονομία της θα πάει χειρότερα, αλλά επειδή οι τράπεζες, στη Γερμανία (η οποία κατέχει το $ 26δις του ελληνικού χρέους) και τη Γαλλία (η οποία κατέχει $ 20 δισ.) και στην Ελλάδα, θα έχουν στη συνέχεια ένα πλήγμα στην φερεγγυότητα τους. Όμως, η απάντηση θα μπορούσε να είναι να ασχοληθούν με τις τράπεζες – δίνοντάς τους περισσότερα χρήματα ή απλά παίρνοντας τον έλεγχο τους – και όχι να σταυρώσουν μια οικονομία.

Για τον Κώστα Λαπαβίτσα, οικονομολόγο στη Σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, στην περίπτωση της Αθήνας η κατάσταση αυτή αντιπροσωπεύει ένα μόνο πράγμα. “Είναι ο θρίαμβος των τραπεζών,” μου λέει. “Οι δανειστές στην Ελλάδα και το εξωτερικό τυγχάνουν προνομιακής μεταχείρισης στις πλάτες του ελληνικού λαού”.

Ο πόλεμος στη Λιβύη και η αριστερά Αναδημοσίευση από την εφημερίδα Αυγή

2011-04-10T00:43:00.002+02:00

Η δυτική επέμβαση στη Λιβύη έχει πυροδοτήσει μια μεγάλη διαμάχη ανάμεσα σε πολιτικούς και στρατιωτικούς αναλυτές, πολιτικούς και στρατιωτικούς, διανοούμενους και αγωνιστές. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η διαμάχη στους κόλπους της αριστεράς, όχι μόνο για το τελικό διά ταύτα (υπέρ ή κατά της επέμβασης), αλλά και για τις αποχρώσεις και τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται. Δημοσιεύουμε σήμερα εκτενή αποσπάσματα από τρία σχετικά κείμενα, που καλύπτουν όλο το φάσμα των απόψεων: του γνωστού κοινωνιολόγου και ιστορικού Immanuel Wallerstein («The Great Libyan Distraction», 1.4.2011), του καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, ειδικού για θέματα της Μέσης Ανατολής Juan Cole («An open letter to the Left on Libya», 27.3.2011) και του γνωστού διανοούμενου και αγωνιστή Tariq Ali («Libya is another case of selective vigilantism by the west», Τhe Guardian, 29.3.2011).Στρ. Μπ.

Ο μεγάλος αποπροσανατολισμός

του Immanuel Wallerstein

Η σύγκρουση εν συνόλω στη Λιβύη τον τελευταίο μήνα -ο εμφύλιος πόλεμος στη χώρα και η καθοδηγούμενη από τις ΗΠΑ στρατιωτική επιχείρηση εναντίον του Καντάφι- δεν γίνεται ούτε για ανθρωπιστικούς λόγους ούτε για τον άμεσο εφοδιασμό της παγκόσμιας αγοράς με πετρέλαιο. Στην πραγματικότητα, συνιστά έναν μεγάλο αποπροσανατολισμό -έναν εσκεμμένο αποπροσανατολισμό- της προσοχής από τον κύριο πολιτικό αγώνα που διεξάγεται στον αραβικό κόσμο. Υπάρχει ένα πράγμα στο οποίο ο Καντάφι και οι Δυτικοί ηγέτες, όλων των πολιτικών απόψεων, συμφωνούν πλήρως: θέλουν, όλοι τους, να επιβραδύνουν, να καναλιζάρουν, να ελέγξουν, να οριοθετήσουν την πρόσφατη Εξέγερση των Αράβων και να την εμποδίσουν να αλλάξει τις βασικές πολιτικές πραγματικότητες του αραβικού κόσμου και τον ρόλο του στη γεωπολιτική του παγκόσμιου συστήματος.

Το ξέσπασμα της εξέγερσης στη Λιβύη ήταν το άμεσο αποτέλεσμα της επιτυχίας των εξεγέρσεων στις δύο γειτονικές χώρες, την Τυνησία και την Αίγυπτο. Ο Καντάφι είναι ένας εντελώς αδίστακτος ηγέτης και έκανε φρικιαστικές δηλώσεις για την τύχη που επεφύλασσε στους προδότες. Αν πολύ γρήγορα ακούστηκαν ισχυρές φωνές στη Γαλλία, τη Μεγάλη Βρετανία και τις ΗΠΑ υπέρ της στρατιωτικής επέμβασης, αυτό δεν οφείλεται στο ότι ο Καντάφι ήταν ένας αντιιμπεριαλιστικός κάρφος στον οφθαλμό τους. Πουλούσε πρόθυμα το πετρέλαιό του στη Δύση και καυχιόταν για το γεγονός ότι βοήθησε την Ιταλία να φράξει τον δρόμο στους λαθρομετανάστες, ενώ έκανε προσοδοφόρες ρυθμίσεις για τις δυτικές επιχειρήσεις που επένδυαν στη Λιβύη.

Το στρατόπεδο των υποστηρικτών της επέμβασης είχε δύο συνιστώσες: εκείνους για τους οποίους οιαδήποτε ανεξαιρέτως στρατιωτική επιχείρηση της Δύσης είναι ακαταμάχητη, και εκείνους που υποστήριζαν την εκδοχή μιας ανθρωπιστικής επέμβασης. Έντονα αντίθετος ήταν ο αμερικανικός στρατός, που θεωρούσε τον λιβυκό πόλεμο σαν μια μάταιη και τεράστια πίεση για τις ΗΠΑ. Η ομάδα όσων ήταν αντίθετοι στην επέμβαση φαινόταν να υπερισχύει, όταν έξαφνα το ψήφισμα του Αραβικού Συνδέσμου ανέτρεψε τον συσχετισμό.

Πώς συνέβη αυτό; Η σαουδαραβική κυβέρνηση εργάστηκε έντονα και αποτελεσματικά για να περάσει ένα ψήφισμα υπέρ της δημιουργίας μιας ζώνης μη πτήσεων. Με σκοπό να εξασφαλίσουν την ομοφωνία των αραβικών κρατών, οι Σαουδάραβες έκαναν δύο παραχωρήσεις. Το αίτημα περιοριζόταν μόνο στη δημιουργία ζώνης μη πτήσεων, ενώ υιοθετήθηκε και ένα δεύτερο ψήφισμα που αντιτίθετο στην εισβολή χερσαίων δυτικών δυνάμεων.

Τι οδήγησε τους Σαουδάραβες σε αυτό; Μήπως κάποιο τηλεφώνημα από τις ΗΠΑ; Νομίζω ότι συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Οι Σαουδάραβες επιχείρησαν να επηρεάσουν την αμερικανική πολιτική, και όχι το αντίστροφο. Και η απόπειρα πέτυχε.

Αυτό που ήθελαν επειγόντως, και κέρδισαν, οι Σαουδάραβες ήταν ένας μεγάλος αποπροσανατολισμός από τη δική τους δράση: την καταστολή της Αραβικής Εξέγερσης, που επεκτάθηκε καταρχάς στη Σαουδική Αραβία, μετά στα κράτη του Κόλπου και στη συνέχεια σε όλο τον αραβικό κόσμο.

Η Εξέγερση αυτή, που στρέφεται κατά της εξουσίας, δημιουργεί περίεργους διχασμούς στις χώρες όπου εξαπλώνεται και δημιουργεί απρόσμενες συμμαχίες. Η έκκληση για ανθρωπιστική επέμβαση αποτελεί ένα κατεξοχήν τέτοιο παράδειγμα διχασμού. Το πρόβλημα με την ανθρωπιστική επέμβαση είναι ότι ποτέ δεν είμαστε σίγουροι ότι είναι ανθρωπιστική. Οι υποστηρικτές πάντοτε τονίζουν με έμφαση τις περιπτώσεις όπου μια τέτοια επέμβαση δεν πραγματοποιήθηκε, όπως στη Ρουάντα. Αλλά δεν μιλάνε ποτέ για τις περιπτώσεις που πραγματοποιήθηκε. Ναι, στη βραχεία διάρκεια, μια τέτοια επέμβαση μπορεί να αποτρέψει τη σφαγή ενός λαού. Το πετυχαίνει όμως πραγματικά, λίγο πιο μακροπρόθεσμα; Για να αποτρέψουν βραχυπρόθεσμα τις σφαγές του Σαντάμ Χουσεΐν, οι ΗΠΑ εισέβαλαν στο Ιράκ. Τελικά, στη διάρκεια μιας δεκαετίας, έχουν βρει τον θάνατο λιγότεροι άνθρωποι; Δεν το νομίζω. […]

Η στρατιωτική δράση των ΗΠΑ στη Λιβύη είναι λάθος, τόσο από το στενό πρίσμα των αμερικανικών συμφερόντων όσο και από το πρίσμα της ανθρωπιστικής επέμβασης. Δεν θα τελειώσει σύντομα. Ο πρόεδρος Ομπάμα έχει εξηγήσει τις ενέργειές του με έναν πολύ περίπλοκο και λεπτό τρόπο. Αυτό που έχει πει στην ουσία είναι ότι αν ο πρόεδρος των ΗΠΑ, σκεπτόμενος με προσοχή, κρίνει ότι μια επέμβαση είναι προς το συμφέρον των ΗΠΑ και του πλανήτη, μπορεί και πρέπει να την αποφασίσει. Δεν αμφιβάλλω ότι πήρε αυτή την απόφαση με μεγάλη αγωνία. Αλλά αυτό δεν αρκεί. Είναι μια τρομακτική, δυσοίωνη και εν τέλει αυτοκαταστροφική πρόταση.

Εντωμεταξύ, η μεγαλύτερη ελπίδα όλων μας είναι ότι η πρόσφατη Αραβική Εξέγερση θα αναταράξει τα πράγματα και, πρώτα απ’ όλα, τη Σαουδική Αραβία.

***

Ανοιχτή επιστολή στην Αριστερά για τη Λιβύη

του Juan Cole

Η επέμβαση στη Λιβύη, με απόφαση του ΟΗΕ, θέτει ηθικά ζητήματα υψίστης σημασίας και έχει διχάσει έντονα την αριστερά. Καταρχάς, η κατάσταση στη Λιβύη αναδεικνύει μια σοβαρή αντίθεση ανάμεσα σε δύο βασικές αρχές της πολιτικής της αριστεράς: της υποστήριξης των λαών και της αντίθεσης στις ξένες επεμβάσεις. […]

Αν η αριστερά αντιτίθεται στην επέμβαση, τότε συγκατατίθεται de facto στην απόφαση του Καντάφι να τσακίσει ένα κίνημα που ενσαρκώνει τις προσδοκίες της πλειονότητας των εργαζόμενων και των φτωχών της Λιβύης, καθώς και μεγάλου αριθμού εργαζόμενων της μεσαίας τάξης. Ο Καντάφι θα αποκαταστήσει τη θέση του στην εξουσία, συνθλίβοντας το απελευθερωτικό κίνημα και η χώρα θα επανέλθει στην εξουσία της μυστικής αστυνομίας. Οι συνέπειες από αυτή την ανάκαμψη του θυμωμένου και πληγωμένου Παράφρονος, με τα ταμεία του γεμάτα από τα δισεκατομμύρια του πετρελαίου, μπορεί να είναι ολέθριες για τα δημοκρατικά κινήματα στις γειτονικές χώρες, την Αίγυπτο και την Τυνησία.

Τα επιχειρήματα εναντίον της διεθνούς επέμβασης δεν είναι αμελητέα· ωστόσο, όλα δέχονται υπορρήτως ότι τα πάντα θα είχαν καλώς στη διεθνή κοινότητα αν ο Καντάφι έστελνε τα τανκς του ενάντια στα πλήθη των αθώων πολιτών, που απλώς ασκούν το δικαίωμα της ειρηνικής συνάθροισης και διαμαρτυρίας προς την κυβέρνησή τους. (Δεν είναι αλήθεια ότι πολλοί διαδηλωτές πήραν τα όπλα από την αρχή· κάποιοι το έκαναν αργότερα, αναγκασμένοι από τη στρατιωτική επίθεση του Καντάφι εναντίον τους. Ακόμα και σήμερα, δεν υπάρχουν εκπαιδευμένα στρατεύματα στην πλευρά των εξεγερμένων).

Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι η επέμβαση στη Λιβύη αναδίδει ένα πολιτικό άρωμα νεοσυντηρητισμού. Ωστόσο, οι νεοσυντηρητικοί μισούν τα Ηνωμένα Έθνη και θέλουν να τα διαλύσουν. Ξεκίνησαν τον πόλεμο στο Ιράκ χωρίς απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας, με τρόπο που παραβίαζε σαφώς τον Χάρτη του ΟΗΕ. Ο εκπρόσωπός τους, και για σύντομο διάστημα πρεσβευτής των ΗΠΑ στον ΟΗΕ, Τζον Μπόλτον, έφτασε κάποια στιγμή να αρνηθεί ακόμα και την ύπαρξη του ΟΗΕ. Οι νεοσυντηρητικοί επιθυμούν την εκδήλωση της αμερικανικής δύναμης μονομερώς, χωρίς έλεγχο, όπως τους καπνίσει.

Επιτρέποντας στους νεοσυντηρητικούς να μονοπωλούν την ανθρωπιστική επέμβαση και να την εμφανίζουν σαν αποκλειστικά δική τους υπόθεση, δημιουργούμε μια πολύ αρνητική υποθήκη για το διεθνές δίκαιο και τους θεσμούς, και πρσφέροντάς τους μια αξιοπιστία που δεν τους αξίζει, για πράγματα που στην πραγματικότητα δεν πιστεύουν. […]

Οι αριστεροί δεν ήταν ποτέ οπαδοί του απομονωτισμού. Στις ΗΠΑ, προοδευτικοί πολίτες πήγαν να πολεμήσουν στον Ισπανικό Εμφύλιο, συγκροτώντας την Ταξιαρχία Λίνκολν. Και αυτή ήταν μια ξένη επέμβαση. Οι αριστεροί ήταν ευτυχείς με την παρέμβαση του Τσώρτσιλ και εν συνεχεία του Ρούσβελτ κατά του Άξονα. Το να ανάγουμε αψήφιστα τον «αντιιμπεριαλισμό» σε απόλυτη αξία οδηγεί σε εντελώς παράλογες θέσεις. Με ενοχλεί εξαιρετικά μια αριστερή κολακεία που περιβάλλει τον Ιρανό πρόεδρο Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ, με τη λογική ότι είναι «αντιιμπεριαλιστής», καθώς και η παραδοχή ότι κατά κάποιον τρόπο τοποθετείται στην αριστερά. Ως στυλοβάτης ενός καταπιεστικού θεοκρατικού καθεστώτος που καταπιέζει τους εργαζόμενους, ανήκει στην Άκρα Δεξιά και το γεγονός ότι δεν του αρέσουν οι ΗΠΑ και η Δυτική Ευρώπη δεν τον εξευγενίζει.

Η άποψη ότι τα κοινωνικά προβλήματα δεν μπορούν να επιλυθούν μόνο με στρατιωτική βία μπορεί να αληθεύει. Υπάρχουν όμως ορισμένα προβλήματα που δεν μπορούν να λυθούν χωρίς στρατιωτική επέμβαση, γιατί αλλιώς θα είχαμε μια συντριβή των προοδευτικών δυνάμεων. Όσοι υποστηρίζουν ότι οι «Λίβυοι» πρέπει να διευθετήσουν μόνοι τους το ζήτημα, αγνοούν ηθελημένα το συντριπτικό κατασταλτικό πλεονέκτημα που έχει ο Καντάφι, χάρη στα αεροπλάνα, τα πολεμικά ελικόπτερα και τα τανκς του: οι «Λίβυοι» θα συνθλιβούν ανελέητα. […]

Θα ήθελα να παροτρύνω την αριστερά να μην είναι μονοδιάστατη. Είναι δυνατόν να σκεφτούμε κατά περίπτωση και να οδηγηθούμε σε μια ηθική πολιτική θέση, που θα υποστηρίζει τους λαούς στις δύσκολες μάχες τους, όπως στη Λιβύη. Αν αδιαφορούμε για το αν ο λαός της Βεγγάζης δολοφονείται και συνθλίβεται μαζικά, τότε δεν ανήκουμε στην αριστερά. Πρέπει να αποφύγουμε να αναγορεύσουμε την «ξένη επέμβαση» σε απόλυτο ταμπού, όπως έχει κάνει η δεξιά με τις εκτρώσεις, αν αυτό μας οδηγεί να γίνουμε τόσο ανάλγητοι (και οι ανελαστικές a priori θέσεις συχνά οδηγούν στην αναλγησία). Είναι πια εύκολο να ξεχνάμε ότι οι πολιτικές θέσεις του Ουίνστον Τσώρτσιλ ήταν απολύτως απεχθείς από τη σκοπιά της αριστεράς, ενώ ο ίδιος υπήρξε ένας ανυπόφορος αποικιοκράτης που αντιτάχθηκε στην ανεξαρτησία της Ινδίας το 1947. Τα γραφτά του είναι γεμάτα από ρατσιστικά στερεότυπα, που ηχούν εξαιρετικά προσβλητικά στ’ αυτιά μας σήμερα. Ωστόσο, ορισμένες από τις παρεμβάσεις του ήταν αναμφισβήτητα ιδιοφυείς και έτυχαν της καθολικής υποστήριξης της παγκόσμιας Αριστεράς. Οι συμμαχικές δυνάμεις του ΟΗΕ που απωθούν τον Καντάφι κάνουν μια καλή πράξη, ανεξάρτητα από τη γνώμη μας για ορισμένους από τους ηγέτες τους.

Λύκοι με δορά προβάτων

του Tariq Ali

Η επέμβαση των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στη Λιβύη, με την κάλυψη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, αποτελεί τμήμα μιας ενορχηστρωμένης αντίδρασης για να δείξουν ότι υποστηρίζουν το κίνημα εναντίον ενός δικτάτορα και, έτσι, να θέσουν τις αραβικές εξεγέρσεις υπό δυτικό έλεγχο, να ανασχέσουν την ορμή και τον αυθορμητισμό τους και να προσπαθήσουν να αποκαταστήσουν το staus quo.

Είναι παράλογο να πιστεύουμε ότι ο βομβαρδισμός της Τρίπολης και οι αεροπορικές αψιμαχίες έξω από τη Βεγγάζη αποσκοπούν στην προστασία των αμάχων. Το επιχείρημα αυτό έχει κατασκευαστεί για να κερδίσει την υποστήριξη των πολιτών της Ευρώπης και της Αμερικής, και μέρους του αραβικού κόσμου. «Κοιτάξτε μας», λένε οι Ομπάμα - Κλίντον και οι σατράπες της Ε.Ε., «πράττουμε το σωστό. Είμαστε στο πλευρό του λαού». Ο αδίστακτος κυνισμός τους σε αφήνει άφωνο. Περιμένουν να πιστέψουμε ότι οι ηγέτες που έχουν βάψει τα χέρια τους στο Ιράκ, το Αφγανιστάν και το Πακιστάν υπερασπίζονται τον λαό στη Λιβύη. Τα απαξιωμένα βρετανικά και γαλλικά μέσα ενημέρωσης είναι ικανά να καταπιούν οτιδήποτε, αλλά το γεγονός ότι αξιοπρεπείς φιλελεύθεροι εξακολουθούν να υπερασπίζονται τέτοια σκύβαλα είναι απογοητευτικό Η κοινωνία των πολιτών συγκινείται εύκολα από τις εικόνες της βαρβαρότητας του Καντάφι, που έστειλε την αεροπορία του να βομβαρδίσει τα πλήθη: αυτό ήταν το πρόσχημα που χρησιμοποίησε η Ουάσιγκτον για να βομβαρδίσει άλλη μια αραβική πρωτεύουσα. Εν τω μεταξύ, οι σύμμαχοι του Ομπάμα στον αραβικό κόσμο εργάζονται σκληρά για την προώθηση της δημοκρατίας.

Οι Σαουδάραβες μπήκαν στο Μπαχρέιν όπου ο πληθυσμός ζει υπό τυραννικό καθεστώς και κάθε μέρα έχουμε μαζικές συλλήψεις. Λίγα από αυτά μας έδειξε το Al-Jazzera. Αναρωτιέμαι γιατί. Φαίνεται πως ο σταθμός έχει κάπως στρογγυλέψει τις ειδήσεις του και ευθυγραμμίζεται με την πολιτική των χρηματοδοτών του. Όλα αυτά γίνονται με την ενεργό υποστήριξη των ΗΠΑ. Ο τύραννος της Υεμένης, που τον μισεί ο λαός του, συνεχίζει να σκοτώνει τον λαό του κάθε μέρα. Κανένα εμπάργκο όπλων και καμία ζώνη «μη πτήσεων» δεν του έχει επιβληθεί. […]

Οι αντιθέσεις όσον αφορά το σύνολο της επιχείρησης, στο εσωτερικό της αμερικανικής πολιτικο-στρατιωτικής ελίτ, δείχνουν ότι δεν υπάρχει σαφής στόχος. Ο Ομπάμα και οι Ευρωπαίοι σατράπες του μιλούν για αλλαγή καθεστώτος. Οι στρατηγοί ανθίστανται και δεν συμμερίζονται αυτή την άποψη. Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ προετοιμάζει πυρετωδώς μια νέα κυβέρνηση, που θα απαρτίζεται από αγγλόφωνους Λίβυους «συνεργάτες». Δεν ξέρουμε πόσο ο καταρρέων και εξασθενημένος στρατός του Καντάφι θα άντεχε στην πίεση των εξεγερμένων. Ο λόγος που έχασε τη στήριξη των ενόπλων δυνάμεών του ήταν ακριβώς επειδή τις διέταξε να πυροβολήσουν τους Λίβυους. Τώρα μιλάει για την πρόθεση του ιμπεριαλισμού να τον ανατρέψει και να αποκτήσει τον έλεγχο των πετρελαίων· ακόμα και όσοι τον απεχθάνονται μπορούν να καταλάβουν ότι αυτό είναι αλήθεια. Ένας νέος Καρζάι βρίσκεται καθ’ οδόν.

Τα σύνορα του άθλιου προτεκτοράτου που ετοιμάζεται να δημιουργήσει η Δύση θα αποφασιστούν στην Ουάσιγκτον. Ακόμα και εκείνοι οι Λίβυοι που, απελπισμένοι, υποστηρίζουν τους ΝΑΤΟϊκούς βομβαρδισμούς είναι πιθανό -όπως και οι αντίστοιχοι Ιρακινοί- να μετανιώσουν για την επιλογή τους.

Όλα τα παραπάνω μπορεί να μας οδηγήσουν κάποια στιγμή σε μια επόμενη φάση: μια εντεινόμενη εθνικιστική οργή που θα εξαπλωθεί στη Σαουδική Αραβία. Σε αυτή την περίπτωση, χωρίς αμφιβολία, η Ουάσιγκτον θα προσφύγει σε όλα τα αναγκαία μέτρα για να διατηρηθεί η βασιλική οικογένεια στην εξουσία: η απώλεια της Σαουδικής Αραβίας θα σήμαινε και την απώλεια των κρατών του Κόλπου. Η επίθεση στη Λιβύη, που βοηθήθηκε πολύ από την ηλιθιότητα του Καντάφι σε όλους τους τομείς, σχεδιάστηκε για να αποσπάσει την πρωτοβουλία από όσους βρίσκονταν στους δρόμους, εμφανίζοντας τους εισβολείς ως υπερασπιστές των πολιτικών δικαιωμάτων. Οι πολίτες του Μπαχρέιν, της Αιγύπτου, της Τυνησίας, της Σαουδικής Αραβίας, της Υεμένης δεν έχουν πειστεί, ενώ ακόμα και στην Ευρώπη και την Αμερική οι αντιτιθέμενοι σε αυτή την περιπέτεια είναι περισσότεροι από τους υποστηρικτές. Οι αγώνες βρίσκονται σε εξέλιξη.

Ο Ομπάμα μιλάει για έναν ανελέητο Καντάφι, αλλά η ελεημοσύνη της Δύσης ποτέ δεν πέφτει σαν απαλή βροχούλα από τον ουρανό στη γη. Ευεργετεί μόνο την εξουσία η οποία παρέχει αυτή την ελεημοσύνη, την ισχυρότερη από όλους τους ισχυρούς.

μετάφραση: Στρ. Μπουλαλάκης

Ο Θούριος του Ρήγα Φεραίου

2011-04-09T04:55:00.001+02:00

Ως πότε παλικάρια, θα ζούμε στα στενά,
μονάχοι σα λιοντάρια, στις ράχες στα βουνά;
Σπηλιές να κατοικούμε, να βλέπουμε κλαδιά,
να φεύγωμ' απ' τον κόσμον, για την πικρή σκλαβιά;

Να χάνωμεν αδέλφια, πατρίδα και γονείς,
τους φίλους, τα παιδιά μας, κι όλους τους συγγενείς;
Κάλλιο είναι μιάς ώρας ελεύθερη ζωή,
παρά σαράντα χρόνια, σκλαβιά και φυλακή.

Τι σ' ωφελεί αν ζήσεις, και είσαι στη σκλαβιά;
στοχάσου πως σε ψένουν, καθ' ώραν στην φωτιά.
Βεζύρης, δραγουμάνος, αφέντης κι αν σταθής
ο τύραννος αδίκως σε κάμνει να χαθής.

Δουλεύεις όλη ημέρα, σε ό,τι κι αν σε πει,
κι' αυτός πασχίζει πάλιν, το αίμα σου να πιει.
Ο Σούτζος, κι ο Μουρούζης, Πετράκης, Σκαναβής
Γκίκας και Μαυρογένης, καθρέπτης, ειν' να ιδής.

Ανδρείοι καπετάνοι, παπάδες, λαϊκοί,
σκοτώθηκαν κι αγάδες, με άδικον σπαθί.
Κι αμέτρητοι άλλοι τόσοι, και Τούρκοι και Ρωμιοί,
ζωήν και πλούτον χάνουν, χωρίς καμμιά αφορμή.

Ελάτε με έναν ζήλον, σε τούτον τον καιρόν,
να κάμωμεν τον όρκον, επάνω στον σταυρόν.
Συμβούλους προκομμένους, με πατριωτισμόν
να βάλωμεν εις όλα, να δίδουν ορισμόν.

Οι νόμοι να 'ν' ο πρώτος, και μόνος οδηγός,
και της πατρίδος ένας, να γένει αρχηγός.
Γιατί κι η αναρχία, ομοιάζει την σκλαβιά,
να ζούμε σαν θηρία, ειν' πιο σκληρή φωτιά.

Και τότε με τα χέρια, ψηλά στον ουρανόν
ας πούμ' απ' την καρδιά μας, ετούτα στον Θεόν.

Εδώ σηκώνονται οι πατριώτες όρθιοι,
και υψώνοντας τα χέρια προς τον ουρανόν,
κάνουν τον όρκον.

Ω βασιλεύ του κόσμου, ορκίζομαι σε Σε,
στην γνώμην των τυράννων, να μην έλθω ποτέ.
Μήτε να τους δουλεύσω, μήτε να πλανηθώ,
εις τα ταξίματά τους, για να παραδοθώ.

Εν όσω ζω στον κόσμον, ο μόνος μου σκοπός,
για να τους αφανίσω, θε νάναι σταθερός.
Πιστός εις την πατρίδα, συντρίβω τον ζυγόν,
αχώριστος για να 'μαι, υπό τον στρατηγόν.

Κι αν παραβώ τον όρκον, ν' αστράψ' ο ουρανός,
και να με κατακάψη, να γένω σαν καπνός.

Τέλος του όρκου

Σ' ανατολή και δύση, και νότον και βοριά,
για την πατρίδα όλοι, να 'χωμεν μια καρδιά.
Στην πίστιν του καθ' ένας, ελεύθερος να ζη,
στην δόξαν του πολέμου, να τρέξωμεν μαζί.

Βουλγάροι κι Αρβανήτες, Αρμένιοι και Ρωμιοί,
Αράπηδες και άσπροι, με μια κοινήν ορμή,
Για την ελευθερίαν, να ζώσωμεν σπαθί,
πως είμαστ' αντριωμένοι, παντού να ξακουσθή.

Όσα απ' την τυραννίαν, πήγαν στην ξενητιά
στον τόπον του καθ' ένας, ας έλθη τώρα πιά.
Και όσοι του πολεμου, την τέχνην αγροικούν
Εδώ ας τρέξουν όλοι, τυρράνους να νικούν.

Η Ρούμελη τους κράζει, μ' αγκάλες ανοιχτές,
τους δίδει βιό και τόπον, αξίες και τιμές.
Ως ποτ' οφφικιάλος, σε ξένους Βασιλείς;
έλα να γένης στύλος, δικής σου της φυλής.

Κάλλιο για την πατρίδα, κανένας να χαθή
ή να κρεμάση φούντα, για ξένον στο σπαθί.
Και όσοι προσκυνήσουν, δεν είναι πιά εχθροί,
αδέλφια μας θα γένουν, ας είναι κ' εθνικοί.

Μα όσοι θα τολμήσουν, αντίκρυ να σταθούν,
εκείνοι και δικοί μας, αν είναι, ας χαθούν.
Σουλιώτες και Μανιάτες, λιοντάρια ξακουστά
ως πότε σταις σπηλιές σας, κοιμάστε σφαλιστά;

Μαυροβουνιού καπλάνια, Ολύμπου σταυραητοί,
κι Αγράφων τα ξεφτέρια, γεννήστε μια ψυχή.
Ανδρείοι Μακεδόνες, ορμήσετε για μια,
και αίμα των τυράννων, ρουφήξτε σα θεριά.

Του Σάββα και Δουνάβου, αδέλφια Χριστιανοί,
με τα άρματα στο χέρι, καθ' ένας ας φανή,
Το αίμα σας ας βράση, με δίκαιον θυμόν,
μικροί μεγάλοι ομώστε, τυρράννου τον χαμόν.

Λεβέντες αντριωμένοι, Μαυροθαλασσινοί,
ο βάρβαρος ως πότε, θε να σας τυραννή.
Μην καρτερήτε πλέον, ανίκητοι Λαζοί,
χωθήτε στο μπογάζι, μ' εμάς και σεις μαζί.

Δελφίνια της θαλάσσης, αζδέρια των νησιών,
σαν αστραπή χυθήτε, χτυπάτε τον εχθρόν.
Της Κρήτης και της Νύδρας, θαλασσινά πουλιά,
καιρός ειν' της πατριδος, ν' ακούστε την λαλιά.

Κι οσ' είστε στην αρμάδα, σαν άξια παιδιά,
οι νόμοι σας προστάζουν, να βάλετε φωτιά.
Με εμάς κι εσείς Μαλτέζοι, γεννήτε ένα κορμί,
κατά της τυραννίας, ριχθήτε με ορμή.

Σας κράζει η Ελλάδα, σας θέλει, σας πονεί,
ζητά την συνδρομήν σας, με μητρική φωνή.
Τι σκέκεις Παζβαντζιόγλου, τόσον εκστατικός;
τινάξου στο Μπαλκάνι, φώλιασε σαν αητός.

Τους μπούφους και κοράκους, καθόλου μην ψηφάς,
με τον ραγιά ενώσου, αν θέλης να νικάς.
Συλήστρα και Μπραίλα, Σμαήλι και Κιλί,
Μπενδέρι και Χωτήνι, εσένα προσκαλεί.

Στρατεύματα σου στείλε, κ' εκείνα προσκυνούν
γιατί στην τυρραννίαν, να ζήσουν δεν μπορούν.
Γκιουρντζή πιά μη κοιμάσαι, σηκώσου με ορμήν,
τον Προύσια να μοιάσης, έχεις την αφορμήν.

Και συ που στο Χαλέπι, ελεύθερα φρονείς
πασιά καιρόν μη χάνεις, στον κάμπον να φανής.
Με τα στρατεύματά σου, ευθύς να συκωθής,
στης Πόλης τα φερμάνια, ποτέ να μη δοθής.

Του Μισιριού ασλάνια, για πρώτη σας δουλειά,
δικόν σας ένα μπέη, κάμετε βασιλιά.
Χαράτζι της Αιγύπτου, στην Πόλη ας μη φανή,
για να ψοφήσει ο λύκος, όπου σας τυραννεί.

Με μια καρδιά όλοι, μια γνώμη, μια ψυχή,
χτυπάτε του τυράννου, την ρίζα να χαθή.
Να ανάψουμε μια φλόγα, σε όλην την Τουρκιά,
να τρέξει από την Μπόσνα, και ως την Αραπιά.

Ψηλά στα μπαϊράκια, σηκώστε τον σταυρόν,
και σαν αστροπελέκια, χτυπατε τον εχθρόν.
Ποτέ μη στοχασθήτε, πως είναι δυνατός,
καρδιοκτυπά και τρέμει, σαν τον λαγόν κι αυτός.

Τριακόσιοι Γκιρτζιαλήδες, τον έκαμαν να ιδή,
πως δεν μπορεί με τόπια, μπροστά τους να εβγεί.
Λοιπόν γιατί αργήτε, τι στέκεσθε νεκροί;
ξυπνήστε μην είστε ενάντιοι κι εχθροί.

Πως οι προπάτορές μας, ορμούσαν σα θεριά,
για την ελευθερία, πηδούσαν στη φωτιά.
Έτσι κι ημείς, αδέλφια, ν' αρπάξουμε για μια
τα άρματα, και να βγούμεν απ' την πικρή σκλαβιά.

Να σφάξουμε τους λύκους, που στον ζυγόν βαστούν,
και Χριστιανούς και Τούρκους, σκληρά τους τυραννούν.
Στεργιάς και του πελάγου, να λάμψη ο σταυρός,
και στην δικαιοσύνην, να σκύψη ο εχθρός.

Ο κόσμος να γλυτώση, απ' αύτην την πληγή,
κ' ελεύθεροι να ζώμεν, αδέλφια εις την γη.

Ανακοίνωση των απεργών πείνας μεταναστών – 5/2/2011

2011-02-07T21:44:00.000+01:00

Διανύοντας τη 12η μέρα απεργίας πείνας, θέλουμε για άλλη μια φορά να ξεκαθαρίσουμε το τοπίο γύρω από τον σκληρό αγώνα που αποφασίσαμε να κάνουμε για αξιοπρεπή ζωή.

Τώρα που σταμάτησε ο πόλεμος της λάσπης και των ψεμάτων, που κατέκλυσαν τα ΜΜΕ τις πρώτες μέρες της απεργίας πείνας στη Νομική, τώρα που η παραπλανητική κουβέντα για το πανεπιστημιακό άσυλο μπήκε στην άκρη, τώρα που Ελληνες σύντροφοί μας διώκονται σχεδόν σαν δουλέμποροι, τώρα που ακόμα και υπουργοί παραδέχονται κάποια από τα δίκια μας, ήρθε η ώρα ν’ ακουστεί δυνατά το δίκαιο αίτημά μας για νομιμοποίηση, για να μπει ένα τέλος στην πολύχρονη εκμετάλλευσή μας στην Ελλάδα.

Δηλώνουμε ξανά σε όλους τους τόνους και προς κάθε πλευρά, ότι ζούμε χρόνια στην Ελλάδα, ότι δουλεύουμε ανασφάλιστοι και με μεροκάματα πείνας. Ηρθαμε στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη και ξεκινήσαμε αυτόν τον αγώνα, γιατί δεν πάει άλλο. Κι αυτή η απόφαση είναι όλη δική μας, εμάς των 300 και όλων των άλλων μεταναστών που μας εμπιστεύθηκαν ν’ αγωνιστούμε γι’ αυτή.

Δεν θα σταματήσουμε αυτή την απεργία πείνας ό,τι και αν συμβεί σε μας, στην υγεία μας και τη ζωή μας. ‘Η θα φύγουμε σαν αξιοπρεπείς άνθρωποι με ψηλά το κεφάλαι και με εγγυήσεις ότι θα ζούμε νόμιμα και με δικαιώματα ή αλλιώς δεν έχουμε λόγο να ζούμε.

Ο αγώνας μας είναι αγώνας και όλων των Ελλήνων συναδέλφων μας. Τους καλούμε για άλλη μια φορά να σταθούν δίπλα μας και στο ύψος των περιστάσεων.

Καλούμε την κυβέρνηση να σταματήσει την αδιαλλαξία απέναντί μας και να προχωρήσει στα αυτονόητα. Είμαστε εργαζόμενοι στην Ελλάδα και ή θα μας αντιμετωπίσει ως τέτοιους ή να δώσει εντολή για κατασκευή 300 φερέτρων.

5 Φεβρουαρίου 2011

12η μέρα απεργίας πείνας

Καθεστώς πεονίας Του Δημήτρη Καζάκη*

2011-02-03T23:08:00.001+01:00

Τις τελευταίες ημέρες οι συζητήσεις για την «τελική λύση», που προετοιμάζουν οι τράπεζες και το πολιτικό τους προσωπικό για την Ελλάδα και το σύνολο των υπό χρεοκοπία χωρών της Ε.Ε., κορυφώνονται στο παρασκήνιο των ηγετικών κύκλων της ευρωζώνης. Οι πιέσεις, οι εκβιασμοί, τα ποικίλα πάρε δώσε, τα πλασαρίσματα στην αγορά, οι διασυνδέσεις πολιτικής - κερδοσκόπων δίνουν και παίρνουν. Όμως η ΕΛλάδα δεν πρέπει να ανησυχεί, διότι έχει πολιτικούς εκπροσώπους που στέκονται υπεράνω όλων αυτών. Το απέδειξαν ακόμη μια φορά τόσο ο κ. Παπακωνσταντίνου όσο και ο πρωθυπουργός της χώρας κ. Παπανδρέου.

Έτσι, ενώ στις αγορές επικρατεί τρικυμία, είχαμε τον υπουργό Οικονομικών να δηλώνει στο Routers (28.1) ότι αξίζει να συζητηθεί η ιδέα για την επαναγορά των ομολόγων του ελληνικού Δημοσίου σε τιμές χαμηλότερες από τις ονομαστικές. Απαντώντας σε ερώτηση στο περιθώριο των εργασιών του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ του Νταβός σχετικά με την επαναγορά ομολόγων του Δημοσίου, ο κ. Παπακωνσταντίνου σημείωσε πως, για να γίνει κάτι τέτοιο, «χρειάζονται χρήματα και έτσι είναι μία από τις ιδέες που συζητούνται, όχι επίσημα». «Είναι» πρόσθεσε «μια ιδέα που αξίζει κάποια συζήτηση, όπως και άλλες».

Η δήλωση αυτή είναι η πρώτη επίσημη παραδοχή ότι η κυβέρνηση συζητά ή είναι ανοιχτή στην αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους της Ελλάδας. Και μάλιστα με «κούρεμα». Κάτι που μετά βδελυγμίας αρνείται επίσημα, π.χ., ο πρωθυπουργός της χώρας, ο οποίος σε συνέντευξη του στο CNN την ίδια ημέρα δήλωσε:
«Όσον αφορά την αναδιάρθρωση, οι απόψεις μας είναι σαφείς. Είμαστε στον σωστό δρόμο για να περιορίσουμε το χρέος μας. Μπορεί να αυξηθεί κατά τι, την επόμενη χρονιά, γιατί έχουμε ελλείμματα. Αλλά μετά θα έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα. Αυτό σημαίνει περιορισμό του χρέους μας και η ανάπτυξη θα περιορίσει το χρέος μας. Υπάρχει κάτι που μπορεί να γίνει, όμως, και είναι πολύ σημαντικό. Το χρέος, το οποίο συσσωρεύεται, ή τα δάνεια από το ΔΝΤ και την Ευρωπαϊκή Ένωση θα επικηκυνθούν, ώατς η αποπληρωμή να γίνει σε μεγαλύτερο χρονικό διάστημα και, ενδεχομένως, με καλύτερους όρους. Αυτό είναι πολύ σημαντικό».

Ο πρωθυπουργός είναι ενάντια στην αναδιάρθρωση του χρέους, αλλά είναι ανοιχτός στην επιμήκυνση τόσο του συνολικού χρέους όσο και του δανείου από το ΔΝΤ και την Ε.Ε. Αυτό που φαίνεται να καίει τον πρωθυπουργό δεν είναι αυτή καθαυτή η αναδιάρθρωση, αλλά το να μην υπάρξει «κούρεμα». Ποια συμφέροντα υπερασπίζεται ο πρωθυπουργός όταν δέχεται αφενός τη χειρότερη μορφή αναδιάρθρωσης, δηλαδή την επιμήκυνση, αλλά αρνείται ακόμη και ένα στοιχειώδες «κούρεμα»; θα το δούμε πιο κάτω.

Περίεργες δηλώσεις

Ωστόσο ο κ. Παπακωνσταντίνου έκανε ένα ακόμη βήμα: πυροδότησε επίσημα τη φημολογία περί επαναγοράς του χρέους, του κύριου δημόσιου χρέους της Ελλάδας, σε τιμές χαμηλότερες από τις ονομαστικές, δηλαδή με κούρεμα. Το γεγονός αυτό έφερε πανικό στην ίδια την κυβέρνηση, με τον κ. Πεταλωτή να δηλώνει: «Ο κ. Παπακωνσταντίνου είπε ότι υπάρχει η ιδέα για τη συζήτηση της επαναγοράς» συμπληρώνοντας πως «είναι μια δημόσια συζήτηση στην οποία εμείς δεν συμμετέχουμε αυτή τη στιγμή».
Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση πήρε αποστάσεις από τον κ. Παπακωνσταντίνου και προσπάθησε να υποβαθμίσει το όλο ζήτημα. «Υπάρχουν πολλά σενάρια (...) εμείς στη μόνη συζήτηση που συμμετέχουμε είναι η επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του χρέους των 110 δισ. ευρώ και μένουμε εκεί» πρόσθεσε ο κ. Πεταλωτής.

Οι δηλώσεις αυτές δεν φαίνεται να πτόησαν ούτε να φρονημάτισαν τον κ. Παπακωνσταντίνου, ο οποίος, δυο ημέρες αργότερα, επανέλαβε την ίδια δήλωση στην αυστριακή «Der Standard» (30.1). Απαντώντας στην ερώτηση για το ενδεχόμενο επαναγοράς κρατικών ομολόγων, ο κ. Παπακωνσταντίνου διευκρινίζει πως πρόκειται για πρόταση που βρίσκεται επί τάπητος, δεν προέρχεται από την Ελλάδα και δεν υπάρχει επίσημα σχετική συζήτηση, αλλά συζητείται ως ιδέα, όπως και άλλες σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Με δυο λόγια, ο κ. Πεταλωτής επιβεβαιώνει αυτό που είναι ευρέως γνωστό. Δεν είναι η κυβέρνηση που αποφασίζει, αλλά οι «εταίροι», οι οποίοι διεξάγουν συζητήσεις για σενάρια και εναλλακτικές για την Ελλάδα ερήμην της. Η χώρα και ο λαός της θα κληθούν απλώς να πληρώσουν τις επιλογές που γίνονται ερήμην τους. Κι αυτό φυσικά ονομάζεται εθνικά υπερήφανη πολιτική, αντάξια των μελανότερων σελίδων του δωσιλογισμού που γέννησε αυτός ο τόπος.

Από την άλλη, ο κ. Παπακωνσταντινου φημίζεται για τις δηλώσεις του, τις οποίες η χώρα έχει πληρώσει πολύ ακριβά στα κερδοσκοπικά παιχνίδια της αγοράς, θυμηθείτε τις δηλώσεις του περί «Τιτανικού», περί όσων επενδύουν εναντίον της Ελλάδας, οι οποίοι «θα χάσουν τα πουκάμισα τους» κ.ο.κ. Δηλώσεις που γίνονταν πάντα σε τόσο καίριες στιγμές, ώστε πυροδοτούσαν άγριες κερδοσκοπικές εκρήξεις στις αγορές.
Το ίδιο επαναλαμβάνει και τώρα με τις δηλώσεις του περί επαναγοράς χρέους. Αν μάλιστα συνυπολογίσουμε και το γεγονός ότι υπάρχουν κινήσεις ήδη από τραπεζικά και επιχειρηματικά συμφέροντα εντός της Ελλάδας να αγοράσουν στη δευτερογενή αγορά ομόλογα του Δημοσίου κοψοχρονιά, τότε οι δηλώσεις Παπακωνσταντίνου γεννούν πολλά, μα πάρα πολλά ερωτήματα. Φυσικά μόνο ο δημόσιος, ανοιχτός έλεγχος των δημοσιονομικών του κράτους, αλλά και της ίδιας της κυβέρνησης, μπορεί να δείξει ποιοι και πώς κερδοσκοπούν με την κατάσταση της χώρας σήμερα.

Ομως η κυβέρνηση, δια στόματος πρωθυπουρέχει ξεκαθαρίσει ποιον εκπροσωπεί και τίνος τα συμφέροντα υπερασπίζεται.

Πρωθυπουργικό πατατράκ

Στο πλαίσιο του Νταβός, ο αρχισυντάκτης των Financial Times, που συντόνιζε τη συζήτηση για την «Ευρώπη» (28.1), όπου συμμετείχαν οι Γ. Πα-δρέου, Nick Clegg, Jacob Wallenberg και Ζαν-Κλοντ Τρισέ, έκανε το λάθος να ρωτήσει τον Έλληνα πρωθυπουργό τα εξής:
"Ορισμένοι, όμως, θα μας ρωτήσουν: Γιατί τη στιγμή που ξαναγράφονται τα συμβόλαια, όπως π.χ. στον δημόσιο τομέα, που ο κόσμος χάνει τη δουλειά του και οι όροι των συνταξιοδοτικών συμβολαίων αλλάζουν, το συμβόλαιο αλλάζει, γιατί τελικά δεν θα αλλάξουν και οι όροι των συμβολαίων με εκείνους που αγοράζουν ομόλογα, ώστε να επομιστούν μέρος της ζημιάς;».
Με άλλα λόγια, ο δημοσιογράφος ρώτησε: Αφού τα συμβόλαια με τον εργαζόμενο και τον συνταξιούχο αλλάζουν μονομερώς από την κυβέρνηση εις βάρος τους, γιατί δεν μπορεί να γίνει το ίδιο και μετά συμβόλαια των ολογιούχων; Γιατί αυτοί δεν μπορούν να επωμιστούν μέρος της ζημιάς;

Ο κ. Παπανδρέου τα έχασε, άλλαξε χρώμα και ψέλλισε: «Το ερώτημα σας είναι θεωρητικό. Νομίζω ότι ο Ζαν-Κλοντ Τρισέ θα μπορούσε να σας απαντήσει».
Δηλαδή, το αν θα πρέπει να φροντίσει κυβέρνηση να πληρώσουν τουλάχιστον μέρος της ζημιάς και εκείνοι που είναι οι πιο έχοντες, οι πιο κερδισμένοι, από όλους τους έχοντες και κατέχοντες, είναι ερώτημα «θεωρητικό», που θα πρέπει να απαντήσει ο κ. Τρισέ, δηλαδή ο αρχιτραπεζίτης της ευρωζώνης.

«Σε αυτό τον επικοινωνιακό κοσμό, οι δηλώσεις που κάνουμε εμείς οι πολιτικοί είναι μερικές φορές ισχυρότερες απ' ό,τι χρειάζεται. Γι' αυτό οι απαντήσεις που δίνουμε πρέπει να είναι εποικοδομητικές» πρόσθεσε με τέτοια αμηχανία ο κ. Παπανδρέου, που έκανε τον δημοσιογράφο να τον ειρωνευτεί: «Είναι φιλοσοφική η ρώτηση».

Τα χάχανα από το ακροατήριο προκάλεσαν ακόμη μεγαλύτερη αμηχανία στον πρωθυπουργό, ο οποίος, αντί να απαντήσει στην ερώτηση, έβαλε να παίξει η γνωστή κασέτα: «Καθόλου, θα έλεγα, όμως, ότι έχουμε πάρει μια απόφαση, μια σαφή απόφαση, να ακολουθήσουμε έναν δρόμο. Μάλιστα, αυτή είναι μια απόφαση που έχει ήδη ληφθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση: η επιμήκυνση της αποπληρωμής του χρέους μας στο ΔΝΤ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Έγιναν συζητήσεις, επίσης, για τους όρουςτου δανείου. Βρίσκονται σε εξέλιξη».

Με άλλα λόγια, ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση του δεν χρειάζεται να προβληματίζονται για εναλλακτικές, απλώς ακολουθούν τον δρόμο που έχουν επιλέξει οι τραπεζίτες και οι Ευρωπαϊκή Ενωση. Δεν έχει καμιά σημασία που οδηγεί αυτός ο δρόμος ούτε αν υπάρχει άλλη εναλλακτική. Η κυβέρνηση έχει κάνει την επιλογή της. Πετά ο γάιδαρος, λέει η Ε.Ε. και οι τραπεζίτες. Πετά, απαντούν περιχαρείς ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση του. Κι αφού το λένε αυτοί, δεν έχει κανείς το δικαίωμα να το αμφισβητήσει. Ούτε η ίδια η πραγματικότητα. Αυτό σημαίνει «αξιοπιστία» στον διεστραμμένο κόσμο της σημερινής κυβερνητικής πρακτικής.

Προσωπικά αναρωτιέμαι: Πότε άλλοτε είχε η χώρα έναν τέτοιο πρωθυπουργό; Πότε άλλοτε υπήρχε τέτοια υποτέλεια και εθελοδουλία; Ο λόγος είναι απλός: Η σημερινή κυβέρνηση δεν διαπλέκεται απλώς με τα γνωστά επιχειρηματικά συμφέροντα, που νέμονται για δεκαετίες το κράτος, την οικονομία και την κοινωνία στην Ελλάδα. Δεν λειτουργεί απλώς ως εγγυητής των συμφερόντων των ισχυρών «εταίρων» μας.

Όχι. Με τη σημερινή κυβέρνηση, εγκαινιάζεται ένα νέο καθεστώς προς όφελος των πιο παρασιτικών και ληστρικών συμφερόντων της διεθνούς αγοράς, δηλαδή της τραπεζικής και χρηματιστικής ολιγαρχίας. Πρόκειται για συμφέροντα που δεν έχουν καμιά σχέση με την παραγωγή, αλλά ξέρουν να κερδίζουν υπέρογκα ποσά από τις χρεωστικές απαιτήσεις που συσσωρεύουν έναντι των οφειλετών τους, ιδιωτών και κρατών. Κι έτσι, με όπλο την τοκογλυφία, τις πολιτικές και οικονομικές εκδουλεύσεις έναντι δανείων, κερδίζουν αδρά, χωρίς τις επιβαρύνσεις και τα κόστη που συνδέονται με τις επενδύσεις στην παραγωγή.

Φαύλος κύκλος

Σήμερα, πολύ περισσότερο από ποτέ, οι τράπεζες και τα επενδυτικά κεφάλαια αποτελούν την κυρίαρχη μορφή της παγκόσμιας οικονομίας, πολύ πιο ισχυρή και πολύτιμη από ό,τι τα ίδια τα κράτη. Είναι η κινητήρια δύναμη πίσω από την «παγκοσμιοποίηση» και την επιβολή της «παγκόσμιας διακυβέρνησης».
Το 2009 το ενεργητικό των τραπεζών ανήλθε σχεδόν στα 93 τρισ. δολ., όταν το παγκόσμιο ΑΕΠ έφτασε, σύμφωνα με το ΔΝΤ, στα 57,8 τρισ. δολ. Ειδικά στην Ε.Ε. και την ευρωζώνη, η κατάσταση είναι ακόμη εκρηκτική. Στην Ε.Ε. με ΑΕΠ το 2009 15,3 τρισ. δολ. το ενεργητικό των τραπεζών ανερχόταν σε 41,7 τρισ. δολ. Με άλλα λόγια, η οικονομική επιφάνεια των ευρωπαϊκών τραπεζών ήταν 2,7 φορές μεγαλύτερη από την οικονομική επιφάνεια των κρατών - μελών της Ε.Ε.

Έτσι, για να μπορέσει να υπάρξει ανάπτυξη σε μια οικονομία που βασίζεται σ' αυτά τα τεράστια ενεργητικά των τραπεζών, θα πρέπει οι τράπεζες να συνεχίσουν να δανείζουν και έτσι να διογκώνουν ακόμη περισσότερο τα ενεργητικά τους. Για να γίνει αυτό, θα πρέπει τα κράτη και οι ιδιώτες να συνεχίσουν να αναζητούν δάνεια, δηλαδή να χρεώνονται ακόμη περισσότερο. Πώς είναι αυτό δυνατό στη σημερινή κατάσταση έκρηξης ιδιωτικού και δημοσίου χρέους;

Επίσημη δουλοπαροικία

Οι διεθνείς τοκογλύφοι και δανειστές δεν είναι η πρώτη φορά που επιβάλλουν καθεστώς πεονίας πάνω σε μια χώρα και στον λαό της με τη βοήθεια του ΔΝΤ.
Σύμφωνα με τον Μίλτον Φισκ, «το φαινόμενο της πεονίας του χρέους σημαίνει ότι οι εργάτες δαπανούν ένα σημαντικό μέρος της εργασίας τους όχι για την εθνική ανάπτυξη, αλλά για τις διεθνείς τράπεζες».

Τον Οκτώβριο του 1985 στη Νέα Υόρκη, σε μια διεθνή συνδιάσκεψη υπό την αιγίδα του ΟΗΕ με αντικείμενο «Δημοκρατία στις διεθνείς σχέσεις», έγινε ιδιαίτερη μνεία στην επιβολή καθεστώτων πεονίας στις υπερχρεωμένες χώρες. Ο Τζόρτζ Γουόρντ (Νόμπελ Ιατρικής, 1967) είχε πει στη συνδιάσκεψη τα εξής: «Όσο ζηλότυπα και αν τα υπερχρεωμένα έθνη αντιμετωπίζουν την ανεξαρτησία και την κυριαρχία τους, έχουν καταστεί λόγω της υπερχρέωσης τους κάθε άλλο παρά ανεξάρτητα ή κυρίαρχα. Βρίσκονται σε μια κατάσταση την οποία θεωρώ ως εθνική πεονία. Μια αποικία, όπως ένας δούλος, βρίσκεται υπό κατοχή λόγω ιδιοκτησίας, όμως ένας πεόν βρίσκεται υπό κατοχή λόγω χρέους. Πεονία σημαίνει δουλεία λόγω χρέους».

Κράτος-πεόν

Όμως, μέχρι σήμερα, αυτό το καθεστώς πεονίας πάνω σε κράτη και λαούς ήταν άτυπο. Με τη δανειακή σύμβαση της Ελλάδας, χάρη στο ευρώ και στους σχεδιασμούς της Ε.Ε. για το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και την «οικονομική διακυβέρνηση», για πρώτη φορά το καθεστώς πεονίας που επιβάλλεται σ' έναν λαό είναι καθ' όλα θεσμοθετημένο. Αυτό το νόημα έχουν, αφενός, οι συζητήσεις για επιμήκυνση και, αφετέρου, οι προτροπές για αναθεώρηση του Συντάγματος.

Ένα κράτος - πεόν χρειάζεται και το αντίστοιχο Σύνταγμα. Το ενδιαφέρον λοιπόν δεν είναι γιατί ενεργεί έτσι η κυβέρνηση. Ούτε γιατί η αξιωματική αντιπολίτευση διαφωνεί μόνο με τον τρόπο διαχείρισης. Αλλά γιατί όλοι οι άλλοι στην Αριστερά συμπεριφέρονται λες και δεν συμβαίνει τίποτε σημαντικό. Λες και πρόκειται για μια από τα ίδια. Κι έτσι ασκούν την ίδια αντιπολίτευση όπως και πριν. Αρνούνται να δουν - σκοπίμως ή όχι, αδιάφορο - ότι έχουμε τη θεσμοθέτηση ενός πρωτοφανούς καθεστώτος πεονίας, δηλαδή μια δουλοπαροικία χρέους. Ποιον εξυπηρετεί αυτή η τύφλωση; Ποια συμφέροντα προάγει;

Διαγράφουμε τα χρέη ή διαγράφουμε τα κράτη;

Το δίλημμα που από την ίδια τη φύση της σημερινής κρίσης έχει προκύψει είναι απλό: Ή διαγράφουμε τα χρέη ή διαγράφουμε τα κράτη. Αν διαγράψουμε τα χρέη, θα δεινοπαθήσουν οι τράπεζες και οι επενδυτές ομολόγων, αλλά είναι σίγουρο ότι θα σωθούν τα κράτη και οι λαοί. Αν διαγράψουμε τα κράτη, θα διαγράψουμε μαζί και τους λαούς αυτών των κρατών, θυσία στον βωμό της
ανάκαμψης των διεθνών αγορών κεφαλαίου και της διάσωσης του οικοδομήματος της «παγκόσμιας διακυβέρνησης». Τι προέχει;

Η κυβέρνηση, το ΔΝΤ, η Ε.Έ. και οι αρχιτραπεζίτες μεριμνούν για το δεύτερο. Όμως κι αυτό δεν είναι εύκολο. Για να διασφαλιστούν οι χρεωστικές απαιτησεις των τραπεζιτών και των επενδυτών, δεν αρκεί πια η επιβολή των πολιτικών λιτότητας, ιδιωτικοποίησης και δραστικών περικοπών που για δεκαετίες εφαρμόζει το ΔΝΤ ανά την υφήλιο. Χρειάζεται κάτι παραπάνω. Χρειάζεται η υποθήκευση του συνόλου της χώρας, των πλουτοπαραγωγικών πηγών της, του εισοδήματος και της εργασίας του λαού της. Στην πράξη, αυτό σημαίνει επιβολή καθεστώτος πεονίας (peonage) πάνω σε λαούς και χώρες.

Τι είναι το καθεστώς πεονίας;

Πεονία ονομάζεται το καθεστώς όπου ο εργαζόμενος ασκεί ελάχιστο έως καθόλου έλεγχο στις συνθήκες και τους όρους της εργασίας του διότι είναι υπόχρεος στον δανειστή του. Σύμφωνα με τον ιστορικό Τζέιμς Ράσσελ, «ανάμεσα στους δυο πόλους της δουλείας και της ελεύθερης εργασίας υπάρχουν ενδιάμεσοι τύποι ανελεύθερης εργασίας - δουλοπαροικία, πεονία, καταναγκαστική εργασία... Οι πεόν ήταν αγρότες ή εργάτες γης δεμένοι με συγκεκριμένους γαιοκτήμονες ή εργοδότες λόγω των δανείων που τους χρωστούσαν. Στη θεωρία, ήταν υποχρεωμένοι να δουλέψουν μέχρι το χρέος να αποπληρωθεί. Στην πράξη, ο δανειστής παραποιούσε συχνά τους λογαριασμούς, ώστε το χρέος να μην αποπληρώνεται ποτέ και να συνεχίζει να αυξάνεται. Το χρέος μπορούσε να μεταβιβαστεί ως υποχρέωση και στα παιδιά του οφειλέτη...

Η πεονία υπήρχε από την αρχαιότητα έως, λίγο ως πολύ, τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα σε μεγάλο αριθμό χωρών». Σύμφωνα με το δίκαιο των ΗΠΑ, «πεονία είναι μια κατάσταση ή συνθήκη υποχρεωτικής υπηρεσίας-βασισμένη πάνω στο χρέος ενός προσώπου προς ένα άλλο».

* Ο Δημήτης Καζάκης είναι οικονομολόγος αναλυτής και το κείμενο του δημοσιεύτηκε στο "Ποντίκι" 3/2/2011

Τσόμσκυ, Μπάτλερ, Βάλερσταιν υπογράφουν κατά της αστυνομικής βίας στην Ελλάδα αναδημοσίευση από http://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com

2011-01-26T22:35:00.001+01:00

Μήνυση Αμερικανίδας υπηκόου κατά ομάδων ΔΙΑΣ-ΔΕΛΤΑ και κείμενο κατά της αστυνομικής βίας από επιφανείς ακαδημαικούς.

Μήνυση εναντίον των αστυνομικών των μονάδων ΔΙΑΣ και ΔΕΛΤΑ καθώς και των επικεφαλής διοικητών τους εν υπηρεσία, αλλά και κατά παντώς υπευθύνου, με κατηγορίες για απόπειρα ανθρωποκτονίας, άσκηση παράνομης βίας από κοινού και κατ’εξακολούθηση, παράβαση καθήκοντος αλλά και κατάχρηση εξουσίας κατέθεσε σήμερα η Αμερικανίδα υπήκοος B.P. που δέχτηκε απρόκλητη επίθεση από τις αστυνομικές δυνάμεις στις 15 Νοεμβρίου 2010. Η μήνυση υποστηρίζεται από καταθέσεις αυτοπτών μαρτύρων καθώς και από ιατρικές γνωματεύσεις. Στη μηνυτήρια κατάθεση συμπεριλαμβάνεται κείμενο που υπογράφεται από 151 δικηγόρους, δημοσιογράφους, πτυχιακούς φοιτητές, και προσωπικότητες της Αμερικανικής ακαδημαϊκής κοινότητας συμπεριλαμβανομένων και των επιφανών καθηγητών Νόαμ Τσόμσκι, Τζούντιθ Μπάτλερ και Εμμάνουελ Βάλερσταιν. Οι υπογράφοντες το κείμενο χαρακτηρίζουν την επίθεση δολοφονική, απαιτώντας τη πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης, από ανεξάρτητη ερεύνα, για τον εντοπισμό και την καταδίκη των υπευθύνων.

Τα γεγονότα είναι γνωστά και έχουν ως εξής: Στις 15 Νοεμβρίου 2010, κατά τον τριήμερο εορτασμό της επετείου του Πολυτεχνείου, λίγο πριν το τέλος πορείας- συλλαλητηρίου που καλούσαν φοιτητικοί σύλλογοι, ο Συντονισμός Πρωτοβάθμιων Σωματείων δημόσιου και ιδιωτικού τομέα και οργανώσεις και κόμματα της αριστεράς (ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α και ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ) ενάντια στα υπό ψήφιση οικονομικά και πολιτικά μέτρα της ελληνική Κυβέρνησης και ενάντια στο πρόγραμμα του μνημονίου που συνυπέγραψε με την Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ., αστυνομικοί των μηχανοκίνητων δυνάμεων (ΔΕΛΤΑ και ΔΙΑΣ) επιτέθηκαν στην Αμερικανίδα υπήκοο,που συμμετείχε στην πορεία. Σύμφωνα με τους αυτόπτες μάρτυρες η 27χρονη Αμερικανίδα, βάρους 48 κιλών, χτυπήθηκε με γκλοπ και κλωτσιές κατ’ επανάληψη στο κεφάλι ενώ ήδη ήταν αναίσθητη και αιμοραγούσε. Ο ξυλοδαρμός συνεχίσθηκε σε παρακείμενο πεζοδρόμιο στο οποίο σύρθηκε από τους αστυνομικούς όπου και εγκαταλείφθηκε εξαιτίας της κατάστασης της. Μεταφέρθηκε στα επείγοντα του Ερυθρού Σταυρού και νοσηλεύτηκε για τρεις μέρες με πολλαπλά τραύματα στο κεφάλι, στη πλάτη , τους ώμους, τον αυχένα και την κοιλιακή χώρα ενώ διαγνώστηκε κάταγμα στο κεφάλι και μόνιμη βλάβη του εσωτερικού του αυτιού, από τα οποία υποφέρει μέχρι και τώρα. Η Β.P. είναι ακόμη ζωντανή από καθαρή τύχη.

Αυτή η συμπεριφορά των μηχανοκίνητων δυνάμεων δεν είναι μεμονωμένη αλλά συστηματική. Το περιστατικό έρχεται να προστεθεί στο μακρύ κατάλογο περιστατικών αστυνομικής αυθαιρεσίας και απρόκλητης και αλόγιστης χρήσης θανατηφόρας βίας από αστυνομικούς που έχουν επανηλειμένως καταγγελθεί μέχρι σήμερα χωρίς αποτέλεσμα.
ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

Επισυνάπτονται φωτογραφίες που τραβήχτηκαν κατά τη μεταφορά της Αμερικανίδας υπηκόου στον Ερυθρό Σταυρό, μετάφραση από τα Αγγλικά του κειμένου της Διεθνούς Πρωτοβουλίας Ενάντια Στην Αστυνομική Καταστολή.

Οι υπογραφές μπορούν να βρεθούν στην ηλεκτρονική διεύθυνση:

http://www.ipetitions.com/petition/opposegreekpolicerepression/signatures?page=1

Δήλωση

Εμείς, οι υπογράφοντες/ουσες, είμαστε διδάσκοντες/ουσες, φοιτητές/τριες, δικηγόροι και δημοσιογράφοι από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη που πιστεύουμε πως όλοι οι άνθρωποι ανά την υφήλιο θα πρέπει να έχουν το δικαίωμα να εκφράσουν μειοψηφικές απόψεις και να διαδηλώσουν για την κοινωνική αλλαγή. Ενημερωθήκαμε πως η Ομάδα “Δέλτα” στην Ελλάδα στερεί από τους διαδηλωτές τα δικαιώματα αυτά ασκώντας σωματική βία σε βάρος τους. Καλούμε σε μια ενδελεχή έρευνα και απόδοση ευθυνών σε όσους ευθύνονται για τα κρούσματα αστυνομικής βίας.

Στις 15 Νοεμβρίου 2010, κατά τη διάρκεια πορείας που είχε καλεστεί από εργατικά συνδικάτα και αριστερές οργανώσεις ενάντια στη παρουσία του ΔΝΤ στην Ελλάδα, οι δυνάμεις Δέλτα της αστυνομίας επιτέθηκαν σε μέλος της διεθνούς κοινότητας σχεδόν δολοφονικά – μια Αμερικανίδα ακτιβίστρια και συγγραφέα βάρους 48 κιλών η οποία χτυπήθηκε μέχρι να πέσει αναίσθητη με αιχμηρό αντικείμενο και στη συνέχεια κλωτσήθηκε και χτυπήθηκε στο κεφάλι, το λαιμό, την πλάτη και την κοιλιακή χώρα. Αυτόπτες μάρτυρες αναφέρουν τη χρήση βίας από αρκετούς αστυνομικούς για μεγάλο χρονικό διάστημα και ενώσω η διαδηλώτρια ήταν ήδη αναίσθητη, πεσμένη στο έδαφος και με αίμα να τρέχει από το κεφάλι της. Μεταξύ των πολλαπλών της τραυματισμών περιλαμβάνονται η εγκεφαλική αιμορραγία, διάσειση κρανίου και μόνιμη βλάβη στην ακοή.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η Ομάδα Δέλτα πραγματοποιεί μια τόσο βίαια επίθεση ενάντια σε διαδηλωτές στην Αθήνα – χαρακτηριστικά, η ομάδα
“Δικαίωμα” κατέθεσε μήνυση εναντίον της ομάδας Δέλτα την προηγούμενη εβδομάδα για την προσπάθειά της να διαλύσει πορεία με την επίθεση εναντίον του μπλοκ αυτής κατά τη διάρκεια της Γενικής Απεργίας της 15ης Δεκέμβρη 2010. Μήνυση έχει επίσης καταθέσει η καθηγήτρια κα. Αγγελική Κουτσουμπού, η οποία τραυματίστηκε σοβαρά όταν άνδρες της Ομάδας Δέλτα την χτύπησαν με τις μηχανές τους κατά τη διάρκεια της πορείας της 6ης Δεκέμβρη 2009.

Τα μέλη της ομάδας Δέλτα δύνανται να δράσουν με ατιμωρησία ενάντια σε διαδηλωτές και είναι δύσκολο να εντοπιστούν, καθώς δεν έχουν εμφανώς αριθμούς ή ονόματα στις στολές τους.

Είναι απαράδεκτο το γεγονός πως η Ελληνική κυβέρνηση, τη στιγμή αυτή της όξυνσης της κρίσης και της διεθνούς αστάθειας, επιλέγει να στρέψει τις αστυνομικές της δυνάμεις εναντίον της νόμιμης εκφοράς πολιτικού λόγου, χτυπώντας και παρενοχλώντας διαδηλωτές.

Εμείς, οι υπογράφοντες/ ουσες, απαιτούμε την πλήρη δημοσίευση των στοιχείων της Ομάδας Δέλτα που είναι υπεύθυνη για την επίθεση της 15ης Νοέμβρη. Οι αστυνομικοί που πραγματοποίησαν και που έδωσαν εντολή για την επίθεση αυτή πρέπει να τιμωρηθούν και πρέπει να παρθούν αποτελεσματικά μέτρα ώστε να σταματήσει η ατιμωρισία που απολαμβάνει η Oμάδα δέλτα, ώστε να αποφευχθεί περαιτέρω βία.

http://www.ipetitions.com/petition/opposegreekpolicerepression/

Κείμενο Απεργών Μεταναστών, Ιανουάριος 2011

2011-01-25T00:42:00.003+01:00

Δεν έχουμε άλλο τρόπο για να ακουστεί η φωνή μας, για να μάθετε το δίκιο μας. Τριακόσιοι (300) από εμάς ξεκινάμε Πανελλαδική Απεργία Πείνας σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, στις 25 του Γενάρη.

http://hungerstrike300.blogspot.com

Είμαστε μετανάστες και μετανάστριες από όλη την Ελλάδα. Ήρθαμε εδώ διωγμένοι από τη φτώχια, την ανεργία, τους πολέμους, τις δικτατορίες. Οι πολυεθνικές της Δύσης και οι πολιτικοί υπηρέτες τους στις πατρίδες μας, δεν μας άφησαν άλλη επιλογή από το να ρισκάρουμε τις ζωές μας 10 φορές για να έρθουμε μέχρι την πόρτα της Ευρώπης. Η Δύση που καταληστεύει τον τόπο μας, με το απείρως καλύτερο βιοτικό επίπεδο από εκεί, είναι για μας η μοναδική ελπίδα να ζήσουμε σαν άνθρωποι. Ήρθαμε (με κανονική ή όχι είσοδο) στην Ελλάδα και δουλεύουμε για να ζήσουμε εμείς και τα παιδιά μας. Βρισκόμαστε στην αναξιοπρέπεια και στο σκοτάδι της παρανομίας για να ωφελούνται οι εργοδότες και οι υπηρεσίες του κράτους από την άγρια εκμετάλλευση της εργασίας μας. Ζούμε από τον ιδρώτα μας και με το όνειρο κάποια στιγμή να αποκτήσουμε ίσα δικαιώματα με τους έλληνες συναδέλφους.

Το τελευταίο καιρό τα πράγματα έχουν γίνει πολύ δύσκολα για εμάς. Όσο κόβονται οι μισθοί και οι συντάξεις, όσο ακριβαίνουν τα πάντα, τόσο ο μετανάστης παρουσιάζεται ως φταίχτης, ως ο υπαίτιος για την εξαθλίωση και την άγρια εκμετάλλευση των ελλήνων εργαζομένων και μικροεπιχειρηματιών. Η προπαγάνδα φασιστικών και ρατσιστικών κομμάτων και οργανώσεων έχει πλέον γίνει η επίσημη γλώσσα του κράτους για το μεταναστευτικό. Η φρασεολογία τους αναπαράγεται πλέον αυτούσια από τα ΜΜΕ όταν μιλάνε για εμάς. Οι «προτάσεις» τους πλέον εξαγγέλλονται ως κυβερνητικές πολιτικές. Τείχος στον Έβρο, πλωτά στρατόπεδα και ευρωστρατός στο Αιγαίο, πογκρόμ και τάγματα εφόδου στις πόλεις, μαζικές απελάσεις. Πάνε να πείσουν τους έλληνες εργαζόμενους, πως συνιστούμε ξαφνικά απειλή για αυτούς, πως εμείς φταίμε για την πρωτοφανή επίθεση που δέχονται από τις ίδιες τους τις κυβερνήσεις.

Η απάντηση στο ψέμα και στη βαρβαρότητα πρέπει να δοθεί τώρα και θα την δώσουμε εμείς οι μετανάστες και μετανάστριες. Μπαίνουμε μπροστά με τη ζωή μας για να σταματήσουμε τώρα την αδικία σε βάρος μας. Ζητάμε την νομιμοποίηση όλων των μεταναστών/τριών, ζητάμε ίσα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα και υποχρεώσεις με τους έλληνες εργαζομένους και εργαζόμενες. Ζητάμε από τους έλληνες συναδέλφους μας εργαζομένους, από κάθε άνθρωπο που τώρα υποφέρει κι αυτός από την εκμετάλλευση του ιδρώτα του, να σταθεί δίπλα μας. Να στηρίξει τον αγώνα μας, για να μην αφήσει να επικρατήσει και στο δικό του τόπο το ψέμα και η αδικία, ο φασισμός και η απολυταρχία των πολιτικών και οικονομικών ελίτ. Αυτό δηλαδή που έχει επικρατήσει και στις δικές μας πατρίδες και μας ανάγκασε να ξενιτευτούμε για να μπορέσουμε να ζήσουμε με αξιοπρέπεια, εμείς και τα παιδιά μας.

Δεν έχουμε άλλο τρόπο για να ακουστεί η φωνή μας, για να μάθετε το δίκιο μας. Τριακόσιοι (300) από εμάς ξεκινάμε Πανελλαδική Απεργία Πείνας σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, στις 25 του Γενάρη. Βάζουμε την ζωή μας σε κίνδυνο, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν είναι ζωή αυτή για ένα αξιοπρεπή άνθρωπο. Προτιμούμε να πεθάνουμε εδώ, παρά τα παιδιά μας να ζήσουν αυτά που περάσαμε εμείς.

Ιανουάριος 2011
Η Συνέλευση των μεταναστών απεργών πείνας

Μια επανάσταση στη γειτονιά σας...

2011-01-18T23:44:00.002+01:00

Στις 17 Δεκεμβρίου ο 26χρονος Μοχάμεντ Μπουαζίζι αποφάσισε πως οι σπουδές του στην πληροφορική δεν ήταν τελικά ικανές να αλλάξουν τη ζωή του.
Στεκόμενος λοιπόν μπροστά σε ένα κυβερνητικό κτήριο περιέλουσε το εαυτό του με βενζίνη και αυτοπυρπολήθηκε.
Λίγες μέρες αργότερα υπέκυψε στα εγκαυματά του.
Λίγες μέρες αργότερα η Δημοκρατία χτυπάει την πόρτα της Τυνησίας
Και δεν το κάνει δειλά δειλά...

Τιμή και δόξα

Το ελληνικό ηφαίστειο του Κώστα Δουζίνα Αναδημοσίευση από http://omadeon.wordpress.com

2010-12-26T00:40:00.001+01:00

Το καλοκαίρι του 1918, ο ποιητής Κωνσταντίνος Καβάφης συνάντησε το μεγάλο Άγγλο συγγραφέα Ε. Μ. Φόρστερ στην Αλεξάνδρεια και έτσι ξεκίνησε μια μεγάλη φιλία. “Εσείς οι Άγγλοι δεν μπορείτε να καταλάβετε τους Έλληνες”, του λέει ο Καβάφης. “Εμείς χρεοκοπήσαμε εδώ και καιρό. Να προσεύχεστε εσείς οι Άγγλοι, με την τάση σας για περιπέτειες, να μην χάσετε το κεφάλαιό σας γιατί τότε θα γίνετε σαν κι εμάς, ανήσυχοι, ανήμποροι και ψεύτες”. Σχολιάζοντας αυτό το μυστηριώδες κείμενο, ο Giorgio Agamben γράφει το 1993: “το μόνο σίγουρο είναι ότι από τότε όλοι οι λαοί της Ευρώπης και πιθανόν όλου του κόσμου έχουν πτωχεύσει”. Εμείς οι Έλληνες και πιθανόν όλοι οι Ευρωπαίοι έχουμε χρεοκοπήσει: πολιτικά, πολιτισμικά και ψυχικά. Πολιτικά πρώτα.

H Ελλάδα προσφέρει σήμερα την καλύτερη εικόνα του ευρωπαϊκού μέλλοντος. Ότι η Ελλάδα επιλέχθηκε ως πειραματόζωο για το νέο τρόπο οικονομικής διακυβέρνησης, θεωρείται γενικά γνωστό. Αυτό που έχει αναλυθεί λιγότερο, είναι το είδος πολιτικής που εισάγεται χωρίς καμία συζήτηση. Οι εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση, οι δημοσκοπήσεις και οι κομματικές αντιδικίες δίνουν την εντύπωση ότι η πολιτική ζωή συνεχίζεται όπως πάντα. Τα μέτρα όμως που παίρνονται εισάγουν την πλέον επιθετική παραλλαγή της γεωπολιτικής (που ορίζεται ως άσκηση εξουσίας στο ατομικό και κοινωνικό σώμα, εξουσίας που στοχοποιεί τη ζωή) στην Ευρώπη. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η πρόσφατη ηφαιστειακή έκρηξη στην Ισλανδία, μια χώρα που έχει υποφέρει τα πάνδεινα από την παράλογη απληστία και ανηθικότητα των τραπεζιτών, είναι η πιο αρμόζουσα αλληγορία για την εξελισσόμενη ελληνική τραγωδία. Αλλά η κρίση έχει συζητηθεί κυρίως με υλικούς και οικονομικούς όρους και δευτερευόντως μόνο σε σχέση με τον πολιτικό χαρακτήρα και τις επιπτώσεις της. Η κυβέρνηση, τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης και οι αυτάρεσκοι «ειδικοί» παρουσιάζουν τα γεγονότα και το μνημόνιο σαν θεϊκή πράξη, μια φυσική καταστροφή που δεν μπορούσε να προβλεφθεί ή να αποφευχθεί. Αν η Ελλάδα είναι σαν τον Τιτανικό, οι «αγορές» είναι το ανελέητο παγόβουνο και οι απαιτήσεις της Ευρωπαïκής Ένωσης και του ΔΝΤ μια ξαφνική ηφαιστειακή έκρηξη. Θα μπορούσαμε να ονομάσουμε αυτή την «ηθοποίηση» (naturalization) της οικονομίας, «φετιχισμό των καταστροφών», κάτι σαν τον φετιχισμό του εμπορεύματος κατά Μαρξ. Πολιτικές αποφάσεις που παίρνονται στις Βρυξέλλες και τη Νέα Υόρκη και εφαρμόζονται πιστά στην Αθήνα, στρατηγικές επιλογές των χρηματιστών, πρωτόγνωρες επιβολές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΔΝΤ παρουσιάζονται ως αναπόφευκτες, αναπόδραστες, σχεδόν μη ανθρώπινες παρεμβάσεις. Η μόνη απάντηση των πολιτικών και οικονομικών ελίτ μπροστά σε τέτοια «ανωτέρα βία» είναι να εφαρμόσουν διαδικασίες πολιτικής άμυνας έτσι ώστε να περιορίσουν τις απώλειες και τις ζημιές.

Αν η οικονομική κρίση είναι μια φυσική καταστροφή, τότε η πολιτική δεν πρέπει να ανακατεύεται στην αντιμετώπιση της, με τον ίδιο τρόπο που δεν πρέπει να αναμειγνύεται στην ανθρωπιστική βοήθεια σε περιπτώσεις σεισμού. Ένας υπουργός μας είπε ότι «χρειαζόμαστε στρατιωτική πειθαρχία» στην αποδοχή των μέτρων. Τα τηλεοπτικά νέα, με επικεφαλής έναν από τους γνωστότερους τηλεοπτικούς σταθμούς, επαναλαμβάνουν ανιαρά: «Η οικονομία φταίει, βρε βλάκα»! Σχεδιαγράμματα με την άνοδο των «σπρέντς» κυριαρχούσαν στις οθόνες με τον ίδιο τρόπο που θα παρουσιαζόταν η εξάπλωση της ηφαιστειακής στάχτης η την αύξηση της θερμοκρασίας σε περίοδο ξηρασίας. «Ποια είναι η εναλλακτική πρόταση;» ρωτούν ρητορικά οι παντογνώστες δημοσιογράφοι και οι υπόλογοι πολιτικοί, θέτοντας έτσι τέλος στην πολιτική συζήτηση και παρέμβαση για να επιστρέψoυν στην «επιστημονική» ανατομή της φυσικής οικονομικής καταστροφής. Ας δούμε όμως την πολιτική πλευρά της κρίσης.

Μια μικρή παρένθεση πολιτικής φιλοσοφίας

Η πολιτική λειτουργεί πάνω σε δύο άξονες και μορφές εξουσίας: από τη μία πλευρά η autoritas, η νομιμοποιημένη εξουσία, εκφράζει το “κοινό συμφέρον” ή τη βούληση του λαού να συμβιώνει· από την άλλη πλευρά η potestas είναι η δύναμη που διατηρεί τη συνοχή της κοινωνίας μέσω της κυριαρχίας των λίγων πάνω στους πολλούς. Η λειτουργία της πολιτικής εκφράζει, συμπυκνώνει και διαμεσολαβεί πρόσκαιρα στην κοινωνική και οικονομική σύγκρουση και οικοδομεί νομιμοποιημένη εξουσία πάνω σ’ ένα μόνιμο υπόβαθρο αναπόδραστου ανταγωνισμού. Αυτή η βασική πολιτική πραγματικότητα συσκοτίστηκε από τη νεοφιλελεύθερη σύγκλιση των δεξιών και των σοσιαλδημοκρατών. Ο νεοφιλελευθερισμός δεν είναι απλώς ένα ολέθριο οικονομικό μοντέλο. Είναι μια παγκόσμια ιδεολογία και κοσμοθεώρηση που ωθεί τους ανθρώπους να κατανοούν τη ζωή τους και να σχετίζονται με τους άλλους αποκλειστικά ως άπληστοι σφετεριστές και χωρίς όριο καταναλωτές και μηχανές επιθυμίας. Ως αποτέλεσμα, η πολιτική μετατρέπεται αποκλειστικά σε διαχείριση της οικονομίας, απαρνούμενη τον βασική της λειτουργία, την προσωρινή ειρήνευση των κοινωνικών συγκρούσεων (προσωρινή, γιατί η κοινωνική σύγκρουση είναι μόνιμο συστατικό του κοινωνικού δεσμού και η potestas είναι η συνεχής του έκφραση) και την προώθηση της κοινωνικής δικαιοσύνης, που είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για την autoritas και τη νομιμοποίηση του πολιτικού συστήματος.

Η πολιτική που επιβάλλει ο νεοφιλελευθερισμός λαμβάνει οικονομικές και ηθικίστικες μορφές. Μιμούμενη τα νεοκλασικά οικονομικά, η πολιτική μετατρέπεται σε μια δραστηριότητα που μοιάζει με την αγορά. Άτομα, συμφέροντα και τάξεις αποδέχονται τη συνολική κοινωνικο-οικονομική ισορροπία και χρησιμοποιούν την πολιτική για να επιδιώξουν οριακές βελτιώσεις συμφέροντος και κέρδους. Από την άλλη πλευρά, η πολιτική παρουσιάζεται ως διαδικασία ηθικής επιχειρηματολογίας, με την οποία μπορεί να επιτευχθεί ορθολογική συναίνεση σχετικά με τα δημόσια αγαθά.

Η πολιτική που ασκείται ψευδεπίγραφα, είτε ως τέλεια αγορά, είτε ως σωκρατικός διάλογος, προδιαγράφει τη σύγκρουση ως τελειωμένη, παρωχημένη, αδύνατη και ταυτόχρονα προσπαθεί να αποκηρύξει και να αποκλείσει την εμφάνισή της. Η αντικατάσταση της σύγκρουσης από μια συνεργασία οικονομολόγων “που λένε την αλήθεια”, από εκσυγχρονιστές γραφειοκράτες και πατριωτικά ΜΜΕ, μετατρέπει το κράτος σε «προστάτη» της αγοράς εσωτερικά (παράδειγμα η αγριότητα της αστυνομικής καταστολής) και σε δηθεν φιλελευθερο φορέα του ανθρωπισμού εξωτερικά (κάτι που φάνηκε στους “ανθρωπιστικούς” πολέμους της περασμένης δεκαετίας). Η σύγκρουση όμως δεν εξαφανίζεται: οι νεοφιλελεύθερες συνταγές αυξάνουν την ανισότητα, τροφοδοτούν τον ανταγωνισμό και στρέφουν την οργή εναντίον των μεταναστών, των φτωχών και όσων ανθίστανται στην εξαθλίωση.

Αυτή ακριβώς τη στάση έναντι της πολιτικής εισήγαγαν τα πρόσφατα γεγονότα στην Ελλάδα. Κανένα από τα πρωτοφανή μέτρα που πάρθηκαν δεν συζητήθηκε, ούτε εγκρίθηκε, έξω από τον κύκλο ελάχιστων μυημένων κυβερνητικών στελεχών. Η επιβολή τους παρουσιάστηκε ως αναπόδραστο αποτέλεσμα των άπληστων αγορών και της δόλιας ευρωπαϊκής αδράνειας που υποτίθεται ότι βρίσκεται πίσω από την απληστία των αγορών, κάτι σαν ανθρωπιστική εκστρατεία για να σωθούν τα θύματα μιας φυσικής καταστροφής. Οι νεοφιλελεύθεροι οικονομολόγοι, οι ειδικοί και τα κυρίαρχα ΜΜΕ αρχικά ανήγγειλαν ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση και στη συνέχεια εξαπέλυσαν μια συστηματική εκστρατεία για να πείσουν το κοινό.

Η αυστηρή οικονομία και η εντιμότητα, οι περικοπές μισθών και η ηθική αρετή αποτελούν την καθολική νεοφιλελεύθερη συνταγή. Όλα αυτά στην Ελλάδα παίρνουν μια πιο σκληρή μορφή απ’ ό,τι στην Ιρλανδία ή την Ισλανδία, διότι η (οικονομική) τιμωρία πρέπει να είναι πιο σκληρή, αντίστοιχη με την υπερβολική μας ηθική χαλαρότητα. Η ποινή αντιστοιχεί με την αμαρτία – μόνο που εδώ θα την πληρώσουν οι αναμάρτητοι. Πρόκειται για ένα δηλητηριώδη τύπο μεταμοντέρνου κυνισμού.

Για την αληθινή πολιτική, από την άλλη, η ιδέα ότι “δεν υπάρχει εναλλακτική λύση” δεν υφίσταται. Η δημοκρατία, που είναι συνώνυμη με την πολιτική, είναι ακριβώς η έκφραση της διαφωνίας και της σύγκρουσης, είναι ένας τρόπος ζωής μέσω του οποίου τα πιο αστάθμητα προβλήματα μπορούν να τεθούν προς συζήτηση και δοκιμασία, μπορούν να βρεθούν λύσεις και να αναληφθούν πολιτικές πρωτοβουλίες. Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που, με το ξέσπασμα της κρίσης στην Ελλάδα, σχολιαστές και ειδικοί έσπευσαν να προκαταλάβουν την κοινή γνώμη αναγγέλλοντας ότι το πιο αμφιλεγόμενο ζήτημα των καιρών μας, δηλαδή το μνημονιο, δεν υπάγεται στην πολιτική κρίση και στην κανονιστική αξιολόγηση, αλλά στις αληθοφανείς συνομιλίες των ορθοφρονούντων ειδικών.

Οι εναλλακτικές προτάσεις για πολιτική κινητοποίηση κατά των μέτρων, οι ιδέες για παύση πληρωμών ή για ριζική αναδιάρθρωση του χρέους, η πρόταση για δημοψήφισμα, όλα αυτά απορρίπτονται γιατί δεν ‘κατανοουν’ τον επείγοντα και μονόδρομο χαρακτήρα της οικονομικής λύσης. Αν η «φυσικοποιημένη» οικονομία κινείται με τρόπους θεόσταλτους και απρόβλεπτους, η πολιτική γίνεται μια υποκατηγορία της οικονομίας που πρέπει να μένει σιωπηλή και περιθωριοποιημένη. Μ’αυτό τον τρόπο, βαθύτατα πολιτικές αποφάσεις εμφανίζονται ως αναπόφευκτο αποτέλεσμα αδήριτων νόμων και ταξικά συμφέροντα περιβάλλονται την αίγλη της επιστημονικής αλήθειας.

Ο πολιτικός χαρακτήρας της οικονομικής κρίσης

Και όμως, η πραγματικότητα είναι ακριβώς το αντίθετο. Κάθε βήμα, κάθε απόφαση, κάθε πράξη από αυτές που οδήγησαν στο σημερινό αδιέξοδο, ήταν βαθιά πολιτικές επιλογές. Η οικονομική κατάρρευση του 2008 που επιδείνωσε την οικονομική κρίση, αποκάλυψε τη θεμελιώδη υποκρισία και ανηθικότητα του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού. Ενώ οι απλοί άνθρωποι υποβάλλονται καθημερινά στην «πειθαρχία» της αγοράς χάνοντας σπίτια, δουλειές και ελπίδες, το κράτος αναλαμβάνει να καλύψει τις τεράστιες απώλειες των τραπεζών. Αυτή το ειδος πολιτικής ονομαστηκε «σοσιαλισμος του λεμονιού»: σοσιαλισμός για τους πλούσιους – καπιταλισμός για τους υπόλοιπους. Η, για να παραφράσουμε τον Μπέρτολτ Μπρέχτ, πας φυλακή για μικρά οικονομικά παραπτώματα, ενώ αν οδηγήσεις μια τράπεζα στην πτώχευση παίρνεις τεράστια μπόνους.

Το ίδιο ισχύει και για το χρέος. To χρέος συσσωρεύτηκε τα τελευταία 30 χρόνια με αποφάσεις των εναλλασσόμενων πολιτικών ελίτ που χρησιμοποιούσαν τα δάνεια για να υλοποιήσουν πελατειακές πολιτικές και να αποκομίσουν πολιτικά οφέλη. Ως προς αυτό, δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο Σημίτη, τον Καραμανλή, τον Παπανδρέου και τους διάφορους υπουργούς και πρώην υπουργούς που παρελαύνουν στις τηλεοπτικές οθόνες ζητώντας «στρατιωτική πειθαρχία». Όπως πρόσφατα είπε ο κ. Πάγκαλος, ‘τα φάγαμε όλοι μαζί’ – αλλά δεν προσέθεσε ότι οι ‘όλοι’ δεν περιλαμβάνουν την πλειοψηφία του χαμηλόμισθου λαού, που τώρα καλείται να πληρώσει αυτά που άλλοι ‘έφαγαν’. Όλες οι πρόσφατες εκλογικές εκστρατείες έγιναν με το κόμμα της εκάστοτε αντιπολίτευσης να υπόσχεται «ηθική στην πολιτική», «εκλογίκευση των δημοσιονομικών», «επαναθεμελίωση του κράτους», εγκατάλειψη της «αλαζονείας της εξουσίας». Μόλις τελειώνουν οι εκλογές, η νέα κυβέρνηση επιστρέφει στις παλιές μεθόδους, αυξάνοντας το χρέος με δάνεια, δωροδοκώντας και μοιράζοντας προνόμια στους ημέτερους.

Σήμερα, τo ένα κυβερνητικό κόμμα επιτίθεται στο άλλο για το ποιος φταίει για το χρέος, ωσάν να υπάρχει κάποιος που ανήκει στην πολιτική ελίτ των τελευταίων 30 χρόνων και δεν φταίει. Με αυτή την έννοια, τα πρόσφατα γεγονότα δείχνουν ότι η οικονομική και η ηθική έκπτωση είναι στην πραγματικότητα συνοδοιπόροι. Στην Βρετανία, στη διάρκεια των τηλεοπτικών αναμετρήσεων της πρόσφατης προεκλογικής εκστρατείας, και οι τρεις ηγέτες απολογήθηκαν στο κοινό για τα «σκάνδαλα των εξόδων» (οι βουλευτές χρέωναν στο δημόσιο κονδύλια που δεν δικαιούνταν) που στοίχισαν στο δημόσιο λιγότερο από δύο εκατομμύρια λίρες και ασφαλώς ωχριούν σε σύγκριση με τα ποσά που σπαταλήθηκαν από τις δικές μας ελίτ. Περιμένουμε ακόμα την πολιτική ελίτ να απολογηθεί στον ελληνικό λαό, αν και μια μεταμέλεια ιαπωνικού τύπου και ακόμα περισσότερο ένα δημόσιο χαρακίρι, θα ταίριαζαν περισσότερο στην κατάσταση αν αναλογιστούμε το μέγεθος της ευθύνης. Η πολιτική κάστα όμως δεν διαθέτει το βασικό ηθικό ανάστημα: η αξίωση να αλλάξουν οι πολίτες στάση, να υπακούν στο νόμο και να δρουν υπεύθυνα προς την κοινωνία θα ήταν πολύ πιο αξιόπιστη αν οι στυλοβάτες της ηθικής έδειχναν ένα ίχνος ταπεινοφροσύνης και κατανόησης των ευθυνών τους.

Η πολιτική φύση της κρίσης διαφαίνεται και στην ευρωπαϊκή πλευρά. Το όριο του 3% στο έλλειμμα (που το έχουν ξεπεράσει όλα τα κράτη της ευρωζώνης), το σύμφωνο σταθερότητας, η κερδοσκοπία των «αγορών», όλα υπακούουν σε πολιτικά κίνητρα και σχέδια. Ο στενός δεσμός μεταξύ των μέτρων της Ευρωπαïκής Ένωσης και του ΔΝΤ με τη γερμανική πολιτική είναι πασίγνωστος. Όλοι σχεδόν αποδέχονται πλέον ότι η γερμανική πολιτική περιορισμού μισθών και ισχυρού ευρω έχει βοηθήσει τη γερμανική οικονομία αλλά έχει δημιουργήσει προβλήματα στο Νότο της Ευρώπης.

Αυτό που έχει σχολιαστεί λιγότερο είναι η φύση της κερδοσκοπίας των αγορών. Αυτή δεν βασίζεται στις επιδόσεις της πραγματικής οικονομίας (η Ελλάδα είναι ακόμη γύρω στην 25η θέση του ΟΟΣΑ, αλλά τα μέτρα και η ύφεση που δημιουργούν την οδηγούν συνεχώς προς τα κάτω), αλλά στα αισθήματα «εμπιστοσύνης» και «ρίσκου» που διακατέχουν τους χρηματιστές. Οι χρηματαγορές δεν λειτουργούν σε πραγματικό επίπεδο, αλλά σε εικονικό. Οι φήμες για την αξιοπιστία ενός κράτους ή για τον κίνδυνο να μην πληρώσει προσδιορίζονται από φανταστικούς σχεδιασμούς και ιδεολογικές κατασκευές, αποτελούν μια αυτοεκπληρουμενη προφητεία που δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα, στην οποία όμως έχουν την δύναμη να παρεμβαίνουν καταστροφικά.

Οι επιθέσεις των «αγορών» κατά της Ελλάδας είναι η εκδίκηση του νεοφιλελευθερισμού για την μεγάλη ήττα του 2008. Η εκδίκηση αυτή όμως αποτελεί και αναπόσπαστο κομμάτι των ευρύτερων ρυθμίσεων της μεταβιομηχανικής και μεταφορδιστικης παγκοσμιοποιημενης κοινωνίας των υπηρεσιών. Η συσσώρευση κεφαλαίου δεν βασίζεται πλέον στην δημιουργία υπεραξίας στον πρωτογενή τομέα, αλλά στην άντληση προσόδων, με κύρια μορφή τον τόκο και το μίσθωμα; για πνευματική ιδιοκτησία. Αυτό ισχύει τόσο σε ατομικό επίπεδο (ο νεοφιλελευθερισμός μας μεταχειρίζεται όχι σαν φυσικά πρόσωπα ή πολίτες, αλλά σαν καταναλωτές που πρέπει να δανείζονται για να ξοδεύουν) όσο και σε κρατικό. Η συσσώρευση κεφαλαίου μέσω προσόδων όμως πρέπει να αστυνομεύεται αυστηρά, αφού το δανειστικό συμβόλαιο δεν δημιουργεί αυτόματα τις συνθήκες της αναπαραγωγής του όπως συμβαίνει με το συμβόλαιο εργασίας. Η άντληση προσόδου και τόκου απαιτεί εκφοβισμό καθώς δεν υπάρχει κάποιο “φυσικό” επίπεδο μίσθωματος;. Η πίεση των αγορών είναι ένας τρόπος να ασκηθεί πίεση στους οφειλέτες, ώστε είτε να αποδεχτούν την πιο ακραία καταστροφή των δημοσίων δαπανών είτε να χρεοκοπήσουν. Οφειλέτες προσέχετε, λένε στα κράτη, ή καταστρέφετε το κράτος πρόνοιας, ή γίνεστε η επόμενη Ελλάδα. Τακτική που δεν διαφέρει και πολύ από την μαφιόζικη “προστασία”: αν ο οφειλέτης αμφισβητήσει τους όρους η την αμοιβή, τον δέρνουν οι μπράβοι! Και οι απειλές έπιασαν: στην Μεγάλη Βρετανία, η νέα κυβέρνηση χρησιμοποίησε συστηματικά το ελληνικό παράδειγμα για να επιβάλλει πρωτοφανείς στα μεταπολεμικά χρονικά περικοπές δαπανών· το ίδιο γίνεται στην Ισπανία, Προτογαλία, Αγγλια και Ιρλανδία. Όπως ξέρουμε, η Ελλάδα, της οποίας το ΑΕΠ είναι μόλις 3% του ευρωπαϊκού, δεν έχει μεγάλη οικονομική σημασία για την Ερωπαϊκή Ένωση, αλλά η συμβολική σημασία της επίθεσης που της έγινε ήταν κυριολεκτικά καταλυτική.

Η επιβολή του νεοφιλελευθερισμού από τον Ρέιγκαν και την Θάτσερ συνοδεύτηκε από επιθέσεις σ’όλους τους ενδιάμεσους κοινωνικους θεσμούς, οπως τα κόμματα, τα συνδικάτα, την αυτοδιοίκηση, ακόμα και την εκκλησία. Οι θεσμοί αυτοί όμως είναι απαραίτητοι για την διαμεσολάβηση μεταξύ εξουσίας και πολιτών. Η απουσία τους εξασθενεί την κοινωνική ευπρέπεια (civility), την αποδοχή και την ενσωμάτωση που είναι αναγκαίες στον καπιταλισμό για να κατευνάζει τον ανταγωνισμό και να περιορίζει την σύγκρουση. O άνθρωπος που αντιμετωπίστηκε από την εξουσία ως καταναλωτής σε περιόδους ευημερίας, σε εποχή ανέχειας γίνεται αντικείμενο αστυνόμευσης. Έτσι εξηγείται η μεγάλη αύξηση των μηχανισμών καταστολής που εμφανίστηκαν μεν ως συνέπεια του περίφημου πολέμου κατά της τρομοκρατίας, αλλά στην πραγματικότητα είχαν άλλο κύριο στόχο. Οι αλλαγές που παρατηρούνται είναι τρομακτικές: τείχη σηκώνονται στο Μεξικό και στην Παλαιστίνη, γκέτο φτωχών εμφανίζονται στο κέντρο των πόλεων, οχυρωμένες κοινότητες πλουσίων στα προάστια, αυξάνονται οι φυλακές και οι δυνάμεις καταστολής. Ο κόσμος που είχε αποπλανηθεί από την τεχνητή χρηματοπιστωτική ανάπτυξη εγκαταλείπει αναγκαστικά την κατανάλωση ως μέθοδο ικανοποίησης προσωπικών επιδιώξεων και επιθυμιών και βλέπει την ζωή του να ανατρέπεται. Δεν είναι πια μόνο το 1/3 της κοινωνίας που μένει απέξω, όπως γινόταν κατά τη δεκαετία του ’80. Αυτή τη στιγμή, μεγάλα σύνολα πληθυσμού μετατρέπονται από «βολεμένα» σε αποκλεισμένα.

Εδώ φαίνεται η πραγματική διάσταση του τέλους της πολιτικής και η ριζική επαναδιαπραγμάτευση του κοινωνικού δεσμού. Ο νεοφιλελευθερισμός δεν είναι απλώς ένα ολέθριο οικονομικό μοντέλο. Είναι μια παγκόσμια ιδεολογία και κοσμοθεώρηση, που ωθεί τους ανθρώπους να κατανοούν τη ζωή τους και να σχετίζονται με τους άλλους ως καταναλωτές χωρίς όρια, ως μηχανές επιθυμίας. Αλλά καθώς καταρρέει το οικονομικό μοντέλο που τον στήριξε, μπαίνουμε σε μία εποχή νέας κοινωνικής οντολογίας. Ο εκτεθειμένος σε δάνεια και χρέη άνθρωπος υφίσταται τεράστια ψυχολογική κρίση, κρίση ταυτότητας. Για να επαναπροσδιοριστεί συνολικά η ζωή του υποκειμένου και η σχέση του με τους άλλους και με τον κοινωνικό δεσμό, χρειάζεται μια άγρια και απότομη βιοπολιτική στρατηγική. Τα μέτρα αποτελούν την πιο προωθημένη βιοπολιτική επέμβαση, ένα νέο τρόπο συνολικής αναδιοργάνωσης της ζωής μας από την εξουσία. Ο κοινωνικός έλεγχος και η πειθάρχηση, η ριζική αλλαγή συμπεριφορών και σχέσεων που επιβάλλεται αυτή τη στιγμή, δεν έχει προηγούμενο πουθενά στην Ευρώπη. Η Ελλάδα γίνεται το μεγάλο εργαστήρι όπου φτιάχνεται ο άνθρωπος του μέλλοντος.

Η βιοεξουσία (biopower) αποτελεί άσκηση εξουσίας επί της ζωης, πειθάρχηση του κοινωνικού σώματος μέσω του ελέγχου των διαδικασιών της ζωής. Εκτείνεται από τα βάθη της συνείδησης στα σώματα του πληθυσμού και στην στοχοποιηση κοινωνικών ομάδων βάσει χαρακτηριστικών όπως το φύλο, η φυλή ή η εθνότητα. Τεχνολογίες της εξουσίας που εφαρμόζονται στο κοινωνικό σύνολο συμπληρώνονται με τεχνολογίες ‘επιμελείας εαυτού’. Οι άνθρωποι καλούνται να ‘αλλάξουν’ εαυτούς μέσω πρακτικών προσωπικής ‘βελτίωσης’ στο όνομα της ατομικής η συλλογικής υγείας. Στην περίπτωση της Ελλάδας, τα μέτρα του μνημονίου διαχωρίζουν τον πληθυσμό με οικονομικά κριτήρια και απαιτούν από τους χαμηλόμισθους και τους συνταξιούχους να αλλάξουν συνολικά τις συμπεριφορές τους στο όνομα της εθνικής ‘σωτηρίας’. Από την κατανάλωση των απολύτως αναγκαίων μέχρι την εκπαίδευση, εργασία και ψυχαγωγία, οι Έλληνες καλούνται να τροποποιήσουν ριζικά την συμπεριφορά τους και να υποβληθούν σε εκτεταμένους ελέγχους που αποσκοπούν να αποκαταστήσουν την κοινωνική υγεία και την ατομική ευτυχλια.

Η βιοπολιτική στοχοποιεί κυρίως συμπεριφορές, όχι ιδέες· τροποποιεί συνήθειες και πρακτικές, όχι ιδεολογίες. Η επιβολή των αλλαγών ακλουθεί τη στρατηγική του ‘δόγματος του σοκ’ (shock doctrine) υπολογίζοντας ότι η βίαιη και ταχεία εισαγωγή τους θα εξουδετερώσει την αντίσταση στην άδικη και καταστροφική τους φύση. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η βιοπολιτική στρατηγική δεν κινητοποιεί μόνο τον φόβο για το μέλλον και την δήθεν επιστημονική αλήθεια, αλλά φροντίζει να καλλιεργήσει και ένα όσο γίνεται βαθύτερο αίσθημα ενοχής. Μια χαμηλόφωνη υπόδειξη λέει στον πολίτη «για δεκαπέντε χρόνια είχες βελτίωση του βιοτικού σου επιπέδου μέσα από μη παραγωγικές δραστηριότητες και τώρα πρέπει να πληρώσεις». Ένας μέσος άνθρωπος που είχε αποδεχτεί το νεοφιλελεύθερο μοντέλο μπορεί να πιστέψει ότι δικαιολογούνται οι μειώσεις μισθών και συντάξεων, γιατί είχε αυξανόμενες απολαβές κατά την προηγούμενη περίοδο.

Χωρίς να αρνιόμαστε ότι υπήρξε φοροδιαφυγή και διαφθορά, πρέπει να εξετάσουμε τη δημιουργία ενοχικού συνδρόμου ως τακτική βιοπολιτικής πειθάρχησης. Εδώ μπορεί να βοηθήσει η ψυχανάλυση: το υπερεγώ μας εγκαλεί τις παράνομες απολύσεις που το πρόστυχο μέρος του μας είχε επιβάλλει. Το ηθικιστικό υπερεγώ παίρνει τώρα το πάνω χέρι λέγοντας ότι όποιος αμάρτησε πρέπει να υποφέρει. Οι Γερμανοί και οι Άγγλοι βλέπουν τους Έλληνες ως τεμπέληδες, άχρηστους καλοπερασάκηδες. Η ζωή τους, δήθεν γεμάτη απολαύσεις και αργίες, κλέβει από τους βόρειους αυτό το κάτι που θα τους έκανε ολοκληρωμένους, ευτυχείς. Αλλά το ίδιο κάνουν και οι ελληνικές ελίτ. Αποδέξου την τιμωρία, λένε στον κόσμο, γιατί αμάρτησες και το αξίζεις. Η ηθικολογία είναι απαραίτητος συνοδοιπόρος της βιοπολιτικής.

Δεν υπάρχει επομένως μεγαλύτερο ψέμα από τον ισχυρισμό ότι η κρίση είναι κυρίως οικονομική. Την κρίση που χρησιμοποιείται σήμερα με κυνικό τρόπο για να καταστραφεί το κοινωνικό συμβόλαιο της μεταπολίτευσης, την δημιούργησαν η πολιτική λογική και οι ανάγκες του ύστερου καπιταλισμού. Μόλις συνειδητοποιήσουμε το μέγεθος της πολιτικής κρίσης, που οδηγεί στην ολική διάλυση και επανασύσταση του κοινωνικού δεσμού, ίσως εμφανιστούν τα πρώτα σημάδια καθολικής αντίδρασης.

Που βρίσκεται ο ελληνικός πολιτισμός;

Ποια είναι η απάντηση της κοινωνίας αυτή την ριζική αλλαγή; Έχουμε δυο ειδών αντιδρασεις. Μια πρωτη είναι το acting out. Η απόγνωση δεν μπορει να απορροφηθεί από τους εξασθενημενους ενδιάμεσους θεσμους. Ετσι ο πάντα εύθραυστος ψυχικός δεσμός με την κοινωνία ραγίζει και οδηγεί σε εκδηλώσεις προσωπικής άρνησης, που μπορεί να παίρνουν μορφή βίας, αυτοδικίας, εγκληματικότητας κοκ. Αυτό οδηγει τον κυρίαρχο ελληνικό πολιτισμό σε τεράστιο αδιέξοδο.

Αυτά που αντιμετωπίσαμε πρόσφατα ως Έλληνες του εξωτερικού ήταν πρωτοφανή. Ο ανθελληνικός και αντιμεσογειακός ρατσισμός και οριενταλισμός που πρέπει να υπήρχε υφέρπων, εγινε εκκωφαντικός. Οι λαϊκές εφημεριδες επιχαίρουν με την ελληνική τραγωδία γιατί οι διακοπές στην Κρήτη και την Ζάκυνθο θα ειναι πιο φτηνές. Διανοούμενοι από την άλλη πλευρά δεν μπορούν να πιστέψουν πως οι νεοέλληνες, που ‘δήθεν κατάγονται από τους δημιουργούς της φιλοσοφίας, της δημοκρατίας και της επιστήμης, έγιναν τέτοιοι ψεύτες, κλέφτες και τεμπέληδες’. Αντίστροφα, το μεγάλο μέρος των Ελλήνων βλέπει την Αγγλία ως μέρος για ψώνια στο Harrods και σπουδές σε υποβαθμισμένα Πανεπιστήμια, πολλά τμήματα των οποίων συντηρούνται απο τους Έλληνες φοιτητές. Αν δημοκρατία ειναι η εξουσία (κράτος) του δήμου, δυστυχως η Ευρώπη εχει αποκτήσει κράτος αλλά δεν έχει (ούτε φαινεται να δημιουργεί) δήμο.

Η ψυχανάλυση διακρίνει μεταξύ του ideal ego (ιδεώδους εγώ) και του ego ideal (του ιδεατού εγώ). Το πρώτο οργανώνει φαντασιακά το εγώ μέσα από την προβολή μιας ιδεατής ταυτότητας: βλέπω τον εαυτό μου πετυχημένο, έξυπνο, ωραίο. Αλλά το ego ideal είναι πιο σημαντικό για την ψυχική ισορροπία: για να γίνω αντικείμενο επιθυμίας, βλέπω τον εαυτό μου από την σκοπιά του άλλου και προσπαθώ να γίνω η να πράξω αυτό που νομίζω ότι ο άλλος περιμένει από μένα. Αυτό ήταν μέχρι πρόσφατα το μοντέλο των ελληνικών ελίτ: θα εκσυγχρονιστούμε, θα γίνουμε όπως νομίζουμε οτι μας θέλουν οι Ευρωπαίοι. Και τώρα καταλαβαίνουμε ότι οι ευρωπαικές ελίτ μας βλέπουν σαν τις δικές μας, όπως έλεγε ο Καβάφης το 1918: ανήσυχους, ανήμπορους, ψεύτες.

Αυτό αποτελεί χρεοκοπία του εκσυγχρονιστικού μοντέλου πολιτιστικής ταυτότητας. Στο ψυχικό επίπεδο αποτελεί πρόβλημα αυτων που βιωνουν την σχεση αναμεσα στον φαντασιακο τους ευρωπαϊσμό και τον υποτιμητικο τροπο που τους αντιμετωπίζουν οι Ευρωπαιοι. Και θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι ο Παπανδρέου προσπαθεί να προβάλει την τραγική φιγούρα κάποιου που κάνει αυτό που πρέπει, ακυρώνοντας ταυτόχρονα την ταυτότητά του. Σαν τραγωδία ή σαν φάρσα, πάντως, η αναδιάρθρωση του κοινωνικού δεσμού περνάει μέσα από την επανεξέταση της κυρίαρχης, πολιτισμικής ταυτότητας.

Μερικές ιδέες για την επάνοδο της πολιτικής

Είναι πιθανόν ότι χρειαζόμαστε μια νέα θεωρητική σύλληψη για τον πολιτισμό και την πολιτική. Ο δημόσιος τομέας αντιπροσωπεύει και προάγει τα επιτεύγματα του κράτους πρόνοιας. Έχοντας όμως μετατραπεί σε υποχείριο των πολιτικών μηχανισμών και σε πεδίο πελατειακών σχέσεων, έχει χάσει μεγάλο μέρος του κύρους του και της εμπιστοσύνης των πολιτών. Η κατάσταση αυτή βολεύει το νεοφιλελεύθερο μοντέλο που χρησιμοποιεί την ιδιωτικοποίηση και την απορρύθμιση προκειμένου να μεταφέρει κεφάλαιο και εξουσία από τον δημόσιο στον ιδιωτικό τομέα. Συνειδητοποιώντας την αντίφαση ανάμεσα στην επιφαση δημόσιας αρετής που χρησιμοποιείται για ιδιωτική εξαχρείωση, οφείλουμε να αποτρέψουμε την διαίρεση της κοινωνίας σε δύο αντιμαχόμενους χώρους, δημόσιο και ιδιωτικό. Οι αλληλοκατηγορίες για τεμπέληδες και διεφθαρμένους δημόσιους υπάλληλους ή για φοροφυγάδες και διεφθαρμένους ελεύθερους επαγγελματίες υπηρετεί μόνο τη νεοφιλελεύθερη στρατηγική του διαίρει και βασίλευε.

Πέρα από τη διάκριση δημόσιου και ιδιωτικού, υπάρχει ένας τρίτος όρος: το κοινό καλό, res publica. Το κοινό καλό αντιπροσωπεύει την κοινωνική δικαιοσύνη και την αλληλεγγύη του μεταπολιτευτικού κοινωνικού συμβολαίου, την ενέργεια που εμψυχώνει την κοινωνία και δημιουργεί την αίσθηση της αλληλεγγύης. Ο δημόσιος τομέας εκπροσωπούσε παραδοσιακά αυτό το κοινό καλό, που όμως σήμερα δεν εκφράζεται πια αποκλειστικά από το κράτος. Αυτό το κοινό συμφέρον, ή κοινοπολιτεία (commonwealth), οριοθετειται αναμφισβήτητα από τον βαθύ ανταγωνισμό και την συγκρουση ανάμεσα στο λαό και τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ. Ωστόσο, σε αυτό τον καιρό της επικείμενης καταστροφής, οι προοδευτικές δυνάμεις οφείλουν να απευθυνθούν στην δεξαμενή του κοινού αισθήματος για να σώσουν το ανθρώπινο πρόσωπο της ελληνικής κοινωνίας.

Η κοινωνική αποστροφή για τις πολιτικές ελίτ πρέπει να μετατραπεί από απαθή αποστασιοποίηση σε ενεργή δύναμη. Διάφορες ιδέες μπορούν να χρησιμοποιηθούν σ΄ αυτή την κατεύθυνση. Θα μπορούσε ίσως να δημιουργηθεί μια εξεταστική επιτροπή, πέρα από τα δύο μεγάλα κόμματα, από Έλληνες και ξένους οικονομολόγους και κοινωνικούς επιστήμονες για να εξετάσει γιατί εκτινάχτηκε το χρέος και πως ξοδεύτηκαν τα κονδύλια. Οι Έλληνες πρέπει να προετοιμαστούν πολιτικά και οικονομικά για μεγάλη μείωση του χρέους η και έξοδο από το ευρω. Αυτές οι λύσεις θεωρούνταν ακραίες μέχρι πρόσφατα, τώρα όμως προτείνονται τόσο από συστημικούς αναλυτές όσο και από τις αγορές. Το αν η αναδιάρθρωση του χρέους (haircut) ή η στάση πληρωμών θα γίνει προς όφελος του λαού η των χρηματιστών, θα εξαρτηθεί από την πολιτική κινητοποίηση της επόμενης περιόδου.

Οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ πρέπει να λογοδοτήσουν για την καταστροφή της χώρας. Θα μπορούσε να συγκροτηθεί ένα δικαστήριο τύπου Bertrand Russell για να διερευνήσει την ηθική και νομική ευθύνη τους. Η κυβέρνηση δεν έχει την παραμικρή νομιμοποίηση για τα μέτρα και η συμπεριφορά των ελεγκτών του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης θυμίζει αποικιοκράτες σε περιοχές υπό διεθνή κηδεμονία. Επομένως η συνταγματικότητα των μέτρων πρέπει να ελεγχθεί δικαστικά, κάτι που ήδη γίνεται από σημαντικούς φορείς της κοινωνίας, όπως ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθήνας και το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας.

Γενικότερα, η Ελλάδα χρειάζεται ένα μεγάλο, πατριωτικό μέτωπο αντίστασης, πέρα από κομματικές εντάξεις. Μια ηγεμονική πολιτική αναγνωρίζει την πολυδιάσπαση των κοινωνικών δυνάμεων και προσπαθεί να αναγάγει μια βασική αντίφαση που συμπυκνώνει τις αντιθέσεις σε γραμμή αντιπαράθεσης των λαϊκών δυνάμεων. Το κοινό καλό και η δημοκρατία είναι οι καλύτεροι υποψήφιοι για ηγεμονική πολιτική. Ένα τέτοιο μέτωπο δημιουργεί την απαραίτητη δυναμική για να μετατρέψει την άμυνα σε ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο.

Οι ευρωπαϊκές ελίτ φοβήθηκαν ότι η χρεοκοπία της Ελλάδας θα δημιουργήσει προβλήματα για το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αλλά υπάρχει και η άλλη πλευρά. Τώρα που ξέρουμε ότι η θεραπεία είναι χειρότερη από την ασθένεια, ίσως να καταλάβει η Ευρώπη ότι διάλεξε το λάθος πειραματόζωο. Ο όρος “κρίση νομιμοποίησης” περιγράφει τη μαζική απώλεια εμπιστοσύνης στο εξ ορισμού εύθραυστο κοινωνικό συμβόλαιο, το οποίο δεν μπορεί πλέον να συγκεντρώνει τη λαϊκή συγκατάθεση σε μια ισορροπία ισχύος τόσο κατάφωρα και άδικα οργανωμένη κατά των συμφερόντων της πλειοψηφίας. Τέτοιες κρίσεις εμφανίζονται όταν το κενό που πάντα υπάρχει ανάμεσα στους κυβερνώντες και τους κυβερνωμένους, γίνεται αγεφύρωτο χάσμα και ο ισχυρισμός των ελίτ ότι εκφράζουν το κοινό συμφέρον δεν πείθει πια κανέναν.

Το τέλος ή ο σκοπός της πολιτικής είναι η προσωρινή ειρήνευση της κοινωνικής σύγκρουσης και η προώθηση της κοινωνικής δικαιοσύνης. Όταν η πολιτική χάνει αυτό το σκοπό, έρχεται το δικό της τέλος. Σ’ αυτό το σημείο βρισκόμαστε σήμερα: οι Έλληνες πρέπει να παλέψουν για την επιβίωση της πολιτικής. Αν από πειραματόζωα γίνουν η πρωτοπορία της αντεπίθεσης των Ευρωπαίων κατά του καταστροφικού νεοφιλελευθερισμού, θα προσφέρουν στον κόσμο μια υπηρεσία ισάξια με την επινόηση της δημοκρατίας.

*Ο Κώστας Δουζίνας, καθηγητής νομικής, είναι διευθυντής του Ινστιτούτου Ανθρωπιστικών Σπουδών του Birkbeck College (Πανεπιστήμιο του Λονδίνου). Τα βιβλία του Το Τέλος των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και Νόμος και Αισθητική κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Παπαζήση, ενώ Ο Λόγος του Νόμου κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια. Τα τελευταία του βιβλία, στην αγγλική γλώσσα, είναι τα Adieu Derrida, Critical Jurisprudence και Human Rights and Empire.

«Je lutte des classes»: η ανατομία της σύγκρουσης στη Γαλλία της Martine Bulard Αναδημοσίευση από τα Ενθέματα

2010-10-23T19:00:00.003+02:00

Το κίνημα κατά της ασφαλιστικής μεταρρύθμισης στη Γαλλία σημείωσε την Τρίτη μια σημαντική επιτυχία, που όχι μόνο μπορεί να αποδειχθεί καθοριστική για την πορεία της γαλλικής κοινωνίας αλλά στέλνει ένα μήνυμα σε ολόκληρη την Ευρώπη. Σε μια από τις μαζικότερες κινητοποιήσεις των τελευταίων χρόνων, εκατομμύρια άνθρωποι αμφισβήτησαν την κυρίαρχη λογική των «αναγκαίων» μεταρρυθμίσεων, εις βάρος του κόσμου της εργασίας. Η δυναμική των κινητοποιήσεων όμως δεν ήταν δεδομένη· χτίστηκε σιγά σιγά πάνω σε ορισμένες θεμελιώδεις προϋποθέσεις: σοβαρή συνδικαλιστική δράση στους χώρους δουλειάς αντί μιας γενικόλογης ρητορείας που θα εξαργυρωθεί πολιτικά σε κάποιες εκλογές, ενότητα δράσης των συνδικάτων και της Αριστεράς αντί της πολυδιάσπασης και του διαρκούς ανταγωνισμού, μακρόπνοος σχεδιασμός των κινητοποιήσεων (οι διαδηλώσεις ξεκίνησαν στις αρχές Ιουνίου) αντί μιας «συμβολικής» μεγάλης διαμαρτυρίας, χωρίς συνέχεια. Μάλλον χρειαζόμαστε κι εμείς μερικά μαθήματα γαλλικών.

Ήταν πιο νέοι, πιο πολλοί και πιο μαχητικοί. Ο αριθμός των Γάλλων που διαδήλωσαν την περασμένη Τρίτη στις περισσότερες πόλεις της χώρας ξεπέρασε, σύμφωνα με τα συνδικάτα, τα τρία εκατομμύρια (κατά την αστυνομία στους δρόμους βγήκαν 1,2 εκ.). Πέρα όμως από τους αριθμούς, το σημαντικό είναι πως στην κινητοποίηση συμμετείχαν μαθητές και φοιτητές, εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα (μαζί με τους εργάτες στα 11 από τα 12 γαλλικά διυλιστήρια) και υπάλληλοι του δημοσίου. Πρόκειται αναμφισβήτητα για τεράστια επιτυχία, ακριβώς τη στιγμή που η κυβέρνηση υπολόγιζε στην «κούραση» των διαδηλωτών και τον κατακερματισμό του κινήματος, για να μπορέσει να περάσει αβρόχοις ποσί τη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος.

Τον περασμένο Ιούνιο, όταν έγινε η πρώτη διαδήλωση, την οποία θα διαδέχονταν μια σειρά από ολοένα και μεγαλύτερες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, κυριαρχούσε στον γαλλικό λαό ένα αίσθημα παραίτησης και αποδοχής των «αναγκαίων» μεταρρυθμίσεων. Κι όμως, μερικούς μήνες αργότερα, κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει το γεγονός πως ο γαλλικός λαός απορρίπτει τα σχέδια της κυβέρνησης.

Υπάρχουν διάφοροι παράγοντες που εξηγούν αυτή την αντιστροφή του κλίματος. Πρώτον, τα συνδικάτα συγκρότησαν ένα ενιαίο μέτωπο αμφισβήτησης της συγκεκριμένης μεταρρύθμισης, παρά τις επιμέρους διαφωνίες τους ή τις άλλες ιδεολογικές τους διαφορές. Αυτό τους επέτρεψε να συσπειρώσουν τους εργαζομένους, πηγαίνοντας από εταιρεία σε εταιρεία, και να δώσουν τη μέγιστη δυνατή δημοσιότητα στα επιχειρήματά τους.

Δεύτερον, οι ίδιοι οι χώροι εργασίας έχουν γίνει ανυπόφοροι, κι αυτό το νιώθουν ολοένα και πιο έντονα οι εργαζόμενοι. Πολλοί διαδηλωτές είπαν, μιλώντας στον Τύπο, πως απλούστατα «δεν αντέχουν να δουλεύουν μέχρι τα 67 ή και παραπάνω» — μάχονται για να αποτρέψουν το ενδεχόμενο να τους καταστρέψει η δουλειά τους. Τέλος, ένα αίσθημα μεγάλης αδικίας έπαιξε ρόλο στη στάση που τηρούν επί του παρόντος οι Γάλλοι εργαζόμενοι. Τη στιγμή που ανακοινώνονταν οι «αναγκαίες» μεταρρυθμίσεις, το κοινό μάθαινε πως μια από τις πλουσιότερες γυναίκες στη Γαλλία, η κληρονόμος της L’Oreal Λιλιάν Μπετανκούρ, πήρε από το υπουργείο Οικονομικών ένα τσεκ με μια τεράστια επιστροφή φόρου, λόγω της μείωσης του ανώτατου φορολογικού συντελεστή, η οποία θεωρήθηκε από πολλούς ως ένα δώρο στους μεγιστάνες του πλούτου.

Σημαίνουν άραγε όλα αυτά πως βρισκόμαστε στο κατώφλι ενός νέου Μάη, όπως υποστήριξαν κάποιοι; Ορισμένες όψεις της παρούσας σύγκρουσης κατατείνουν πράγματι σε αυτό: υπάρχει μια εμφανής αίσθηση δυσαρέσκειας σε ευρύτατα τμήματα των εργαζομένων, έχουν αναδειχθεί οι οικονομικές ανισότητες που προκαλούν σοκ, και πολλοί αισθάνονται πως βρίσκονται στριμωγμένοι στο πρώτο σκαλί της αγοράς εργασίας, χωρίς καμιά ελπίδα να ανελιχθούν έστω και λίγο — πολλώ δε μάλλον να φτάσουν στην κορυφή. Αυτό το «ώς εδώ» είναι που παράγει τις κοινωνικές εκρήξεις. Στα γεγονότα όμως του Μάη του 1968 πρωταγωνίστησε μια συμπαγής, μαχητική Αριστερά, που προσέβλεπε σε μεγάλο βαθμό στην εξουσία. Η Αριστερά, την εποχή εκείνη, εκπροσωπούσε τη βούληση να σταματήσει επιτέλους η πολιτική κυριαρχία της Δεξιάς που είχε κρατήσει ήδη πάνω από δύο δεκαετίες και έμοιαζε ακλόνητη. Στον Μάη άλλωστε οι δημόσιοι διανοούμενοι συντάχθηκαν με την προοπτική μιας κοινωνικής ανατροπής.

Η παρούσα πολιτική συγκυρία δεν είναι τόσο ξεκάθαρη. Σήμερα η σοσιαλιστική Αριστερά δεν είναι τόσο πρόθυμη να προχωρήσει σε κοινωνικές μεταρρυθμίσεις. Ο Ντομινίκ Στρως-Καν, ένας από τους πιθανούς υποψηφίους του Σοσιαλιστικού Κόμματος στις επερχόμενες προεδρικές εκλογές, δήλωσε τον περασμένο Μάιο δημόσια πως «δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να παίρνουμε σύνταξη στα 60». Τα κόμματα της «άκρας» Αριστεράς παραμένουν διαιρεμένα και διαφωνούν σε κομβικά ζητήματα, παρόλο που κατόρθωσαν να συγκροτήσουν ένα κοινό μέτωπο ενόψει της μεταρρύθμισης του ασφαλιστικού συστήματος. Όσο για τους διανοούμενους, πέρα από μια συλλογικότητα με την επωνυμία Les Economistes Atterrés (Τρομοκρατημένοι οικονομολόγοι), η οποία ασκεί κριτική στη νεοφιλελεύθερη πολιτική της κυβέρνησης, οι υπόλοιποι λάμπουν διά της σιωπής τους.

Η απήχηση, η αποφασιστικότητα και τα καινούργια συνθήματα του κινήματος είναι, από πολλές απόψεις, κάτι που δεν έχει προηγούμενο στη Γαλλία. Τo «Je lutte des classes» (Εγώ παλεύω/πάλη των τάξεων), που δημιούργησε ο σχεδιαστής Ζεράρ Παρί-Κλαβέλ και το εργαστήριό του Ne Pas Plier έγινε έμβλημα των διαδηλωτών — ένα λογοπαίγνιο που συνδυάζει σε μια φράση τις προσωπικές και τις συλλογικές μάχες που διεξάγονται σήμερα.

Και αυτό που συμβαίνει είναι ότι αναζωπυρώνεται η ταξική πάλη, που είχε ξεχαστεί από τη δεκαετία του 1980. Η συστράτευση νέων (που ανησυχούν για το μέλλον τους) και μεγαλύτερων (που ανησυχούν για τη σύνταξή τους) είναι μια εξέλιξη που υπόσχεται πολλά. Το αν το κίνημα αυτό θα επιτύχει τους στόχους του θα εξαρτηθεί εν μέρει από την επόμενη κινητοποίηση, το Σάββατο 16 Οκτωβρίου.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφ. «Guardian» στις 13.10.10. Η Martine Bulard είναι οικονομολόγος, δημοσιογράφος και μέλος της σύνταξης της «Monde diplomatique». Έχει γράψει τα βιβλία «Inde Chine, la course du dragon et de l’éléphant» (Fayard 2009) και «L’Occident malade de l’Occident» (Fayard 2010, μαζί με τον Jack Dion).

Αναδημοσίευση από τα Ενθέματα

Μια μαρξιστική ερμηνεία της κρίσης αναδημοσίευση από Αριστερό Βήμα

2010-09-30T02:29:00.005+02:00

Συνέντευξη του Ντέιβιντ Χάρβεϊ στο περιοδικό International Socialist Review. Ο διακεκριμένος μαρξιστής ανθρωπολόγος, γεωγράφος και οικονομολόγος αναφέρεται στις κεντρικές ιδέες του τελευταίου βιβλίου του "The Enigma of Capital" (Το Αίνιγμα του Κεφαλαίου), επιχειρεί μια μαρξιστική ανάλυση της κρίσης και θίγει στρατηγικής σημασίας ζητήματα του διεθνούς εργατικού κινήματος. Μετάφραση της Αριάδνης Αλαβάνου.

* Στο “Αίνιγμα του Κεφαλαίου” επιτίθεστε στους οικονομολόγους του κατεστημένου γιατί απέτυχαν να προβλέψουν την κρίση. Μπορείτε να μας πείτε γιατί οι αστοί οικονομολόγοι δεν είδαν την επερχόμενη κρίση, την οποία προέβλεπαν πολλοί μαρξιστές; Πόσο υπερέχει ο μαρξισμός έναντι της αστικής οικονομικής επιστήμης, απ΄ αυτή την άποψη;

--Θεωρώ ότι κεντρική θέση στο μαρξισμό κατέχει η ιδέα της αντίφασης, ότι το καπιταλιστικό σύστημα θεωρείται πως εμπεριέχει μια σειρά θεμελιωδών αντιφάσεων που συγκρούονται και συνεπώς παράγουν μια κοινωνία που διατρέχεται διαρκώς από διαφόρων ειδών εντάσεις. Για παράδειγμα, η ένταση ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία είναι μια εμφανής κατάσταση στην οποία κάθε μαρξιστής θα όφειλε να στρέψει την προσοχή του – στο χαρακτήρα δηλαδή του ταξικού αγώνα. Υπάρχουν, όμως, και άλλες εντάσεις, ανάμεσα στην παραγωγή και στην κατανάλωση , στην αξία χρήσης και στην ανταλλακτική αξία. Όλες αυτές οι εντάσεις υπάρχουν. Τι είναι ένα σπίτι; Είναι μια αξία χρήσης, εκεί που οι άνθρωποι κατοικούν, ή είναι μια ανταλλακτική αξία; Εκείνο που διαπιστώσαμε στην πρόσφατη κρίση είναι ο τρόπος με τον οποίο αυτή η ένταση ανάμεσα στην αξία χρήσης και στην ανταλλακτική αξία μιας κατοικίας ξεσπάει με τη μορφή μιας μακρο-κρίσης. Συνεπώς, από μαρξιστικής σκοπιάς, πάντα υπάρχουν εντάσεις. Έτσι το μόνο ενδιαφέρον ερώτημα, από τη σκοπιά του μαρξισμού, είναι το πότε ξεσπούν αυτές οι εντάσεις και λαμβάνουν τη μορφή μιας μεγάλης κρίσης αστάθειας και, άρα, πρέπει να ξεπεραστούν με την εμφάνιση ενός διαφορετικού σχηματισμού καπιταλιστικών δυνάμεων, στην περίπτωση που κρίση λύνεται μέσα στον καπιταλισμό.
Υπάρχει ένα ανέκδοτο για τους μαρξιστές, λέγεται ότι προέβλεψαν σωστά τις τελευταίες δώδεκα από τις τελευταίες τρεις κρίσεις. Συνεπώς, πρέπει να είναι κανείς προσεκτικός όταν λέει πως μια αντίφαση πρόκειται να πάρει εκρηκτικές διαστάσεις κρίσης ή ότι αυτή η κρίση πρόκειται να είναι η τελειωτική. Η μαρξιστική θεωρία, όμως, μάς λέει ότι δεν υπάρχει σταθερό καπιταλιστικό σύστημα. Έτσι, επί παραδείγματι, όταν οικονομολόγοι από τον Μπεν Μπερνάνκι [νυν διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας των ΗΠΑ ] μέχρι τον Πολ Κρούγκμαν αρχίζουν να μιλούν για τη δεκαετία του 1990 ως μια περίοδο “μεγάλης αυτοσυγκράτησης” και όταν λένε ότι οι κρισιακές τάσεις έχουν ξεπεραστεί, γνωρίζει κανείς, αν δει τα πράγματα από μαρξιστική σκοπιά, ότι δεν υπάρχει τέτοιο ενδεχόμενο. Πολύ πρόσφατα, το 2004–2005, πριν ακόμη αναλάβει ως διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας, ο Μπερνάνκι υποστήριζε ότι οι τάσεις προς την αστάθεια έχουν αμβλυνθεί και δεν συντρέχει ουδείς λόγος ανησυχίας.
Οι συμβατικοί οικονομολόγοι διατηρούν μια αντίληψη για την κοινωνία που συνοψίζεται σ΄ αυτό που θα θεωρούσαν ροπή προς την ισορροπία, δηλαδή πιστεύουν πως όταν η αγορά λειτουργεί σωστά, εντός του ορθού θεσμικού πλαισίου –το οποίο περιλαμβάνει κάποιο βαθμό ρύθμισης των συμβολαίων και των ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων--, πρέπει να παράγει μια κατάσταση ισορροπίας. Έτσι, τα συμβατικά οικονομικά πάντα μιλούν για την τάση προς σύγκλιση, προς ισορροπία, και ότι η ισορροπία είναι δυνατή υπό τον όρο ότι υπάρχει σωστό μείγμα πολιτικής και δεν σημειώνεται κάτι εξωγενές που να δημιουργεί αναταράξεις στο όλο σύστημα. Εξωγενή προβλήματα θα μπορούσαν να αποκληθούν οι φυσικές καταστροφές, οι πόλεμοι, οι γεωπολιτικές συγκρούσεις και ο προστατευτισμός. Κρίση θα μπορούσε να υπάρξει λόγω αυτών των εξωγενών παραγόντων [υποστηρίζουν οι συμβατικοί οικονομολόγοι], η οποία θα ξεστράτιζε το σύστημα από το μονοπάτι της ισορροπίας, όμως η ισορροπία είναι πάντα κάτι το εφικτό.
Από μαρξιστικής σκοπιάς, η ισορροπία είναι ασυνήθης κατάσταση. Υπάρχουν πάντα δυνάμεις που μας απομακρύνουν, δυνάμεις εσωτερικές στη δυναμική του συστήματος. Έτσι, η μαρξιστική αντίληψη θα εξέταζε αυτό το ζήτημα με πολύ διαφορετικό τρόπο. Και πάλι, όμως, επανέρχομαι σ΄ αυτό που είπα προηγουμένως, πάντα πρέπει να είναι κανείς προσεκτικός, όταν εξετάζει από τη μαρξιστική σκοπιά το θέμα αυτό, και να μη λέει , "Ιδού η επόμενη κρίση και αυτή θα είναι η τελειωτική”. Αυτό που επιχειρώ στο “Αίνιγμα του Κεφαλαίου” είναι να μιλήσουμε πολύ συγκεκριμένα για το ποια είναι η φύση των εσωτερικών αντιφάσεων του καπιταλισμού και γιατί η λύση της κρίσης της δεκαετίας του 1970 δημιούργησε μια δομή που εμπεριείχε την πιθανότητα δημιουργίας κρίσης του είδους που είδαμε να ξεσπάει γύρω μας τα τελευταία δυο-τρία χρόνια. Αυτό οδηγεί στο μέγα ερώτημα: Τι είδους προσαρμογές είναι πιθανόν να συντελούνται στην καπιταλιστική δυναμική, οι οποίες μπορούν να δημιουργήσουν τα θεμέλια μιας νέας κρίσης στο μέλλον;

*Πιστεύετε ότι η τρέχουσα οικονομική κρίση αποτελεί επίσης κρίση της αστικής νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας;

--Αναμφίβολα, η νομιμοποίηση της νεοφιλελεύθερης θεωρίας αμφισβητείται. Πολλοί, που κάποτε ήταν ακλόνητοι υποστηρικτές της υπόθεσης των αποτελεσματικών αγορών, σήμερα αναγνωρίζουν το λάθος τους. Πολλοί οικονομολόγοι φαίνεται να συναινούν στο ότι, όντως, απαιτούνται πιο δυναμικές μορφές παρέμβασης στην οικονομία, προκειμένου να τερματιστεί η κρίση και να σταθεροποιηθεί το σύστημα. Τα συνήθη νεοφιλελεύθερα επιχειρήματα, τα οποία προβάλλονταν στις δεκαετίες του 1970 και 1980 ως ο τρόπος εξόδου από την κρίση, δεν μπορούν πλέον να χρησιμοποιηθούν – συμπεριλαμβανομένου, βεβαίως, του επιχειρήματος ότι η κρίση οφείλεται στα αρπακτικά συνδικάτα , στους άπληστους εργάτες και συνεπώς η εργασία δεν πρέπει να αμείβεται πολύ. Στην εποχή μας, δεν μπορεί κανείς να υποστηρίξει αυτό το επιχείρημα. Στην πραγματικότητα, το μόνο επιχείρημα που στέκει, ως προς αυτό, είναι πως οι εργαζόμενοι βρίσκονται σε αδυναμία, στις παρούσες περιστάσεις.
Βεβαίως, ιδεολογικά είναι εξαιρετικά δύσκολο να πει το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα ή η δεξιά πτέρυγα του Δημοκρατικού ότι η απάντηση είναι να ενισχυθούν και πάλι οι εργαζόμενοι στις παρούσες συνθήκες. Ένα μέρος όπου αρχίζουμε να βλέπουμε σημάδια του τι συμβαίνει είναι ασφαλώς η Κίνα. Για πρώτη φορά επέτρεψε η κεντρική κινεζική κυβέρνηση να εξελιχθεί μια μεγάλη απεργία που δεν είχε οργανωθεί από τα συνδικάτα που καθοδηγεί το Κομμουνιστικό Κόμμα, αλλά ήταν αυθόρμητη. Είδαμε την απεργία στην εταιρεία Honda, που είχε ως αποτέλεσμα να αυξηθούν οι μισθοί κατά 30–40%. Στην εταιρεία Foxconn έγινε σύγκρουση, η οποία οδήγησε στο διπλασιασμό των μισθών. Φαίνεται πως τώρα η κινεζική κυβέρνηση ενισχύει τα δικαιώματα των εργατών, κάτι που δεν βλέπουμε σε όλον τον υπόλοιπο αναπτυγμένο καπιταλιστικό κόσμο, όπως στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ.

*Με βάση την πρακτική των κυβερνήσεων και των οικονομολόγων του κατεστημένου, τι αντικαθιστά τη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία;

--Υπάρχει μια θεωρία του νεοφιλελευθερισμού που στην πραγματικότητα ουδέποτε λειτούργησε. Η Μάργκαρετ Θάτσερ επιχείρησε να την εφαρμόσει και απέτυχε μέσα σε τρία-τέσσερα χρόνια. Υπάρχει επίσης μια πραγματιστική μορφή νεοφιλελευθερισμού, η οποία μονίμως υπερασπίζεται τις ελεύθερες αγορές και την παύση της κρατικής παρέμβασης στην οικονομία. Στην πράξη, όμως, αυτό σήμαινε υποστήριξη προς τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Στη μεξικανική κρίση χρέους π.χ., το υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ και το αναζωογονημένο ΔΝΤ έσωσαν το Μεξικό, προκειμένου να σώσουν τους τραπεζίτες της Νέας Υόρκης. Εκείνο που συνέβη λοιπόν ήταν η εισαγωγή του ηθικού κινδύνου στο σύστημα. Το βασικό στοιχείο αυτού του τελευταίου είναι ότι σε κάθε περίπτωση αποφασίζεται να διασώζονται τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα με κάθε κόστος. Αυτό δεν είναι διόλου συμβατό με τη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία. Η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία, η καθαρή ιδεολογία, θα έλεγε: “Όπως έστρωσες, θα κοιμηθείς. Αν κάνεις μια κακή επένδυση και χρεοκοπήσεις, τόσο το χειρότερο”. Αυτή τη στιγμή εκείνο που βλέπουμε είναι πως η επίσημη ιδεολογία, που θέλει να κρατήσει το κράτος μακριά από οτιδήποτε, έχει πρόβλημα, εφόσον η πολιτική εξουσία υιοθετεί ανοιχτά την απαίτηση να σωθούν τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα εις βάρος του πληθυσμού. Φαίνεται ότι διεξάγεται κάποια πάλη γύρω απ΄ αυτό το ζήτημα, επειδή τόσο στα δεξιά όσο και στα αριστερά του πολιτικού φάσματος υπάρχουν άνθρωποι που δεν συμφωνούν μ΄ αυτό.
Όπως το βλέπω αυτή τη στιγμή, δεν υπάρχει η πρόθεση οποιασδήποτε αλλαγής αυτής της θέσης, δηλαδή ότι αυτό είναι που πρέπει να γίνει. Όμως, το πρόβλημα που προκύπτει είναι ότι έτσι μετατοπίζουν την κρίση. Και πάλι, μία από τις θέσεις, που για μένα είναι πολύ σημαντικές, στο “Αίνιγμα του Κεφαλαίου” αφορά το ότι το κεφάλαιο δεν ξεπερνά τις κρισιακές τάσεις του , αλλά τις ανακυκλώνει. Δόθηκε μεν κάποια λύση στο θέμα της τραπεζικής κρίσης, αλλά τώρα προέκυψε η κρίση των κρατικών χρεών, των οικονομικών των κρατών. Το βλέπετε αυτό βεβαίως στη Νότια Ευρώπη, στην Ελλάδα, την Ισπανία και την Πορτογαλία. Δημοσιονομική κρίση υπάρχει και στο εσωτερικό των ΗΠΑ, με τη σοβαρή δυσκολία που έχει η Καλιφόρνια π.χ., η οποία διατηρεί έναν από τους μεγαλύτερους κρατικούς προϋπολογισμούς στον κόσμο. Έτσι, η κρίση μετατοπίστηκε από τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα στα δημόσια οικονομικά. Υπάρχει λοιπόν ένα μεγάλο ερώτημα, πώς θα αντιμετωπιστεί αυτή η κατάσταση, και αυτό είναι το κύριο ζήτημα της ημερήσιας διάταξης τούτη τη στιγμή. Ενώ το περασμένο έτος το ζήτημα ήταν πώς θα σταθεροποιηθούν οι τράπεζες, τώρα είναι πώς θα σταθεροποιηθούν τα δημόσια οικονομικά και αυτό είναι ένα πρόβλημα που δεν πρόκειται να λυθεί εύκολα. Θα απασχολεί τα επόμενα δέκα ή δεκαπέντε χρόνια.
Παράλληλα μ΄ αυτό, όσο επιχειρούν να σταθεροποιήσουν τα δημόσια οικονομικά μέσω της λιτότητας θα διατηρούν υψηλή ανεργία. Αυτό είναι το ζήτημα που εμφανίζεται τώρα, μετατόπισαν την κρίση από τις τράπεζες στα δημόσια οικονομικά και στη συνέχεια στο λαό με τη μορφή της λιτότητας και της ανεργίας. Συνεπώς, το μείζον ερώτημα είναι, πώς θα αντιδράσει ο λαός; Βλέπουμε την αντίδρασή του σε κάποιο βαθμό με τις απεργίες στην Ελλάδα και στην Ισπανία, καθώς και με τον αναβρασμό που υπάρχει στα πανεπιστήμια της Καλιφόρνιας, όπου αρχίζει να οικοδομείται λαϊκή αντίσταση εναντίον του τρόπου με τον οποίο σταθεροποιούνται τα δημόσια οικονομικά εις βάρος του λαού. Βεβαίως, τα δημόσια οικονομικά περιήλθαν σε χαοτική κατάσταση, επειδή σταθεροποίησαν τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, ένα είδος αλυσιδωτού φαινομένου. Συνεπώς, το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα εξαρτάται κατά τη γνώμη μου από το πώς θα εξελιχθεί ο ταξικός αγώνας. Θα είναι ένας ταξικός αγώνας έναντι ενός κρατικού μηχανισμού και μιας κρατικής εξουσίας που λένε, “Εσείς πρέπει να πληρώσετε το κόστος της κρίσης”, ενώ πολλοί άνθρωποι λένε “Όχι δεν πρέπει να πληρώσουμε εμείς το κόστος της κρίσης. Πρέπει να το πληρώσουν οι τραπεζίτες, οι χρηματιστές και οι ανώτερες τάξεις”, οι περισσότεροι –κάποιοι βέβαια έχουν πληγεί-- από τους οποίους βγήκαν, μέχρι στιγμής, αλώβητοι από την κρίση. Έτσι θα δούμε να εξελίσσεται αυτή η δυναμική του ταξικού αγώνα.

*Όπως αναφέρατε, εδώ, στις ΗΠΑ, και στην Ευρώπη εφαρμόζονται μέτρα λιτότητας. Πιστεύετε ότι αυτά τα μέτρα θα δώσουν λύση στην κρίση;

--Τα μέτρα λιτότητας θα μπορούσαν να βοηθήσουν στο ξεπέρασμα της δημοσιονομικής κρίσης του κράτους, αλλά θα επαναληφθεί αυτό που έγινε με τη δημοσιονομική κρίση που προέκυψε από τη λύση της κρίσης των τραπεζών. Το ερώτημα είναι λοιπόν: Τι είδους κρίση θα προκληθεί απ΄ αυτά τα μέτρα; Κρίση ανεργίας, βεβαίως. Εάν τα κράτη εφαρμόσουν μέτρα λιτότητας –όπως ο Κάμερον στη Βρετανία που μιλά για μεγάλες περικοπές-- αυτά θα προκαλέσουν μεγάλη ανεργία. Στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης το θέμα συζήτησης είναι οι μεγάλες περικοπές του προϋπολογισμού και η μαζική ανεργία που θα προκληθεί στον δημόσιο τομέα. Θα εξαπολυθεί στη συνέχεια ένας μεγάλος αγώνας μεταξύ του κράτους και των συνδικάτων του δημόσιου τομέα ιδίως . Έτσι είναι πιθανόν να δούμε, όπως είδαμε στην Ελλάδα και στην Ισπανία, έναν εκτεταμένο αγώνα, επειδή η κρίση μεταφέρεται σε άλλο χώρο, και αυτό μας επαναφέρει στη θέση μου ότι οι κρίσεις δεν λύνονται, απλά μετατοπίζονται από τη μια σφαίρα στην άλλη.

*Πώς βλέπετε την αντίδραση της Αριστεράς στις περικοπές του προϋπολογισμού και ποιο δρόμο πιστεύετε ότι θα έπρεπε να ακολουθήσει η Αριστερά για να προχωρήσει μπροστά;

--Εξαρτάται από το τι αποκαλείτε Αριστερά. Υπάρχουν πολλές ομαδοποιήσεις στην Αριστερά που δυσανασχετούν μ΄ αυτή την κατάσταση, αλλά δεν βλέπω μια ενιαία ανάλυση της Αριστεράς σχετικά με τη φύση του προβλήματος. Βλέπω πολλά είδη λύσεων και διαφορετικές διατάξεις οργάνωσης. Έτσι νομίζω ότι η Αριστερά δεν αντιδρά με ενιαίο τρόπο. Πιστεύω ότι τώρα, στο βαθμό που η κρίση μετατοπίζεται προς τα συνδικάτα του δημόσιου τομέα, είναι πιθανόν να δούμε πιο κλασικές μορφές ταξικού αγώνα ως αντίδραση έναντι της κατάστασης από ό,τι συνέβη όταν η κρίση έδρευε στο τραπεζικό σύστημα. Αυτό θα οδηγήσει στη σύγκλιση πολλών δυνάμεων της Αριστεράς γύρω από την ιδέα ότι πρέπει να προστατεύσουμε τον πληθυσμό γενικά έναντι των μέτρων λιτότητας που προέρχονται από το κράτος.
Θεωρώ ότι οι αντικειμενικές συνθήκες υπό τις οποίες εξελίσσεται η κρίση είναι πιθανόν να οδηγήσουν σε πιο ενοποιημένη πολιτική μέσα στην Αριστερά, ωστόσο υπάρχουν πολλές διαφορετικές ομαδοποιήσεις. Μερικές φορές μπλέκω σε μπελάδες που το λέω αυτό, αλλά επί παραδείγματι ο αναρχικός αυτονομιστικός χώρος δεν θέλει να πάρει την κρατική εξουσία και δεν πιστεύει στην κατάληψη της κρατικής εξουσίας, αν και τώρα σημειώνονται κάποιες μετατοπίσεις μεταξύ των σημαντικών θεωρητικών αυτού του χώρου. Θεώρησα ενδιαφέρον στοιχείο το ότι στο τελευταίο βιβλίο τους οι Χαρντ και Νέγκρι δεν εξέφρασαν αντίθεση στην κατάληψη της κρατικής εξουσίας, κάτι πολύ ασυνήθιστο γι΄ αυτό το χώρο, έτσι ίσως αυτή η ιδέα μπορεί να μεταβληθεί. Πιστεύω ότι οι κλασικοί αριστεροί σχηματισμοί, και δεν μιλώ για τη σοσιαλδημοκρατία, μιλώ κυρίως για τους μαρξιστικούς και κομμουνιστικούς σχηματισμούς, έχουν πρόβλημα. Θα το παρουσιάσω εδώ χονδροειδώς. Δεν πιστεύω ότι φέρνει αποτελέσματα η ιδέα τους για τον εργοστασιακό εργάτη ως τον πρωτοπόρο προλετάριο που θα κάνει την επανάσταση. Δεν πιστεύω πραγματικά ότι αυτή η ιδέα απέδωσε ποτέ πολύ καλά αποτελέσματα. Πρέπει κανείς να διαμορφώσει μια ευρύτερη έννοια συμμαχίας δυνάμεων εντός της οποίας το συμβατικό προλεταριάτο αποτελεί σημαντικό στοιχείο, αλλά όχι αναγκαία ένα στοιχείο που παίζει ρόλο ηγεσίας.
Μια δομή ηγεσίας πρέπει να αναπτυχθεί γύρω από όλους τους ανθρώπους που συμμετέχουν. Επί παραδείγματι, ένας από τομείς ενδιαφερόντων μου θα ήταν εκείνοι οι άνθρωποι που εμπλέκονται στη δημιουργία της αστικοποίησης, οι άνθρωποι που δημιουργούν πόλεις και οι άνθρωποι που παράγουν τη ζωή της πόλης. Τούτη τη στιγμή, στο βαθμό που ο αγώνας θα διεξαχθεί πιθανώς ανάμεσα στους εργαζόμενους του δημόσιου τομέα και στον κρατικό μηχανισμό, θα είναι μια ειδική μορφή αγώνα που δεν βασίζεται στα εργοστάσια. Τα συνδικάτα των καθηγητών και αυτού του είδους οι ομάδες πιθανώς θα ωθηθούν να αναλάβουν έναν πιο πρωτοποριακό ρόλο. Νομίζω λοιπόν ότι οι αριστερές οργανώσεις χρειάζεται να αναρωτηθούν ποιοι θα παίξουν, πιθανώς, το ρόλο της πρωτοπορίας στην τρέχουσα κατάσταση και τι πολιτική θα έπρεπε να διαμορφωθεί σε σχέση με τις κυβερνήσεις των Πολιτειών, όπως και με τις εταιρείες.

*Ο μαρξισμός πάντα είχε να κάνει τόσο με την εξήγηση όσο και με την αλλαγή της κοινωνίας. Ποιος, κατά τη γνώμη σας, είναι ο ρόλος που πρέπει να παίξει ο μαρξισμός στην οικοδόμηση μιας νέας αντίστασης με στόχο το μετασχηματισμό της κοινωνίας;

--Θεωρώ ότι παίζει βασικό ρόλο. Από τη δική μου οπτική γωνία, η αποτυχία των άλλων μορφών κατανόησης της πολιτικής οικονομίας είναι πλέον τόσο φανερή που υπάρχει σήμερα η δυνατότητα να προωθηθεί πραγματικά σθεναρά μια πιο σαφής μαρξική αντίληψη για το πώς λειτουργεί η πολιτική οικονομία, συνεπώς θεωρώ ότι σ΄ αυτό το επίπεδο κριτικής ο μαρξισμός έχει να παίξει πολύ σημαντικό ρόλο. Πιστεύω επίσης ότι η ιστορία του μαρξισμού και η εποικοδομητική πλευρά του αποτελούν συλλογική μνήμη που μπορεί να ανασυρθεί πολιτικά, και πρέπει να το πούμε ευθέως: ο βαθμός του βιοτικού επιπέδου που είχαμε επιτύχει τη δεκαετία του 1970 σχετιζόταν με τη δυναμική του ταξικού αγώνα όπως εξελίχθηκε μετά το 1917, ακόμη και σ΄ αυτή τη χώρα [τις ΗΠΑ] κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930. Λέγεται από κάποιους ότι ο μαρξισμός απέτυχε – ε, λοιπόν, δεν απέτυχε. Στην πραγματικότητα έπαιξε πολύ εποικοδομητικό ρόλο. Ταυτόχρονα, όσοι κινούμαστε στο πλαίσιο του μαρξισμού οφείλουμε επίσης να κοιτάξουμε πίσω και να είμαστε πολύ επικριτικοί σε αυτές που θεωρούμε πολύ συντηρητικές, μάλλον δογματικές αντιλήψεις για τον κόσμο.
Επί παραδείγματι, δεν μπορούμε να ανατρέχουμε και να παραθέτουμε τον Λένιν σαν να είναι αυτό μια λύση, κατά κάποιον τρόπο. Ο καλός μαρξιστής αυτό που κάνει είναι να εξετάζει τη συμβατική κατάσταση και να την αναλύει συνεχώς, δοθείσης της μεθόδου του Μαρξ [που τον προτρέπει] να προσπαθεί και να κατανοεί τη δυναμική της κατάστασης και συνεπώς να παρεμβαίνει με τρόπο που να οδηγεί την κοινωνία σε πιο δημοκρατικές και εξισωτικές λύσεις και τελικά σε λύσεις που είναι εντελώς αντικαπιταλιστικές. Πιστεύω ότι ο μαρξισμός ως επαναστατική θεωρία και ως επαναστατική πράξη έχει να διδάξει πολλά. Υπάρχει μια θαυμάσια ιστορική καταγραφή, αλλά πρέπει να προσεγγίσουμε με κριτικό τρόπο το τι κάναμε λάθος και τι σωστά, και γι΄ αυτό πιστεύω ότι τούτη η στιγμή είναι εξαιρετική για να παρουσιάσουμε ξανά , αν θέλετε, τη μαρξική επιχειρηματολογία, νομίζω μάλιστα ότι πολύ περισσότερος κόσμος είναι πρόθυμος να ακούσει. Υπάρχει μια πολύ ενδιαφέρουσα δημοσκόπηση του Pew Research Center που αναφέρει ότι μόνο το 43% των ανθρώπων της χώρας πιστεύει πραγματικά ότι ο καπιταλισμός είναι καλός και νομίζω ότι ειδικά ανάμεσα στη νεότερη ηλικιακά ομάδα , των 18-30 ετών, το 43% πιστεύει ότι ο σοσιαλισμός ήταν καλύτερος. Έτσι, ακόμη και σ΄ αυτή τη χώρα, οι όμοιοι του Γκλεν Μπεκ [δεξιός θρησκευόμενος λαϊκιστής, επιχειρηματίας των MME, που τον έχει φέρει στον κοινωνικό αφρό το ακραία συντηρητικό κίνημα του Tea Party] έχουν αναστατωθεί ακριβώς εξαιτίας μιας αθόρυβης, αλλά δραστικής μεταβολής στον τρόπο του σκέπτεσθαι, μιας μεταβολής που βρίσκεται υπό εξέλιξη, και αυτό μπορούμε να το υποστηρίξουμε με επιχειρήματα. Η δική μου συμβολή ήταν να γράψω το “Αίνιγμα του Κεφαλαίου” που είναι προσιτό στον κόσμο, έτσι ώστε μπορεί να σχηματίσει μια αντίληψη για το ποια είναι η μαρξική επιχειρηματολογία, χωρίς να είναι πολύ δογματικό ή αλαζονικό σχετικά μ΄ αυτή. Αυτή πιστεύω ότι είναι η κατάστασή μας τούτη τη συγκεκριμένη στιγμή.

Ανακοινωση σωματείου εργαζομένων στις εκδόσεις «Ελληνικά Γράμματα»

2010-09-13T23:48:00.002+02:00

Σε περιόδους καπιταλιστικής κρίσεως η σκληρότητα του συστήματος εξουσίας είναι εμφανής. Σε τέτοιες περιόδους φαίνονται ξεκάθαρα τόσο η ιδιοτέλεια του συστήματος όσο και οι προτεραιότητες του. Κλασσική περίπτωση είναι αυτή του ιστορικού εκδοτικού οίκου “Ελληνικά Γράμματα”, του οποίου η προσφορά στον πολιτισμό είναι ανεκτίμητη. Φυσικά όταν τα πάντα μετριούνται με ποσοστά κερδοφορίας και ελλείμματος ο πολιτισμός δεν σημαίνει και πολλά. Έτσι λοιπόν ο Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη ανακοίνωσε την οριστική διακοπή της λειτουργίας της θυγατρικής εταιρείας «Ελληνικά Γράμματα» με αποτέλεσμα 100 εργαζόμενοι να μείνουν χωρίς δουλειά.

Ο ΔΟΛ ΠΕΤΑΕΙ 100 ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΤΩΝ «ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ» ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ

Η 3η του Σεπτέμβρη, «γιορτάστηκε» με τον καλύτερο τρόπο στο χώρο του βιβλίου και των εκδόσεων γενικότερα. Ο Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη, που πάντα τιμούσε με τον καλύτερο τρόπο τη μέρα αυτή, ανακοίνωσε αιφνιδιαστικά το κλείσιμο ενός από τους ιστορικότερους και μεγαλύτερους εκδοτικούς οίκους, τα «Ελληνικά Γράμματα».

Με το λουκέτο αυτό ακυρώνεται μια ιστορία 53 χρόνων στον εκδοτικό χώρο που πρόσφερε στον πολιτισμό φέρνοντας σε επαφή τους Έλληνες με πολύ σημαντικούς συγγραφείς και ιδέες, και πετιούνται στο δρόμο 100 περίπου εργαζόμενοι δημιουργώντας παράλληλα τεράστια προβλήματα σε κάθε είδους συνεργάτες των εκδόσεων: συγγραφείς, μεταφραστές, επιμελητές, τυπογράφους κ.λπ.

Με μια κυνική ανακοίνωση ο Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη, που πάντα έχει ως προτεραιότητα τον…πολιτισμό και την…καλλιέργεια, ενημέρωσε τους εργαζόμενους πως σε 10 μέρες (!) χάνουν τη δουλειά τους, εναρμονιζόμενος πλήρως με το πνεύμα του Μνημονίου και της κυβερνητικής πολιτικής. Στην ανακοίνωση αυτή αρνείται οποιαδήποτε συζήτηση για διασφάλιση των θέσεων εργασίας αλλά και οποιαδήποτε γραπτή δέσμευση για εκπλήρωση των υποχρεώσεών του.

Ανοίγει έτσι ο δρόμος για αντίστοιχες αντεργατικές μεθοδεύσεις σε όλο τον κλάδο του βιβλίου, και του πολιτισμού γενικότερα. Την ίδια στιγμή ο μεγαλομέτοχος κ. ΨΥΧΑΡΗΣ αγόρασε ποσοστό της τράπεζας FMPG. Τυχαίο, δε νομίζω…

Με ομόφωνη απόφαση της συνέλευσής μας οι εργαζόμενοι των Ελληνικών Γραμμάτων αρνούμαστε να συναινέσουμε στο κλείσιμο της εταιρείας και στην προοπτική της ανεργίας που μας οδηγεί ο ΔΟΛ.

Απαιτούμε:

Διασφάλιση των θέσεων εργασίας και εκπλήρωση όλων των συμβατικών υποχρεώσεων της εταιρείας.

Δεν φταίνε οι εργαζόμενοι για τη μείωση των κερδών των μετόχων του ΔΟΛ και αρνούνται να πληρώσουν την κακοδιαχείριση ή τα λάθη προηγούμενων και τωρινών διοικήσεων.

ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΑΚΟΥΣΕΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΛΑΜΠΡΑΚΗ ΣΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ, ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ Ή ΘΑ ΔΕΙΤΕ ΣΤΟ MEGA CHANNEL ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΕΣ ΧΟΡΗΓΙΕΣ ΤΟΥ ΟΜΙΛΟΥ, ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ ΤΟΥΣ 100 ΑΠΟΛΥΜΕΝΟΥΣ ΤΩΝ «ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ» ΚΑΙ ΤΙΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΤΟΥΣ.

Ζητάμε την αλληλεγγύη όλου του εργατικού κινήματος και των ανθρώπων της Τέχνης και του Πολιτισμού.

Σωματείο Εργαζομένων στις Εκδόσεις «Ελληνικά Γράμματα»